هنگامي که رسول خدا صلي الله عليه و آله هفت ساله بود، روزي از دايه اش (حليمه سعديه) پرسيد، برادرانم کجا هستند؟ (چون در خانه حليمه بود، فرزندان او را برادر خطاب مي کرد).

حليمه جواب داد: فرزندان عزيز، آنان گوسفنداني را که خداوند به برکت وجود تو به ما مرحمت کرده است، به چرا برده اند.

طفل گفت: مادر: درباره من به انصاف رفتار ننمودي. مادر پرسيد: چرا؟

گفت: آيا سزاوار است که من در سايه خيمه بمانم و شير بنوشم، ولي برادرانم در بيابان، زير آفتاب سوزان باشند؟ [1] .




[1] بحارالانوار 15 / 376.