يکصد و بيست درس زندگي از سيره حضرت محمد(صلی الله علیه و آله و سلم)

[گل مريم]

پيامبر صلي الله عليه و آله لباسش را خودش مي دوخت، و کفشش را خودش وصله مي کرد، و گوسفندش را خود مي دوشيد. و با بردگان غذا مي خورد.

روي زمين مي نشست و سوار بر الاغ مي شد، و کسي را همرديف خود قرار مي داد، و شرم آن نداشت که خودش به بازار برود و نيازهاي خانه را خريداري کرده و حمل کند.

با همه افراد دست مي داد، و تا طرف، دستش را رها نمي کرد، او رها نمي کرد، به همگان سلام مي کرد و اگر به چيزي دعوت مي شد، هر چند به خرماي خشک، دعوت را رد نمي نمود.

کم خرج و بزرگ طبع و خوش برخورد بود. چهره اش گشوده و خندان بود، اندوهش آميخته مهربان با خشم نبود، و در تواضعش ذلت نبود، اشراف در بخشش داشت، قلبي مهربان داشت، و همه مسلمانان مهربان بود.

هرگز سر سفره اي سير بر نخاست و هرگز دست طمع به چيزي دراز نکرد. [1] .




[1] الميزان، ج 6، 330.