کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۰

وقال علی عليه السلام وقد أُتي بجانٍ ومعه غوغاءُ: لاَ مَرْحَباً بِوُجُوهٍ لاَ تُرى إِلاَّ عِنْدَ كُلِّ سَوْأَةٍ.

جنايتكارى را بخدمتش آوردند و عده‏اى اوباش همراه او بودند، فرمود: درود بر شما نباشد اى كسانيكه چهره‏‌هاى شما جز بهنگام بديها ديده‏ نمى‏‌شود.

[اين سخن همانطور كه گفتيم در انساب الاشراف ص 115 و در تاريخ يعقوبى‏ج 2 ص 151 نقل شده است.]

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۱

وقال علی عليه السلام : إِنَّ مَعَ كُلِّ إِنْسَانٍ مَلَكَيْنِ يَحْفَظَانِهِ، فَإِذَا جَاءَ الْقَدَرُ خَلَّيَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ، وَإِنَّ الاََْجَلَجُنَّةٌ حَصِينَةٌ

همراه هر انسانى دو فرشته است كه وى را محافظت مى‏كنند
ولى‏ هنگامى كه مقدرات فرا رسد او را رها مى‏سازند
اجل و مدت زندگى، خود سپرى است ‏حافظ و نگاهدار!

[ابن سعد در كتاب طبقات ج‏3 ص‏43 آورده كه شخصى از قبيله بنى مراد خدمت على(علیه السلام) رسيد در حاليكه در مسجد مشغول نماز بود، به آنحضرت عرضكرد، خويشتن را حفظ كن!
كه عده‌‏اى از قبيله بنى مراد تصميم دارند تو را به قتل برسانند، امام سخن بالا را در پاسخش فرمود.
ابن قتيبه نيز در كتاب الامامة و السياسة ج 2 ص 162 مانند اين سخن را نقل‏ كرده ‌است.]

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۲

وقال علی عليه السلام ، وقد قال له طلحة والزبير: نبايعك على أَنّا شركاؤُكَ في هذا الاََمر. فقال: لاَ، وَلكِنَّكُمَا شَرِيكَانِ فِي الْقُّوَّةَ وَالاِِْسْتَعَانَةِ، وَعَوْنَانِ عَلَى الْعَجْزِ وَالاََْوَدِعپ.

هنگاميكه‏«طلحه‏»و«زبير»ب ه او گفتند: با تو بيعت مى‏كنيم ‏به اين شرط كه در حكومت ‏شريك باشيم فرمود: نه، شما شريك در تقويت و كمك ‏و يار و ياور بهنگام ناتوانى و سختيها و مشكلات باشيد.

[طبق نقل ابن ابى الحديد اين سخن را ابو جعفر اسكافى متوفاى سال 240 در كتاب نقص العثمانية آورده و همچنين ابن قتيبه در كتاب الامامة و السياسة‏ج 1 ص 51 آنرا نقل كرده است.]

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۳

وقال علی عليه السلام: أَيُّهَا النَّاسُ، اتّقُوا اللهَ الَّذِي إِنْ قُلْتُمْ سمِعَ، وَإِنْ أَضْمَرْتُمْ عَلِمَ، وَبَادِرُوا الْمَوْتَ الَّذِي إِنْ هَرَبْتُمْ أَدْرَكَكُمْ، وَإِنْ أَقَمْتُمْ أَخَذَكُمْ، وَإِنْ نَسِيتُمُوهُ ذَكَرَكُمْ.

اى مردم! از خدائى بترسيد كه اگر سخنى بگوئيد ميشنود اگرپنهان داريد ميداند
و آماده براى مرگى باشيد كه اگر از آن فرار كنيد به شما دست مى‏يابد
اگر بايستيد شما را مى‏گيرد و اگر فراموش كنيد شما رافراموش نخواهد کرد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۴

وقال علی عليه السلام:
لاَ يُزَهِّدَنَّكَ فِي الْمَعْرُوفِ مَنْ لاَ يَشْكُرُهُ لَكَ، فَقَدْ يَشْكُرُكَ عَلَيْهِ مَنْ لاَ يَسْتَمْتِعُ بِشَيْءٍ مِنْهُ، وَقَدْ تُدْرِكُ مِنْ شُكْرِ الشَّاكِرِ أَكْثَرَ مِمَّا أَضَاعَ الْكَافِرُ،

بخاطر ناسپاسى افراد، از كار نيك مضايقه نكنيد چرا كه در عوض ‏گاهى كسى از تو سپاسگزارى ميكند كه از عمل نيكت ‏بهره‌‏اى نبرده و چه بسا همين‏ تعداد شكر گزارى اثرش بيش از ناسپاسى افراد ناسپاس است ‏«و خداوند نيكوكاران را دوست ميدارد»(سوره‏مائده(5)، آيه‏93.)

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۵

وقال علی عليه السلام:
كُلُّ وِعَاءٍ يَضِيقُ بِمَا جُعِلَ فِيهِ إِلاَّ وِعَاءَ الْعِلْمِ، فَإِنَّهُ يَتَّسِعُ.

هر ظرفى با ريختن چيزى در آن از وسعت فرا گيريش كاسته ميشود مگر پيمانه علم كه هر چه از دانش در آن جاى دهى وسعتش افزون مى‏گردد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۶

وقال علی عليه السلام:
أَوَّلُ عِوَضِ الْحَلِيمِ مِنْ حِلْمِهِ أَنَّ النَّاسَ أَنْصَارُهُ عَلَى الْجَاهِلِ.

نخستين نتيجه‏اى كه شخص حليم از حلم خود ميبرد اين است كه ‏مردم در برابر جاهل و نادان از او حمايت‏ خواهند كرد .

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰٧

وقال على عليه السلام: إِنْ لَمْ تَكُنْ حَلِيماً فَتَحَلَّمْ، فَإِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بَقَوْمٍ إِلاَّ أَوْشَكَ أَنْ يَكُونَ مِنْهُمْ.

اگر«حليم»نيستى، خود را به‏«حلم‏» و بردبارى بزن، زيرا كم ‏شده كسى خود را شبيه قومى كند و از آنان بشمار نيايد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰۸

وقال علی عليه السلام:
مَنْ حَاسَبَ نَفْسَهُ رَبِحَ، وَمَنْ غَفَلَ عَنْهَا خَسِرَ، وَمَنْ خَافَ أَمِنَ، وَمَنِ اعْتَبَرَ أَبْصَرَ، مَنْ أَبْصَرَ فَهِمَ، وَمَنْ فَهِمَ عَلِمَ.

كسيكه بحساب خودش برسد سود ميبرد و كسى كه از خويش ‏غفلت كند زيان ميبيند، كسيكه(از خدا) بترسد ايمنى مى‏يابد، كسى كه عبرت ‏گيرد بينا ميشود و كسى كه بينا گردد ميفهمد و آنكس كه فهم دارد دانا مى‏‌شود.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_۲۰٩

وقال على عليه السلام:
لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْيَا عَلَيْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ الضَّرُ وسِعَلَى وَلَدِهَا. و تلا عقيب ذلك: .

دنيا پس از چموشى- همچون شترى كه از دادن شير بدوشنده‌‏اش‏ خود دارى ميكند و براى بچه‌‏اش نگه ميدارد- به ما روى مى‌‏آورد.
سپس آنحضرت ‏بدنبال اين سخن اين آيه را تلاوت كرد:

«مى‏خواهيم بر مستضعفين زمين منت گذاريم و آنها را پيشوايان زمين و وارثان آن قرار دهيم.‏» (سوره ‏قصص، آيه‏5)