مشاعره عاشورایی(مسابقه ای با جایزه)

[گل مريم]

سلام دوستان و بزرگواران شهر نورانی قرآن

در این تاپیک به مشاعره شعرهای عاشورایی و محرم میپردازیم. إن شاءالله

توجه: به سه نفر از دوستانی که در مشاعره شرکت فعالی داشته باشند در پایان ماه محرم به قید قرعه جایزه تعلق میگیرد.

[غزال رمیده]

هر واژه ای می شد تبر بر باور بت
هر خطبه ای توفانی از طغیان زینب

ما شرح درد مصطفا را خوانده بودیم
در فصلی از تنهایی دیوان زینب

ای کوفه سر گردان بمان تا روز محشر
شاید بگیرند از کف ات تاوان زینب

سودابه امینی

[ملکوت]

بچه كوچك تازيانه نمى خاد
كشيدن وحشيانه نمى خاد
سرزده از موى سرم سپيده
يك تار موهايم و كس نديده
دختر كوچك تماشا ندار
گرچه همه گويند بابا ندار
زخم دل عمه ى من نمك خورد
هزار دفعه, بجاى ما كتك خورد
چرا نماز و, مى خواند نشسته
مگر كه پهلوى آنهم شكسته
اشك يتيم دشمن و, مى لرزاند
گريه ى او دشمن و, مى ترساند
قيام من تكميل كربلا شد
چهره ى دشمن تو بر ملا شد

[گل مريم]

در بین روضه ها نفسی تازه میکنیم
جان را نثار اصغر ششماهه میکنیم
یاد رقیه آن گل دردانه میکنیم
دل را به یاد علقمه دیوانه میکنیم

[مهاجر]

ما سینه زنان رسم جنون باب نمودیم

جان و سر خود هدیه به ارباب نمودیم

از عمق درون ناله و فریاد نمودیم

با سینه زدن زلزله ایجاد نمودیم

در حزب على اکبر و در خط حسینیم

دیوانه زنجیرى بین الحرمینیم

دارد همه هستى ما بوى گل یاس

شد رهبر ما عشق خدا حضرت عباس

موسى که به سیناى صفا رفت ز ما بود

منصور که بر دار بلا رفت ز ما بود

عیسى که به بیمار شفا داد زما بود

یحیى که سر از بهر خدا داد ز ما بود

آرى همه عشاق ز ما بوده و هستند

پیمانه شکستند که پیمان نشکستند

[گل مريم]

   

نیمه شب بال پریدن آمد / عاقبت فرصت دیدن آمد

عطرسیبی زسحرگاه وزید / عقل وهوش ازدل دیوانه پرید

زائر کوی حبیبش شد دل / سفر عشق نصیبش شد دل

دیدم آنگاه امامان کرم / جمع مشتاق میان دو حرم
حرمی گر جلواتش شنوی / بی خم و ساغر می مست شوی
گوئیا قطعه ای از خلد برین /پا نهادست به دامان زمین
نور در آینه ها نور النور / ماه و خورشید در آنجا مستور
می رسیدند ملائک همه دم/ بالهاشان همگی فرش حرم
فطرس آنجا پر خود وا می کرد/ بین زوار تمنا می کرد
زائران هر چه که حاجت دارید /روی بال و پر من بگذارید
زائرانش همه شیدا , شیدا / غرق در شور جدا از دنیا
می دویدند و نوایی بر لب /حاجی سعی و صفای زینب
یک طرف دست فدا می کردند / در غم عشق صفا می کردند
یک طرف ناله کنان بی پروا/ خم شده پیش قدم ها سرها
دید چشمان دلم دریا را / جلوه های حرم مولا را
دل به دریا زد و داخل تر شد / در میان همه سائل تر شد
دید در عرش سماء هم همه را / قامت خم شده ی فاطمه را
جملگی انس ملائک در صف / از ادب دیده نهادند به کف
تا که بانوی دو عالم آمد/ نوری از کرسی اعظم آمد
همه رفتند به زیر پر او / سایبان همه شد چادر او
فاطمه آمد و بس غمگین بود/ در کفش پیرهنی خونین بود
گفت بر صورت بر سینه زنان/ یا بنیه قتلوک عطشان
ناله زد کار حرم در هم شد/ قلب زوار حرم پر غم شد
هرکسی کرد محیا سر را/ شاید آرام کند مادر را
ناگهان گشت تهی کاسه جام/ شد همآنجا سفر عشق تمام
بعد از آن سهم دلم هجران شد/ غصه ها بر دل من ویران شد
با دو چشمان تجسم دیدم/ عاشقی کردن و خود فهمیدم
این چنین مستی بی سامانی/ سهم ما نیست به این آسانی
سهم ما یک گذر کوتاهی / ناله ای و عطشی و آهی
آنکه در بر شه خوبان داده/ جان خود بر سر پیمان داده
عاشقان روش ثارالله / نوکران حرم آل الله
همه صاحب علمان دهرند/ جمله ضرب المثلان شهرند
سر نهادند به پای مولا/ سربلندند همه روز جزا


حسین محسنات

[فاطمه]

اینجا محرم است و حرم بی مسیر نیست
هر کس نرفت عاقبتش دلپذیر نیست
یعنی که راه کرببلا از محرم است
هر کس حرم نداشت مسیرش مسیر نیست
با گریه اعتقاد من اینجا درست شد
چشمی که گریه بر تو ندارد بصیر نیست
باید نوشت روی پر و بال آسمان
دستی که سینه می زند اینجا فقیر نیست
هر کس که پیر می شود اینجا جوان تر است
هر کس سپیده می زند اینجا که پیر نیست
تا آسمان کرب و بلایش نمی برند
هر کس در آستان شما سربزیر نیست
بسیار دم گرفته ام اینجا ولی دمی
مثل دم حسین و نعم الامیر نیست

[عطیه سادات]

تن هاي کشتگان همه در خاک و خون نگر
سرهاي سروران همه بر نيزه ها ببين

آن سر که بود بر سر دوش نبي مدام
يک نيزه اش ز دوش مخالف جدا ببين

[گل مريم]

نام خود را از آب پرسیدیم
گفت: « ما آب مشک سقاییم»
گاهی اوقات علقمه هستیم
خاک پای عصای موساییم
ما بر آن مشک گریه ها داریم
ما گدای دو دست آقاییم
ما هنوز پشت پای حسین
قد خمیده به خیمه می آییم

[تسلیمی]

مرا به غربت بی انتهای خود بردی

شبی که گوشه‌ی‌ صحن و سرای خود بردی

هنوز ندبه‌ی غم در رواق تو جاری است

هنوز داغ عطش بین باغ تو جاری است

صدای مرثیه‌ی آب آب می آید

صدای گریه‌ی‌ طفل رباب می آید

هنوز علقمه لب تشنه‌ی لب سقاست

هنوز چشم حرم در مصیبتش دریاست

[صبور]

تا اينكه نيزه اي بدنش را به خون كشيد

گرگي رسيد و پيرهنش را به خون كشيد

از يك طرف عمامه و از يك طرف عبا

هر كس به يك طريق تنش را به خون كشيد