وقايع و اعمال ماه مبارك رجب

[گل مريم]

شب : 1

شب شريفى است و در آن چند عمل سنت است :
1 - غسل .
2 - چون هلال اين ماه را به بيند بگويد: (( اللهم اهله علينا بالامن و الايمان والسلامة و الاسلام ربى و ربك الله عزوجل )) .
3 - زيارت كند امام حسين عليه السلام را.
4 - احياء كند اين شب را بدعا و تلاوت قرآن و نماز.
5 - بعد از نماز مغرب بسيت ركعت نماز بجا آورد، هر دو ركعت بيك سلام و در هر ركعت ((حمد)) و ((توحيد)) يكمرتبه بخواند تا محفوظ بماند خود او واهل و مال و اولاد او و از عذاب قبر در پناه باشد و از صراط مانند برق خاطف بگذرد.
6 - بعد از نماز عشاء اين دعا منقول از حضرت جواد عليه السلام را بخواند:
(( اللهم انى اسئلك بابك مليك ،الخ ‌)) .
7 - بعد از هشت ركعت نمازهاى شب در سجده بخواند دعاى موسوى (( لك الحمدة ان اطعمتك ،الخ ‌)) .
8 - بعد از نماز ((وتر)) اين شب ، چنانچه نشسته است اين دعا بخواند: الحمدالله الذى لا ينفذخزائنه ، الخ ‌)) . و بخواند نيز دعائى كه حضرت هادى عليه السلام ميخوانده : ((يا نور النور))، الخ .
بدانكه علماء در كتب دعوات از براى هر شب اين ماه نماز مخصوصى ذكر كرده و من نيز متابعت ايشان نموده در اين مختصر ذكر مينمايم تا رجبيون از فيض آن بى بهره نمانند، پس از نماز امشب ، سى ركعت است به ((حمد)) و سه مرتبه ((جحد)) و سه مرتبه توحيد و نمازهاى ديگر از براى اين شب نيز وارد شده كه ((سيد)) در ((اقبال )) ذكر فرموده : هر كه طالب است بآنجا رجوع كند.

[گل مريم]

شب : 20
نمازش دو ركعت است به ((حمد)) و پنج مرتبه ((قدر)).

روز : 20
در اين روز، سنه 501 بقولى ((سيف الدوله صدقة بن منصور اسدى )) بقتل رسيد در حربى كه مابين او و ((سلطان محمدبن ملكشاه سلجوقى )) واقع شده است ، و ((سيف الدوله )) بانى شهر حله است ، چنانچه در سلخ جمادى الاخره مذكورشد.


شب : 21
نمازش شش ركعت است به ((حمد)) و ((كوثر)) ده مرتبه و ((توحيد))ده مرتبه .

روز : 21
در اين روز بقول ((ابن عياش )) حضرت فاطمه (ع ) وفات كرده و اين اگر چه خلاف مشهور است اما لعن بر دشمنان و ظالمان آن جگر گوشه حضرت رسالت پناه ، مناسب است .
و در اين روز، سنه 571، ((الحافظ ابوالقاسم على بن الحسن )) المعروف بابن عساكر، صاحب ((تاريخ كبير دمشق )) وفات يافت .

[گل مريم]

شب : 22
نمازش هشت ركعت است به ((حمد)) و هفتمرتبه ((جهد)) و بعد از سلام ده مرتبه صلوات و ده مرتبه استغفار.

روز : 22
((شيخ مفيد)) فرموده كه در اين روز ((معاويه )) وفات كرده و مستحب است روزه اش بجهت شكرالهى بر هلاكت او.


شب : 23
نمازش دو ركعت است به ((حمد)) و پنج مرتبه ((والضحى )).

روز : 23
در اين روز، ((جراح بن سنان اسدى )) در تاريكيهاى ((ساباط مدائن )) مغولى ^{( مغول آن تبغى را گوين كه در ميان عصاء جا دارد (منه ).)} و بقولى خنجرى مسموم بر ران مبارك امام حسن زد كه تا استخوان بشكافت ، پس حضرت از شدت درد دست بگردن او افكند و هر دو بر زمين افتادند پس مواليان آنحضرت آن ملعون را بكشتند و امام حسن را در سريرى گذاشتند به ((مدائن )) بخانه والى ((مدائن )) ((سعد بن مسعود)) عموى ((مختار)) بردند ((سعد)) جراحى آورد و جراحت آنحضرت را باصلاح آورد زيارت امام حسن ولعن بر قاتلان و ظالمان آنحضرت در اين روز مناسب است .

[گل مريم]

شب : 24
نمازش چهار ركعت است به ((حمد)) و ((اخلاص )).

روز : 24
رد اين روز، سنه 7، فتح خيبر و قتل ((مرحب يهودى )) بردست معجز نماى حضرت اسدالله الغالب على بن ابيطالب (ع ) واقع شد.

بدانكه چون رسولخدا با اصحاب بجنگ خيبريان رفت و قلعه قموص را محاصره كرد هر روز يكتن از اصحاب علمى برگفت و به مبارزت شتافت و شبانگاه فتح ناكرده باز شد از جمله ، يك روز ((ابوبكر)) راءيت بگرفت و برفت و هزيمت شده برگشت و روز ديگر ((عمر)) علم برداشت و بى نيل مقصود بازشتافت ، چنانچه ((ابن ابى الحديد)) كه از بزرگان علماء سنت و جماعت است در قصيده خود در فتح خيبر باين مطلب اشاره كرده و گفته :

(( و ان انس الاانس اللذين تقدما

و فرهما و الفر قد علما حوب

وللراية العظمى و قد ذهبابها

ملابسل ذل فوقها و جلابيب

عذر تكما ان الحمام لمبغض

وان بقاء النفس النفس محبوب )) .

((شيخ ازرى )) بنحو ديگر عذر خواسته و فرموده :

(( ان يكن فيهما شجاتة قرم

فلماذا فى الدين ما بذلاها

ذخراها لمنكر و نكير

ام الخبار مالك ذخراها))

[گل مريم]

و بالجمله شباهنگاه كه ((عمر)) باز آمد رسولخداى فرمود فردا اين علم را بمردى دهم كه ستيزنده ناگريزنده است دوست ميدارد خدا و رسول را و خدا و رسول او را دوست ميدارند و خداى تعالى خيبر را بدست او فتح كند، همه اصحاب آرزومند اين دولت شدند و نداشتند كه بهره كه شود،
روز ديگر فرمود: او را حاضر كنيد ((سلمة بن الاكوع )) برفت و دست آنحضرت را گرفته بنزديك پيغمبر آورد رسولخدا آنجناب را پيش خواست و سر او را در كنار گرفت و آب دهان بچشم هاى او بچكاند يا بماليد و گفت خدايا زحمت گرما و سرما از او بردار، از آن پس على مرتضى را درد چشم عارض نشد و از هيچ گرما و سرما آزرده نگشت ، پس رسولخدا زره خويشتن را بر او پوشانيد و ذوالفقارش بر كمر بست و علم بدو سپرد (( واركبه بغلته ثم قال امض يا على )) جبرئيل بر يمين و ميكائيل بريسار و عزرائيل از پيش ‍ روى و اسرافيل از پشت سر و نصرت خدا بر فوق و دعاى من نيز از پشت سر تست و هم آن حضرت را فرمود كه در قتال تعجيل منماى و روان شو تا در عرصه ايشان فرود شوى ، آنگاه مسلمانى برايشان عرض كن .
)) فوالله يهدى الله بك رجلا واحدا خير لك من ان يكون لك حمرالنعم )) .

پس اميرالمؤ منين علم بگرفت و تا پاى حصار قموص برفت و علم را برتلى بنشاند و اشعارى در باب شجاعت خود فرمود يكتن يهودى از بالاى حصار ندا در داد كه تو كيستى فرمود:

(( انا على و ابن عبدالمطلب

متهذب ذوسطوه و ذو حسب )) .

يهودى گفت : (( غلبتم و ما انزل على موسى )) پس ((حارث جهود)) برادر ((مرحب )) با چند تن از قلعه بيرون شد و آغاز مبارزت نهاد و دو تن از مسلمين را شهيد ساخت .
اميرالمؤ منين چون اين بديد بر او تاخت و بيتوانى كارش بساخت .

((مرحب )) چون برادر را كشته بديد مانند ديو ديوانه از قلعه بيرون شتافت و هيچكس از جهودان به جلادت و شجاعت او نبودند دو زره در برداشت دو عمامه بسر بسته خودى بر زبر نهاده و با آنهمه سنگى مانند دست آسى از سوراخ كرده بر بالاى آن نهاده و دو شمشير حمايل كرده و نيزه بردست گرفته كه سنان آن سه من ميزان ميرفت پس ‍ مانند اژدهاى دمنده بميدان آمد و رجز خواند:

(( قد علمت خيبر اين مرحب

ساكى السلاح بطل مجرب ))

از مسلمانان هيچكس نبود كه با او هم ترازو، تواند شد لاجرم على مرتضى چون شير غضبان بر وى در آمد و رجز خواند:

(( انا الذى سمتنى امى حيدره

ضرغام احام وليث قورة ))

[گل مريم]

((مرحب )) چون رجز امير المؤ منين را شنيد بياد آورد آن خوابى را كه همى ديد شيرش ميكشيد سخت بترسيد و هم دايه كاهنه او وقتى او را گفته بود كه بر همه كسى غلبه توانى كرد الا آنكس كه نام او ((حيدره )) باشد كه اگر با او جنگ كنى كشته شوى و چون از رجز آن حضرت اين نام بشنيد فرار كرد شيطان بصورت حبرى ممثل شده به ((مرحب )) گفت حيدره بسيار است از بهرچه ميگريزى ؟ تورزم ميكن تامن جهودان را بمدد تو دعوت كنم و چون او را بكشى سيدقوم شوى ، پس ((مرحب )) دل قوى كرده باز شتافت و خواست كه پيش دستى كند كه امير المؤ منين او را مجال نگذاشت و ذوالفقار بر سرش فرود آورده چنانكه دستاس و خود آهنين و دستارها را چاك زد و تيغ از حلقش بگذشت و او را دو پاره ساخت و بخاك در انداخت .

پس از قتل ((مرحب )) مسلمانان حمله بردند و از جهودان بسى كشتند و امير - المؤ منين نيز جمعى از صناديد جهود انرا بكشت ، پس ((داود بن قابوس )) و ((ربيع بن ابى الحقيق )) و ((عنتر)) و ((مره )) و ((ياسر)) و (( ضجيج )) كه تمام از صناديد و شجعان و ابطال يهود بودند يكيك بميدان على در آمدند و هريك رجز خواندند و طمع در كشتن امير المؤ منين نمودند آنجناب يكيك رجزها را جواب داد و ايشان را با تيغ بگذارنيد.

پس از آن ، آن شير يزدان و امير مردان تيغ در جهودان گذاشت و از چش و راست ايشانرا بخاك هلاك انداخت چندانكه جهودان هزيمت شده راه قلعه پيش داشتند و آنحضرت از قفاى ايشان مى تاخت كه ناگاه در گرمكاه حرب جهودى از ميان انبوه جلادتى كرد و ضرتب بر دست آن حضرت فرود آورد چنانكه سپر بزى افتاد جهودى ديگر نيز دليرى نمود آن سپر را بر بود و بحصار در گريخت .
على را از كردار او آتش خشم زبانه زدن گرفت ، گويند آنگاه كه خشم كردى موى بدن مباركش سر از چشمه هاى زره بر آوردى .

بالجمله مانند هزبر غضبان از پس پشت جهودان حمله ور بگشت و ايشان بقلعه قموص گريختند، على چون بكنار خندق رسيد بد آنسوى جستن فرمود جهودان همدست شده بچالاكى دروازه قموص را به بستند، آنجناب با شمشير كشيده به پاى دروازه آمد و بيتوانى چنگ زد و آن در آهنين را كه هشتصدمن ياسى و سه هزار من بميزان ميرفت ، بگرفت و چنان جنبشى داد كه تمامت آن قلعه را لرزشى سخت افتاد بحدى كه ((صفيه )) دختر ((حى بن اخطب )) از فراز تخت بزير افتاد و در چهره او جراحتى پديد آمد.

بالجمله آن رد آهنين را بيك جنبش از جاى بكند و برفراز سربرده بگونه سپر منقلب هميداشت و لختى رزم بداد جهودان كه چنين ديدند به بيغوله گريختند، پس على آن در را بر سر خندق قنطره كرد و خود در ميان خندق بايستاد و چون آن خندق پهناور بود، اندر از گران تاگرانرا رسائى نداشت امير المؤ منين آن در را بيكسوى خندق ميچسبانيده و لشكريان را فرمان ميداد تا برفراز در انبوه ميشدند، آنگاه در را بدانجانب ميچسبانيد تا بيرون شده در پاى ديوار قلعه جمع ميگشتند. بدينگونه ،جماعت را از خندق در گذرايند و در انجام اين كار پاهاى مباركش بر زمين نبود و سه روز بر آن حضرت گذشته بوده كه گرسنه بود پس آن در را بچند ذراع دور افكند و اين منقبتى است كه عامه و خاصه نقل كرده اند و خود آن حضرت در روز شوراى بان احتجاج كرد و كسى انكار ننمود و حسان ⁽⁸⁵⁾ و ديگر شعراء آنرا بنظم در آوردند و يكى از شعراء گفته :

(( ان امر حمل ارماح بخيبر

يوم اليهود بقدرة لمؤ يد

حمل الرماح رماح باب قموصها

و المسلمون و اهل خيبر حشد

فرمى به ولقد تكلف رده

سبعون شخصا كلهم متشدد

ردود بعد تكلف و مشقة

و مقال بعضهم لبعض اددوا))

   

2 - ابن ابى الديد در يكى از قصائد سبعه خود گفته :

(( يامن له ردت ذكاء و لم يفز

بنظريها من قبل الا يوشع

ياهازم الاحزاب لايثنيه عن

خوض الحمام مدجج و مدرع

ياقلاع الباب التى عن هزها

عجزت اكف اربعون و اربع

لولا حدوثك قلت انك جاعل

الارواح فى الاشباح و المستنزع

لولا مماتك قلت انك باسط

الارزاق تقدرفى المعطاء و توسع

ما العالم العلوى الا تربة

منها لجثتك الشريفة مضجع

ما الدهر الاعبدك القن الذى

بنفوذ امرك فى البرية مولع

والله لولاحيدر ماكانت الدنيا

ولا جمع البرية مجمع

واليه فى يوم المعاد حسابنا

و هو الملاذ لنا غداووالمفزع

و اين همان قصيدهايست كه بر ضريح مطهر امير المؤ منين عليه السلام نوشته اند و تمام آن هشتاد بيت است و چند شعر از آن در مصيبت امام حسين عليه السلام (منه عفى عفه )

[گل مريم]

و در اين روز:

سنه 101، ((عمر بن عبدالعزيزبن مروان )) در دير ((سمعان )) از اعمال ((حمص )) وفات كرد و او نجيب بنى اميه و اعدل بنى مروان در رعيت بوده مادرش دختر ((عاصم بن عمر بن الخطاب )) بود و او را ((عمر صغير)) و ((عمرثانى )) و ((اشج بنى اميه )) ميگفتند و از محاسن كارهاى اورد كردن فدك و برداشتن سب امير المؤ منين است و بنى عباس گاهيكه اموات بنى اميه را از گور در ميآوردند و آتش ميزدند و متعرض گور او نگشتند و ((فرزدق )) و ((كثير عزه )) و ((سيد رضى )) او را مرثيه گفته اند و مطلع قصيده ((سيد رضى )) اين بيت است :

(( يابن عبدالعزيز لو بكت العين

فتى من امية لبكيتك ))

[گل مريم]

شب : 25
نمازش بيست ركعت است بين مغرب و عشاء به ((حمد)) و ((آية آمن الرسول )) تا آخر سوره .

روز : 25
در اين روز، سنه 183، و بقولى 186: شهادت حضرت موسى بن جعفر واقع شد. بدانكه هارون در سنه 179، بقصد حج بجانب مكه رفت و چون به مدينه رسيد فضل بن ربيع را فرستاد كه حضرت امام موسى را گرفته نزد او حاضر كند پس در وقتى كه آنحضرت نزد جد خود رسولخدا(ص ) نماز ميگذاشت ، در اثناى نماز او را گرفتند و كشيدند كه از مسجد ببرند، آنجناب متوجه قبر جد خودشد و گفت

يا رسول الله ! بتو شكايت ميكنم از آنچه از امت بدكار تو باهل بيت تو ميرسد و مردم از هر طرف صدا بگريه و ناله بلند كردند پس آن امام مظلوم را نزد هارون بردند، هارون ناسزاى بسيار بانجناب گفت و امر كرد كه آنجناب رامقيد گردانيدند و دو محمل ترتيب دادند براى آنكه ندانند كه آنجناب را بكدام ناحى ميبرند يكى را بسوى بصره فرستاد و ديگرى را بجانب بغداد و حضرت در آن محمل بود كه بجانب بصره فرستاد.

در روز هفتم ذيحجه آنجناب را در بصره به عيسى بن جعفر بن منصور تسليم نمودند بنحويكه در ذيحجه بيان شد و مدت يكسال آنحضرت در حبس عيسى بود و مكرر هارون نوشت باو كه آنحضرت را شهيد كند و او اقدام نكرد، لاجرم هارون آنحضرترا از ((بصره )) به بغداد خواست و در نزد فضل بن ربيع آنجناب را محبوس گردانيد .

و در اين مدتى كه در حبس بود پيوسته مشغول عبادت بود و اكثر روزها صائم و شبها را بنماز و قرائت قرآن و دعا احياء ميداشت و بيشتر اوقات در سجده مشغول دعا و تضرع بود و بسا ميشد كه ((هارون )) بر بام خانه ميرفت و نظر ميكرد در آن حجره كه محبس آنحضرت بود جامه اى ميديد كه بر زمين افتاده است و كسى را نميديد.

روزى به ((ربيع )) گفت اين جامه چيست در اينخانه ؟

ربيع گفت كه اين جامه نيست ، بلكه موسى بن جعفر است كه هر روز بعد از طلوع آفتاب بسجده ميرود و تا وقت زوال در سجده ميباشد.
هارون گفت همانا اين مرد از رهبانان و عباد بنى هاشم است .
ربيع گفت هر گاه ميدانى كه او چنين است چرا او را در اين زندان تنگ جا داده اى .
هارون گفت براى دولت من بهتر است كه او چنين باشد.

[گل مريم]

و بالجمله در ايامى كه در حبس ((فضل بن ربيع )) بود، ((فضل )) گفت مكرر بنزد من فرستادند كه او را شهيد كنم من قبول نكرد و و اعلام كردم كه اين كار از من نميآيد و چون ((هارون )) دانست كه ((فضل بن ربيع )) اقدام بر قتل آنحضرت نميكند، آنجناب را از خانه او بيرون آمد و در نزد ((فضل بن يحيى برمكى )) محبوس گردانيد ((فضل )) هر شب خوان طعامى براى آنجناب ميفرستاد و نميگذاشت كه از جاى ديگر عام براى آنجناب آورند و در شب چهارم كه خوان را حاضر كردند،
آن حضرت سربجانب آسمان بلند كرد و گفت خداوند! تو ميدانى كه اگر پيش از اين روز چنين طعامى ميخوردم هر آينه اعانت بر هلاك خود كرده بودم و امشب در خوردن اين طعام مجبور و معذورم و چون از آن طعام تناول كرد، اثر زهر در بدن شريفش ظاهر شد و رنجور گرديد، چون رزو شد طبيبى براى آنحضرت آوردند، چون طبيب احوال آنجناب پرسيد جواب او نفرمود، چون بسيار مبالغه كرد آنحضرت دست مبارك خود بيرون آورد و باو نمود و فرمود كه علت من اين است ، چون طبيب نظر كرد ديد كه كف دست مباركش سبز شده و آن زهرى كه بآن حضرت داده اند در آن موضع مجتمع گرديده است ، پس طبيب برخاست و نزد آن بدبختان رفت و گفت بخدا قسم كه او بهتر از شما ميداند، آنچه شما با او كرده ايد و از آن مرض بجوار رحمت الهى انتقال نمود.

بروايت ديگر چنانكه ((فضل بن يحيى )) را تكليف قتل آنجناب كردند و او نيز اقدام نكرد بلكه اكرام و تعظيم آنجناب مى نمود و ((هارون )) در آن وقت به ((رقه )) سفر كرده بود، چون مطلع شد كه امام موسى نزد ((فضل بن يحيى )) مكرم است ، ((مسرور)) خادم را فرستاد بسوى ((بغداد)) با دو نامه يكى براى ((عباس بن محمد)) و ديگرى براى ((سندى بن شاهك ))، ((عباس بن محمد)) چون نامه ((هارون )) را قرائت كرد، ((فضل بن - يحيى )) را طلبيد و او را در عقابين كشيد و صد تازيانه بزد پس امام موسى را به ((سندى بن شاهك )) تسليم كردند و ((هارون ))، ((يحيى بن خالد برمكى )) را فرستاد براى قتل آنحضرت .

((يحيى )) چون به ((بغداد)) رسيد،((سندى بن شاهك )) را طلبيد و امر كرد كه آن امام معصوم را مسموم كند،((سندى )) زهرى در طعام آنجناب كرد يا چند دانه رطب را بزهر آلوده كرد و بخورد آنجناب داد و آنحضرت سه روز بحالت رنج و تعب بود تا از دنيا رحلت كرد و چون آنحضرت وفات فرمود،((ابن شاهك ))، فقهاء و اعيان و بغداد را حاضر كرد براى آنكه نظر كنند كه اثر جراحتى در بدن آنجناب نيست و بر مردم تسويل كنند كه ((هارون )) را در فوت آنحضرت تقصيرى نيست .

پس آنجناب را بر سر جسر((بغداد)) گذاشتند و روى مباركش را گشودند و مردم را ندا كردند كه اين موسى بن جعفر كه از دنيا رحلت كرده است ، بيائيد او را مشاهده كنيد. مردم ميآمدند و بر روى آنحضرت نظر ميكردند.
و بروايت ديگر محضرى ساختتند و همه بر آن محضر گواهى نوشتند كه آنجناب بمرگ خود از دنيا رفته و صاحب ((عمدة الطالب )) گفته كه سه روز آنجناب را در ميان راه مردم نهادند كه هر كه از آنجا بگذرد آن حضرت را ملاحظه كند و شهادت خود را بر آن محضر بنويسد.

((شيخ صدوق )) روايت كرده كه چون ((سندى )) جنازه آن حضرت را برداشت كه بمقابر قريش نقل كسى را و اداشته بود كه در پيش جنازه ندا ميكرد كه :
(( هذا امام الرافضة فاعر فوه فلما اتى به عليه السلام مجلس الشرطة قام اربعة نفر فنادوا الا من اراد ان يرى )) ، الخ .

[گل مريم]

((سليمان بن ابى جعفر)) عموى ((هارون )) قصرى داشت در كنار شط چون صداى غوغاى مردم را شنيد و اين ندا بگوشش رسيد از قصر بزير آمد و غلامان خود را امر كرد كه آن خبيثان را دور كردند و خود عمامه از سر انداخت و گربيان چاك زد، با پاى برهنه در جنازه آن حضرت روانه شد و حكم كرد كه در پيش جنازه ندا كند كه هر كه خواهد نظر كند به طيب ، پسر طيب ، بيايد نظر كند، بسوى جنازه موسى بن جعفر

   

.⁽

   

^{سيد بن طاوس در مصابح الزائر در يكى از زيارات حضرت موسى بن جعفر(ع ) اين صلوات را بر آنحضرت كه محتوس است بر شمه اى از فضائل و مناقب و عبادات و مصائب آنجناب نقل كرده شايسته است در اينجا نقلكنم :(( اللهم صل على محمد و اهل بيته الطاهرين و صلى على موسى بن جعفر وصى الابرار و امام الاخيار و عيبة الانوار و وارث السكينة و الوقار و الحكم و الاثار الذى كان يحيى الليل بالسهرالى السحر بمواصلة الاستغفار حليف السجدة الطويلة و الدموع الغزيرة و المناجات الكثيرة و الضراعات المتصلة و مقرالنهى و العدل و الخير و الفضل و الندى و البدل و مالف البلوى و الصبر و و المضطهد بالظلم و المقبور بالجور و المعذب فى قعر السجون و ظلم المطاميرذى الساق المرضوض بحلق القيود و الجنازة المنادى عليها بذل الاستخفاف و الوارد على جده المصطفى و ابيه المرتضى وامه سيدة النساء بارث مغضوب و ولاء مسلوب و امر مغلوب و دم مطلوب و سم مشروب اللهم و كما صبر على غليظ المحن و تجرع غصص الكرب و استسلم لرضاك و اخلص الطاعة لك و محض الخشوع و استشعرالخضوع و عادى البدعة و اهلها و لم يلحقه فى شئى من اوامرك و نواهيك لومة لائم صل عليه صلوة نامية منيفة زاكية توجب له بها شفاعة امم من خلقك و قرون من براياك و بلغه عنا تحية و سلاما و اتنا من لدنك فى موالانه فضلا و احسانا و مغفرة و رضوانا انك ذوالفضل العميم و التجاوز العظيم برحمتك ياارحم الراحمين (منه ))))}

پس مردم ((بغداد)) جمع شدند و صداى شيون از مردم بلند شد و چون نعش آن حضرت را بمقابر قريش آوردند بحسب ظاهر خود ايستاد متوجه غسل و حنوط و كفن آن جناب شد و كفنى كه براى خود ترتيب داده بود كه بدو هزار و پانصد دينار تمام كرده بود و تمام قرآن را بر آن نوشته بود، بر آن جناب پوشانيدند باعزار و اكرام تمام آن حضرت را در مقابر قريش دفن نمودند، چون اين خبر به ((هارون )) رسيد بحسب ظاهر براى رفع تشنج مردم ، نامه باو نوشت و او را تحسين كرد و نوشت كه ((سندى بن شاهك ))آن اعمال را بى رضاى من كرده از تو خوشنودم شدم كه نگذاشتى با تمام رساند.

فقير گويد كه شيخ اجل اقدم ((حسن بن موسى نوبختى )) در كتاب ((فرق ))نوشته كه روايتى وارد شده كه آن حضرت را باقيدهائيكه با او بود دفن كردند، بجهت آنكه آن حضرت وصيت بآن كرده بود.
و بدانكه روزه اينروز، بسيار فضيلت دارد و از حضرت اميرالمومنين منقولست كه كفاره دويست سال گناه است و هم وارد شده كه معبث پيغمبر در اين روز بوده ، لكن مخالف مشهور است و معروف روز 27 اين ماه است و((سيد)) روايت در روز 25 را تاءويل كرده و بآنكه شايد بشارت بعثت كه در 27 ميباشد، در اين روز بآن حضرت رسيده باشد.

و در اين روز، سنه 261،((مسلم بن حجاج قشيرى نيشابورى )) صاحب ((صحيح )) معروف وفات كرد و در حق كتاب او علماء سنت گفته اند:
(( ما تحت اديم السماء اصح من كتاب مسلم فى علم الحديث قال صاحب نواقض الروافض قال اكثر علماء العرب اصح الكتب بعد كتاب الله صحيح مسلم بن الحجاج القشيرى و قال الا كثرون من غير هم صحيح محمد بن اسمعيل البخارى هو الاصح و هو الاصح الى ان قال وقد صارا فى الاسلام رفيقى مصحف الكريم و القران العظيم .

اقول و اللعلماء و المحدثين هيهنا كلام لا يناسب المقام ذكره و من اراد الاصلاع فليراجع كتاب عبقات الانوار.)) ))
ودر اين روز، سنه 479: ((سلطان سنجر)) و سنه 892، ((شاه اسمعيل صوفى )) متولد شدند.

[گل مريم]

شب : 26
نمازش دوازده ركعت است به ((حمد )) و چهل مرتبه توحيد.

روز : 26
بقول ((ابن عياش )) وفات سيد بطحاء حضرت ابوطالب واقع شده و جلالت شاءن ابوطالب و خدمات او برسولخدا(ص ) اكثر از آنستكه ذكر شود و روز وفات او روز حزن و اندوه رسولخدا و اميرالمؤ منين بوده است .

و امير المؤ منين در مرثيه او فرموده :

(( اباطالب عصمة المستجير

و غيث المحول و نرو الظلم

لقد هد فقدك اهل الحفاظ

لقد كنت للمصطفى خير عم ))

و در اين روز، سنه 681: وفات كرد در((دمشق ))((احمد بن محمد بن اربلى )) معروف به ((ابن خلكان )) اشعرى شافعى صاحب تاريخ معورف واو از متعصبين عامه واز احفاد((يحيى برمكى )) است و وجه تسميه جدا او بخلكان بفتح خاو تشديد لام مكسوره آنستكه روزى بر اقرآن خود مفاخره كرد بمفاخر آل برامكه باوى گفتند:(( خل كان جدى كذا و نسبى كذا و هكذا)) يعنى بگذار كنار مفاخرت بجد و نسب خود، بلكه مفاخر خود بگوى .

چون شير بخود سپه شكن باش

فرزند خصال خويشتن باش

(( ان الفتى من يقول ها اناذا

ليس الفتى من يقول كان ابى ))