همایش تالیان منتظر .... تلاوت کل قرآن کریم قرآن کریم

[گل مريم]

فهرست کامل سوره های قرآن کریم


شماره صفحه بر مبنای صفحات قرآن عثمان طه می باشد.

لطفا برای دیدن متن قرآن بر روی نام سوره ها

شناسنامه سوره ها بر روی ردیف هر سوره

خواص و آثار سوره ها بر روی جزء هر سوره

و برای آشنایی بیشتر با سوره های قرآن کریم بر روی شماره صفحه هر سوره کلیک نمایید.

ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء
1	فاتحه	1	1	16	نحل	267	14	31	لقمان	411	21	46	احقاف	502	26	61	صف	551	28	76	انسان	578	29	91	شمس	595	30	106	قریش	602	30
2	بقره	2	1	17	اسراء	282	15	32	سجدة	415	21	47	محمد	507	26	62	جمعه	553	28	77	مرسلات	580	29	92	لیل	595	30	107	ماعون	602	30
3	آل عمران	50	3	18	کهف	293	15	33	احزاب	418	21	48	فتح	511	26	63	منافقون	554	28	78	نبأ	582	30	93	ضحی	596	30	108	کوثر	602	30
4	نساء	77	4	19	مريم	305	16	34	سبأ	428	22	49	حجرات	515	26	64	تغابن	556	28	79	نازعات	583	30	94	شرح	596	30	109	کافرون	603	30
5	مائده	106	6	20	طه	312	16	35	فاطر	434	22	50	ق	518	26	65	طلاق	558	28	80	عبس	585	30	95	تین	597	30	110	نصر	603	30
6	انعام	128	7	21	انبياء	322	17	36	يس	440	22	51	ذاريات	520	26	66	تحریم	560	28	81	تکویر	586	30	96	علق	597	30	111	مسد	603	30
7	اعراف	151	8	22	حج	332	17	37	صافات	446	23	52	طور	523	27	67	ملک	562	29	82	انفطار	587	30	97	قدر	598	30	112	اخلاص	604	30
8	انفال	177	9	23	مومنون	342	18	38	ص	453	23	53	نجم	526	27	68	قلم	564	29	83	مطففین	587	30	98	بینة	598	30	113	فلق	604	30
9	توبه	187	10	24	نور	350	18	39	زمر	458	23	54	قمر	528	27	69	حاقه	566	29	84	انشقاق	589	30	99	زلزلة	599	30	114	ناس	604	30
10	يونس	208	11	25	فرقان	359	18	40	غافر	467	24	55	الرحمن	531	27	70	معارج	568	29	85	بروج	590	30	100	عادیات	599	30
11	هود	221	11-12	26	شعراء	367	19	41	فصلت	477	24	56	واقعه	534	27	71	نوح	570	29	86	طارق	591	30	101	قارعة	600	30
12	يوسف	235	12	27	نمل	377	19	42	شوري	483	25	57	حدید	537	27	72	جن	571	29	87	اعلی	591	30	102	تکاثر	600	30
13	رعد	249	13	28	قصص	385	20	43	زخرف	489	25	58	مجادله	542	28	73	مزمل	574	29	88	غاشیة	592	30	103	عصر	601	30
14	ابراهيم	255	13	29	عنکبوت	396	20	44	دخان	496	25	59	حشر	545	28	74	مدثر	575	29	89	فجر	593	30	104	همزه	601	30
15	حجر	262	14	30	روم	404	21	45	جاثية	499	25	60	ممتحنه	549	28	75	قیامة	577	29	90	بلد	594	30	105	فیل	601	30

التماس دعا

[صبور]

صدق الله العلی العظیم

پایان جز16 قرآن کریم

[صبور]

جز 17 قرآن کریم

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

[صبور]

سورة الأنبياء



بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِيمِ

اقْتَرَ‌بَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ مُّعْرِ‌ضُونَ﴿١﴾مَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ‌ مِّن رَّ‌بِّهِم مُّحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ ﴿٢﴾ لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ ۗ وَأَسَرُّ‌وا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَـٰذَا إِلَّا بَشَرٌ‌ مِّثْلُكُمْ ۖ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ‌ وَأَنتُمْ تُبْصِرُ‌ونَ ﴿٣﴾قَالَ رَ‌بِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّمَاءِ وَالْأَرْ‌ضِ ۖ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿٤﴾ بَلْ قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ بَلِ افْتَرَ‌اهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ‌ فَلْيَأْتِنَا بِآيَةٍ كَمَا أُرْ‌سِلَ الْأَوَّلُونَ ﴿٥﴾ مَا آمَنَتْ قَبْلَهُم مِّن قَرْ‌يَةٍ أَهْلَكْنَاهَا ۖ أَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ﴿٦﴾ وَمَا أَرْ‌سَلْنَا قَبْلَكَ إِلَّا رِ‌جَالًا نُّوحِي إِلَيْهِمْ ۖ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ‌ إِن كُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿٧﴾ وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوا خَالِدِينَ ﴿٨﴾ثُمَّ صَدَقْنَاهُمُ الْوَعْدَ فَأَنجَيْنَاهُمْ وَمَن نَّشَاءُ وَأَهْلَكْنَا الْمُسْرِ‌فِينَ ﴿٩﴾ لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُ‌كُمْ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿١٠﴾

به نام خداوند بخشنده مهربان

وقت حسابرسى اعمال مردم به آنان نزديک شده است و آنان همچنان در غفلت اند و با دل بستن به دنيا و وانهادن توبه و ايمان ، از آن رويگردانند . ( 1 )
هيچ وحى جديدى که يادآور خدا باشد ، از جانب پروردگارشان برايشان نمى آيد مگر اين که آن را مى شنوند و به بازى مى پردازند . ( 2 )
و دل هايشان به بيهوده مشغول است و در جلسه اى کاملا سرّى درباره دعوت پيامبر به گفتوگو نشستند ، البته نه همه آنان بلکه ستمکارانشان و گفتند : آيا اين شخص ( محمّد ) جز بشرى مانند شماست ؟ اگر از جانب خدا پيامى به او رسيده بود قطعاً به شما نيز مى رسيد ، پس قرآنش افسونى بيش نيست . اکنون آيا شما با اين که از بصيرت برخورداريد به افسون مى گراييد ؟ ( 3 )
پيامبر به آنان گفت : پروردگارم هر سخنى را ، خواه در آسمان گفته شود و خواه در زمين ، مى داند ، و اوست که به همه گفته ها شنوا و به همه کارها داناست . ( 4 )
مشرکان قرآن را نخست افسون خواندند ، آن گاه گفتند : نه ، بلکه رؤياهايى آشفته است که محمّد آنها را وحى الهى پنداشته و خود را پيامبر تصوّر کرده است ، بلکه آن را خود بافته و کلام خدا قلمداد کرده است ، بلکه او شاعر است و قرآنش برخاسته از خيالات شاعرانه اوست . اگر به راستى پيامبر است بايد براى ما معجزه اى بياورد همان گونه که پيامبرانِ نخستين همراه با معجزه فرستاده شدند . اگر معجزه اى بياورد ما به او ايمان مى آوريم . ( 5 )
پيش از اينان نيز مردم هيچ شهر و ديارى که از پيامبرانشان درخواست معجزه کردند ، با مشاهده آن معجزات ايمان نياوردند; ازاين رو ما آنان را هلاک کرديم . اکنون آيا اين مشرکان با ديدن معجزه ايمان مى آورند با اين که مانند پيشينيان تجاوزکارند ؟ پس بدانيد که برآوردن خواسته آنان مايه ايمانشان نخواهد شد بلکه پى آمدش تنها هلاکت آنان است . ( 6 )
و پيش از تو نيز جز مردانى را که به آنان وحى مى کرديم به رسالت نفرستاديم . اگر نمى دانيد از پژوهندگان کتاب هاى آسمانى بپرسيد تا دريابيد که پيامبران از ميان انسان ها برخاسته اند و اگر به همه انسان ها وحى نمى شود براى آن است که وحى موهبتى است که خدا آن را به هر که بخواهد عطا مى کند . ( 7 )
ما از پيامبرانمان ويژگى هاى بشرى را سلب نکرده و آنان را کالبدهايى که غذا نخورند قرار نداده ايم و در دنيا جاودانه هم نبوده اند . ( 8 )
ما آنان را فرستاديم و وعده اى را که به آنان داده بوديم تحقق بخشيديم ، پس آنان و هر که را خواستيم نجات داديم و تجاوزگران را نابود ساختيم . ( 9 )به راستى ، ما کتابى به سوى شما فرو فرستاديم که در آن ارجمندترين معارف و پايدارترين احکام براى شما يادآورى شده است . آيا درنمى يابيد ؟ ( 10 )

◄ 322 ►

[صبور]

وَكَمْ قَصَمْنَا مِن قَرْ‌يَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَأَنشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا آخَرِ‌ينَ ﴿١١﴾فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُم مِّنْهَا يَرْ‌كُضُونَ ﴿١٢﴾ لَا تَرْ‌كُضُوا وَارْ‌جِعُوا إِلَىٰ مَا أُتْرِ‌فْتُمْ فِيهِ وَمَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ ﴿١٣﴾قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿١٤﴾ فَمَا زَالَت تِّلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّىٰ جَعَلْنَاهُمْ حَصِيدًا خَامِدِينَ﴿١٥﴾ وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْ‌ضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ ﴿١٦﴾ لَوْ أَرَ‌دْنَا أَن نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنَاهُ مِن لَّدُنَّا إِن كُنَّا فَاعِلِينَ ﴿١٧﴾ بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ ۚ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ ﴿١٨﴾ وَلَهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْ‌ضِ ۚ وَمَنْ عِندَهُ لَا يَسْتَكْبِرُ‌ونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَلَا يَسْتَحْسِرُ‌ونَ ﴿١٩﴾يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ‌ لَا يَفْتُرُ‌ونَ ﴿٢٠﴾ أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْ‌ضِ هُمْ يُنشِرُ‌ونَ﴿٢١﴾لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّـهُ لَفَسَدَتَا ۚ فَسُبْحَانَ اللَّـهِ رَ‌بِّ الْعَرْ‌شِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿٢٢﴾ لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْأَلُونَ﴿٢٣﴾ أَمِ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ آلِهَةً ۖ قُلْ هَاتُوا بُرْ‌هَانَكُمْ ۖ هَـٰذَا ذِكْرُ‌ مَن مَّعِيَ وَذِكْرُ‌ مَن قَبْلِي ۗ بَلْ أَكْثَرُ‌هُمْ لَا يَعْلَمُونَ الْحَقَّ ۖ فَهُم مُّعْرِ‌ضُونَ﴿٢٤﴾




چه بسيار شهرهايى را که مردمانشان ستمکار ( کافر و مشرک ) بودند در هم شکستيم ، و بعد از آنها مردمانى ديگر پديد آورديم . ( 11 )
پس آن گاه که عذاب ما را احساس کردند ، ناگهان از ديارشان گريختند . ( 12 )
از روى سرزنش به آنان گفته شد : فرار نکنيد ، و به سوى نعمت ها و لذت هايى که در آنها غوطهور بوديد و به سوى خانه هايتان بازگرديد ، باشد که تهيدستان از شما چيزى درخواست کنند و شما در برابر آنان تکبّر کنيد و بر خود بباليد . ( 13 )
آنان از گذشته خود پشيمان شدند و گفتند : اى واى بر ما ، که ما واقعاً ستمکار بوديم . ( 14 )
اين سخن همچنان بر زبانشان جارى بود تا اين که آنان را چون کشتزارى درو شده گردانديم و خاموششان کرديم . ( 15 ) ما آسمان و زمين و آنچه را که ميان آن دو است نيافريده ايم که بازى کنندگان باشيم ، پس مردم گمان نکنند که به سوى ما باز نمى گردند و پاداش و کيفرى در کار نيست . ( 16 )
اگر مى خواستيم سرگرمى و بازيچه اى براى خود انتخاب کنيم ، آن را از ميان آفريدگان انتخاب نمى کرديم تا نيازمند آنها باشيم; اگر سرگرمى و بازيچه اى اراده مى کرديم آن را از ذات خويش برمى گرفتيم و ما از آن پيراسته ايم . ( 17 )
ما نه تنها هستى را به بازى نيافريده ايم ، بلکه سنّت ما بر اين است که حق را بر باطل مى افکنيم آن گاه حق باطل را مى شکند و ناگهان باطل نابود مى شود . واى بر شما از اين وصفى که درباره جهان داريد که نه رستاخيزى براى آن قائليد و نه پيام و پيامبرى را از جانب خدا باور داريد . ( 18 )
هيچ کس را توانِ گريز از حسابرسى اعمالش نيست ، زيرا هر که در آسمان ها و زمين است از آنِ اوست ، و کسانى که مقرّب درگاه اويند تکبّر نمىورزند و از پرستش او سر باز نمى زنند و خسته نمى شوند . ( 19 )
آنان شب و روز تسبيح خدا مى گويند و سستى نمى کنند . ( 20 )
آيا کسانى که پيام هاى الهى را نمى پذيرند ، خدايانى از زمين برگزيده اند که آنها رستاخيز را برپا مى دارند و اعمال مردم را حسابرسى مى کنند ؟ ( 21 )
اگر در آسمان ها و زمين جز خداى يکتا خدايانى وجود مى داشت ، قطعاً آسمان ها و زمين در اثر تدبيرهاى متضاد تباه مى شد; پس تداوم هستى نشانه تدبير واحد و يکتايىِ مدبّر آن است . منزّه است خدا ، فرمانرواى جهان هستى ، از آنچه او را به ناروا وصف مى کنند که براى او شريک مى پندارند . ( 22 )
او چون مالک همه چيز است ، از آنچه مى کند باز خواست نمى شود ، ولى آنان ( مشرکان و معبودانشان ) بازخواست خواهند شد . ( 23 )
آيا جز خداى يکتا خدايانى براى خود گرفته اند ؟ بگو : برهانتان را بياوريد . اين قرآن براى همراهان من مايه يادآورى است و کتاب هاى آسمانى گذشته نيز براى امّت هاى پيشين مايه يادآورى بوده است; همه آنها از يکتايى خدا ياد کرده و تنها او را شايسته پرستش دانسته اند ، بلکه بيشتر کافران حق را نمى شناسند و به همين سبب از آن رويگردانند . ( 24 )

◄ 323 ►

[صبور]

وَمَا أَرْ‌سَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّ‌سُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ﴿٢٥﴾ وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّ‌حْمَـٰنُ وَلَدًا ۗ سُبْحَانَهُ ۚ بَلْ عِبَادٌ مُّكْرَ‌مُونَ ﴿٢٦﴾لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُم بِأَمْرِ‌هِ يَعْمَلُونَ ﴿٢٧﴾يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْ‌تَضَىٰ وَهُم مِّنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ ﴿٢٨﴾ وَمَن يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّي إِلَـٰهٌ مِّن دُونِهِ فَذَٰلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ﴿٢٩﴾ أَوَلَمْ يَرَ‌ الَّذِينَ كَفَرُ‌وا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْ‌ضَ كَانَتَا رَ‌تْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا ۖ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ ۖ أَفَلَا يُؤْمِنُونَ ﴿٣٠﴾ وَجَعَلْنَا فِي الْأَرْ‌ضِ رَ‌وَاسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمْ وَجَعَلْنَا فِيهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ ﴿٣١﴾ وَجَعَلْنَا السَّمَاءَ سَقْفًا مَّحْفُوظًا ۖ وَهُمْ عَنْ آيَاتِهَا مُعْرِ‌ضُونَ ﴿٣٢﴾ وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ‌ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ‌ ۖ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ﴿٣٣﴾ وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ‌ مِّن قَبْلِكَ الْخُلْدَ ۖ أَفَإِن مِّتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ ﴿٣٤﴾ كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ۗ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ‌ وَالْخَيْرِ‌ فِتْنَةً ۖ وَإِلَيْنَا تُرْ‌جَعُونَ ﴿٣٥﴾





و ما پيش از تو هيچ پيامبرى را به رسالت نفرستاديم مگر اين که به او وحى مى کرديم که : معبودى شايسته پرستش جز من نيست ، پس شما و امّت هايتان مرا بپرستيد . ( 25 )
مشرکان گفتند : خداى رحمان فرشتگان را به فرزندى برگرفته است . منزّه است خدا از داشتن فرزند; بلکه فرشتگان بندگانى اند که خدا آنان را گرامى داشته است . ( 26 )
آنان در سخن گفتن بر او پيشى نمى گيرند و تنها به فرمان او کار مى کنند . ( 27 )
خدا از رفتار و گفتار فرشتگان که در پيش روى دارند و از عوامل پيدايش آنان که پشت سر نهاده اند با خبر است; ازاين رو آنان را شايسته بندگى خويش دانسته و به آن گراميشان داشته است . آنان جز براى کسى که خدا دينش را پسنديده باشد ، شفاعت نمى کنند و خود از ترس عذاب او هراسانند; زيرا مى دانند که خدا بر بردن پاکى و عصمتشان تواناست . ( 28 )
و هر کس از آنان بگويد که من معبودى شايسته پرستشم نه خداوند ، دوزخ را به عنوان کيفر او مقرّر مى داريم و همه ستمکاران را بدين سان سزا مى دهيم . ( 29 )
آيا کسانى که ربوبيّت خدا را منکر شده اند ندانسته اند که آسمان ها و زمين به هم پيوسته بودند و ما آنها را از هم گشوديم ، و هر چيز زنده اى را از آب آفريديم ؟ با اين وصف آيا باور نمى کنند که تدبير امور آسمان ها و زمين همچون آفرينش آنها کار ماست ؟ ( 30 )
و در زمين کوه هايى استوار پديد آورديم تا زمين مردم را نلرزاند ، و در ميان کوه ها راه هايى فراخ پديد آورديم ، باشد که آنان به مقصد خود راه يابند . ( 31 )
و آسمان را سقفى محفوظ از نفوذ شياطين قرار داديم . در آن نشانه هايى است بر يکتايى ما ، ولى مردم از نشانه هاى موجود در آن رويگردانند . ( 32 )
اوست آن کسى که شب و روز و خورشيد و ماه را پديد آورده است . هر يک از آنها در مدارى شناورند . ( 33 )
مشرکان در انتظار مرگ تو نشسته اند تا از دعوت تو آسوده شوند . البته ما براى هيچ بشرى پيش از تو عمر جاودانه قرار نداديم ، تو نيز خواهى مرد ، امّا آيا اگر تو بميرى آنان براى هميشه مى مانند ؟ 34) )
هر انسانى مرگ را خواهد چشيد ، و ما شما را در مدت عمرتان ، چنان که بايد ، به بد و نيک مى آزماييم ، و سرانجام به سوى ما بازگردانده مى شويد . ( 35 )




◄٣٢4 ►

[صبور]

وَإِذَا رَ‌آكَ الَّذِينَ كَفَرُ‌وا إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَـٰذَا الَّذِي يَذْكُرُ‌ آلِهَتَكُمْ وَهُم بِذِكْرِ‌ الرَّ‌حْمَـٰنِ هُمْ كَافِرُ‌ونَ ﴿٣٦﴾خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ ۚ سَأُرِ‌يكُمْ آيَاتِي فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ ﴿٣٧﴾ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿٣٨﴾ لَوْ يَعْلَمُ الَّذِينَ كَفَرُ‌وا حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ‌ وَلَا عَن ظُهُورِ‌هِمْ وَلَا هُمْ يُنصَرُ‌ونَ ﴿٣٩﴾ بَلْ تَأْتِيهِم بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ رَ‌دَّهَا وَلَا هُمْ يُنظَرُ‌ونَ﴿٤٠﴾ وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُ‌سُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُ‌وا مِنْهُم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ﴿٤١﴾قُلْ مَن يَكْلَؤُكُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ‌ مِنَ الرَّ‌حْمَـٰنِ ۗ بَلْ هُمْ عَن ذِكْرِ‌ رَ‌بِّهِم مُّعْرِ‌ضُونَ ﴿٤٢﴾ أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُم مِّن دُونِنَا ۚ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ‌ أَنفُسِهِمْ وَلَا هُم مِّنَّا يُصْحَبُونَ ﴿٤٣﴾بَلْ مَتَّعْنَا هَـٰؤُلَاءِ وَآبَاءَهُمْ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ‌ ۗ أَفَلَا يَرَ‌وْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْ‌ضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَ‌افِهَا ۚ أَفَهُمُ الْغَالِبُونَ ﴿٤٤﴾







و آنان که به يکتايى خدا کافر شده اند ، وقتى تو را مى بينند فقط به مسخره ات مى گيرند ، آنان به يکديگر مى گويند : آيا اين است همان کسى که معبودان شما را به ناتوانى ياد مى کند ؟ اين در حالى است که آنان به اين که خدا به رحمت گستر و بخشاينده نعمت ها وصف شود ، کافرند . ( 36 )
آدمى چنان شتابزده است که گويى از شتاب آفريده شده است . شما کافران با کفرورزى و استهزاى پيامبر شتاب در عذاب را مى طلبيد . از من خواهان شتاب در عذاب نباشيد ، که به زودى نشانه هاى خود ( عذاب هاى دوزخ ) را به شما ارائه خواهم کرد . ( 37 )
آنان مى گويند : اگر تو و پيروانت راست مى گوييد که رستاخيز و عذابى در کار است ، اين وعده کى خواهد بود ؟ ( 38 )
اى کاش آنان که کافر شده اند مى دانستند که زمانى را در پيش دارند که نه خود مى توانند عذاب را از چهره شان و از پشتشان باز دارند و نه بر زدودن آن يارى مى شوند . ( 39 )
بلکه ناگهان به سراغشان مى آيد و حيرانشان مى کند ، ازاين رو نه مى توانند آن را باز گردانند و نه مهلت مى يابند که در دفع آن بينديشند . ( 40 )
اى پيامبر ، به راستى رسولانى که پيش از تو بودند به سبب هشدارهايشان مورد استهزا قرار گرفتند; پس بر کسانى که پيامبران را مسخره مى کردند ، همان عذابى که آن را به استهزا مى گرفتند فرود آمد . ( 41 )
بگو : چه کسى شما را شب و روز در برابر خداى رحمان ـ اگر بخواهد شما را عذاب کند ـ حفظ مى کند ؟ پندها در آنان کارساز نيست ، بلکه آنان از اين قرآن که باعث ياد آوردن پروردگارشان است رويگردانند . ( 42 )
مگر بجز ما خدايانى دارند که بتوانند آنان را از ما باز دارند ؟ خدايانى که آنان مى پندارند ، نه مى توانند يکديگر را يارى کنند و نه مى توانند خود را در برابر ما پناه دهد و حفظ نمايند ، پس چگونه پرستشگران خود را يارى مى دهند يا آنان را در پناه خود از عذاب ما حفظ مى کنند ؟ ( 43 )
بلکه اينان ( مشرکان مکّه ) و پدرانشان را از انواع نعمت ها بهره مند ساختيم تا اين که روزگارشان به درازا کشيد و يکتاپرستى را که آيين پدرشان ابراهيم بود به فراموشى سپردند و به پرستش بت ها روى آوردند . آيا نمى بينند که ما به سراغ زمين مى آييم و از اطراف آن مى کاهيم ( امّتى را در پى امّتى ديگر نابود مى کنيم ) ؟ با اين حال ، آيا آنان بر ما چيره اند ؟ ( 44 )

◄ 325 ►

[صبور]

قُلْ إِنَّمَا أُنذِرُ‌كُم بِالْوَحْيِ ۚ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاءَ إِذَا مَا يُنذَرُ‌ونَ ﴿٤٥﴾وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَ‌بِّكَ لَيَقُولُنَّ يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿٤٦﴾وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا ۖ وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْ‌دَلٍ أَتَيْنَا بِهَا ۗ وَكَفَىٰ بِنَا حَاسِبِينَ ﴿٤٧﴾وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَىٰ وَهَارُ‌ونَ الْفُرْ‌قَانَ وَضِيَاءً وَذِكْرً‌ا لِّلْمُتَّقِينَ﴿٤٨﴾الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَ‌بَّهُم بِالْغَيْبِ وَهُم مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ ﴿٤٩﴾وَهَـٰذَا ذِكْرٌ‌ مُّبَارَ‌كٌ أَنزَلْنَاهُ ۚ أَفَأَنتُمْ لَهُ مُنكِرُ‌ونَ﴿٥٠﴾ وَلَقَدْ آتَيْنَا إِبْرَ‌اهِيمَ رُ‌شْدَهُ مِن قَبْلُ وَكُنَّا بِهِ عَالِمِينَ ﴿٥١﴾ إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا هَـٰذِهِ التَّمَاثِيلُ الَّتِي أَنتُمْ لَهَا عَاكِفُونَ﴿٥٢﴾ قَالُوا وَجَدْنَا آبَاءَنَا لَهَا عَابِدِينَ ﴿٥٣﴾قَالَ لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَآبَاؤُكُمْ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿٥٤﴾قَالُوا أَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ أَمْ أَنتَ مِنَ اللَّاعِبِينَ﴿٥٥﴾ قَالَ بَل رَّ‌بُّكُمْ رَ‌بُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْ‌ضِ الَّذِي فَطَرَ‌هُنَّ وَأَنَا عَلَىٰ ذَٰلِكُم مِّنَ الشَّاهِدِينَ﴿٥٦﴾ وَتَاللَّـهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنَامَكُم بَعْدَ أَن تُوَلُّوا مُدْبِرِ‌ينَ ﴿٥٧﴾






بگو : جز اين نيست که من شما را به وسيله وحى الهى که در هدايت آفرينى آن هيچ ترديدى نيست هشدار مى دهم ، ولى گوش هايتان ناشنواست ، و ناشنوايان هنگامى که هشدارشان دهند ، ندايى نمى شنوند . ( 45 )
فقط عذاب آنان را با حقيقت آشنا مى کند . به يقين اگر دمى از عذاب پروردگارت به آنان برسد ، مى گويند : اى واى بر ما ، که ما در اثر کفر و شرک راه ستم در پيش گرفته بوديم . ( 46 )
و روز قيامت ترازوهاى عدالت را ] براى سنجش باورها و اعمال مردمان [ در ميان مى نهيم و به هيچ کس اندک ستمى نخواهد شد . و اگر عملى که سنجيده مى شود هموزن دانه خردلى باشد آن را به حساب مى آوريم و همين بس که ما حسابرس باشيم . ( 47 )
و همانا ما به موسى و هارون تورات را که جداکننده حق از باطل و براى تقواپيشگان روشنگر راه سعادت و مايه يادآورى خدا بود ، عطا کرديم . ( 48 )
تقواپيشگان همان کسانى اند که از کيفر پروردگارشان با اين که از ديدشان نهان است مى ترسند و خود از برپايى قيامت هراسانند . ( 49 )
و اين قرآن يادآورى است پرخير و برکت که ما آن را فرو فرستاده ايم; آيا باز هم شما آن را انکار مى کنيد ؟ ( 50 )
و همانا ما ، پيش از موسى و هارون به ابراهيم رهنمودى در خور استعدادش عطا کرديم که حقايق و معارف الهى را به وسيله آن درک کند ، و ما به شايستگى هاى او آگاه بوديم . ( 51 )
آن گاه که به پدر و قوم خود ـ در نخستين بارى که با جامعه شرک آلود روبرو شد ـ گفت : اين تنديس ها چيست که شما بدانها روى آورده و بزرگشان داشته و به خدمت آنها ايستاده ايد ؟ ( 52 ) گفتند : پدران خود را پرستش کننده آنها يافتيم . ( 53 )
گفت : قطعاً شما و پدرانتان در گمراهى آشکارى بوده ايد . ( 54 )
گفتند : آيا حق را براى ما آورده اى و بجد سخن مى گويى يا از بازى کنندگانى و اين سخنان را به شوخى بر زبان مى آورى ؟ ( 55 )
گفت : اين معبودانى که برگرفته ايد پروردگار شما نيستند ، بلکه پروردگار شما پروردگار آسمان ها و زمين است ، همان کسى که آنها را پديد آورده است ، و من بر اين حقيقت از گواهانم و خود آن را باور کرده ام ، پس چگونه ممکن است سخن بجد نگويم و از بازيگران باشم ؟ ( 56 )
و با خود گفت : به خدا سوگند ، پس از آن که پشت کرديد و از اين شهر بيرون رفتيد ، براى بت هاى شما چاره اى خواهم کرد . ( 57 )

◄ 326 ►

[صبور]

فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا إِلَّا كَبِيرً‌ا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْ‌جِعُونَ ﴿٥٨﴾ قَالُوا مَن فَعَلَ هَـٰذَا بِآلِهَتِنَا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ ﴿٥٩﴾قَالُوا سَمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُ‌هُمْ يُقَالُ لَهُ إِبْرَ‌اهِيمُ ﴿٦٠﴾ قَالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلَىٰ أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ ﴿٦١﴾ قَالُوا أَأَنتَ فَعَلْتَ هَـٰذَا بِآلِهَتِنَا يَا إِبْرَ‌اهِيمُ ﴿٦٢﴾قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُ‌هُمْ هَـٰذَا فَاسْأَلُوهُمْ إِن كَانُوا يَنطِقُونَ﴿٦٣﴾ فَرَ‌جَعُوا إِلَىٰ أَنفُسِهِمْ فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنتُمُ الظَّالِمُونَ ﴿٦٤﴾ ثُمَّ نُكِسُوا عَلَىٰ رُ‌ءُوسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَـٰؤُلَاءِ يَنطِقُونَ﴿٦٥﴾ قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ مَا لَا يَنفَعُكُمْ شَيْئًا وَلَا يَضُرُّ‌كُمْ ﴿٦٦﴾أُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿٦٧﴾قَالُوا حَرِّ‌قُوهُ وَانصُرُ‌وا آلِهَتَكُمْ إِن كُنتُمْ فَاعِلِينَ ﴿٦٨﴾قُلْنَا يَا نَارُ‌ كُونِي بَرْ‌دًا وَسَلَامًا عَلَىٰ إِبْرَ‌اهِيمَ ﴿٦٩﴾ وَأَرَ‌ادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَخْسَرِ‌ينَ ﴿٧٠﴾وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْ‌ضِ الَّتِي بَارَ‌كْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ ﴿٧١﴾ وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً ۖ وَكُلًّا جَعَلْنَا صَالِحِينَ﴿٧٢﴾






پس از آن که از شهر خارج شدند ، ابراهيم بت ها را خرد کرد ، ولى بزرگشان را باقى گذاشت ، شايد به آن روى آورند و آن را شکننده ديگر بت ها به شمار آورند . ( 58 )
هنگامى که قومش باز آمدند و بت ها را شکسته ديدند ، از روى تأسف گفتند : چه کسى با معبودان ما چنين کرده است ؟ قطعاً او از ستمکاران است . ( 59 )
گفتند : شنيده ايم جوانى که به او ابراهيم گفته مى شود ، از آنها به بدى ياد مى کند . ( 60 )
گفتند : او را در نقطه اى نزديک بتخانه در برابر چشم مردم احضار کنيد ، باشد که آنان گواهى دهند که او از معبودان به بدى ياد کرده است . ( 61 )
ابراهيم را احضار کردند و به او گفتند : اى ابراهيم ، آيا تو با معبودان ما چنين کرده اى ؟ ( 62 )
ابراهيم گفت : بلکه شواهد نشان مى دهد که اين بزرگشان چنين کرده است; اگر قدرت سخن گفتن دارند ، از خودشان بپرسيد که چه کسى آنها را خرد کرده است . ( 63 )
بت پرستان به خود آمدند و دريافتند که معبودانشان فاقد شعورند و بر هيچ کارى قدرت ندارند; با خود گفتند : ترديدى نيست که شما خود ستمکاريد که اين گونه موجودات را مى پرستيد ، نه ابراهيم که از آنها تبرّى مى جويد . ( 64 )
ولى چيزى نگذشت که به جايگاه نخست خويش بازگشتند ( خود را برحق و ابراهيم را ستمگر شمردند ) و گفتند : اى ابراهيم ، تو خوب مى دانى که اينها سخن نمى گويند; پس تو آنها را خرد کرده اى . ( 65 )
ابراهيم گفت : اينک آيا به جاى خدا چيزهايى را مى پرستيد که اندک سودى به شما نمى بخشند ، و اگر عبادتشان را ترک کنيد کمترين گزندى به شما نمى رسانند ؟ ( 66 )
اف بر شما و بر آنچه به جاى خدا مى پرستيد . آيا تعقل نمى کنيد ؟ ( 67 )
گفتند : اگر کارى مى کنيد ، ابراهيم را بسوزانيد و معبودانتان را يارى کنيد . ( 68 )
پس او را به آتش افکندند و ما به آتش گفتيم : اى آتش ، بر ابراهيم سرد و سلامت باش . ( 69 )
و خواستند درباره او مکرى کنند و نورش را خاموش سازند ، ولى ما او را رهايى بخشيديم و آنان را زيانکارترين مردم قرار داديم . ( 70 )
و او و لوط را از چنگال بت پرستان رهانيديم و آن دو را به سرزمين شام که در آن براى همگان برکت قرار داده ايم رسانده ايم . ( 71 )
و اسحاق و يعقوب را به عنوان عطيّه اى به او بخشيديم و همه را شايسته گردانيديم . ( 72 )

◄ 327 ►

[صبور]

وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِ‌نَا وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَ‌اتِ وَإِقَامَ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءَ الزَّكَاةِ ۖ وَكَانُوا لَنَا عَابِدِينَ ﴿٧٣﴾ وَلُوطًا آتَيْنَاهُ حُكْمًا وَعِلْمًا وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْقَرْ‌يَةِ الَّتِي كَانَت تَّعْمَلُ الْخَبَائِثَ ۗ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَاسِقِينَ ﴿٧٤﴾ وَأَدْخَلْنَاهُ فِي رَ‌حْمَتِنَا ۖ إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ ﴿٧٥﴾ وَنُوحًا إِذْ نَادَىٰ مِن قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْ‌بِ الْعَظِيمِ ﴿٧٦﴾ وَنَصَرْ‌نَاهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَ‌قْنَاهُمْ أَجْمَعِينَ﴿٧٧﴾ وَدَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْ‌ثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ ﴿٧٨﴾فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ ۚ وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا ۚ وَسَخَّرْ‌نَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ‌ ۚ وَكُنَّا فَاعِلِينَ﴿٧٩﴾ وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُم مِّن بَأْسِكُمْ ۖ فَهَلْ أَنتُمْ شَاكِرُ‌ونَ ﴿٨٠﴾وَلِسُلَيْمَانَ الرِّ‌يحَ عَاصِفَةً تَجْرِ‌ي بِأَمْرِ‌هِ إِلَى الْأَرْ‌ضِ الَّتِي بَارَ‌كْنَا فِيهَا ۚ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عَالِمِينَ﴿٨١﴾






و آنان را پيشوايانى قرار داديم که به فرمان ما مردم را به راه سعادت آورند و به مقصد برسانند ، و آنان را با نيرويى الهى که در درونشان نهاده و استوارشان ساخته ايم فراخوانده و به انجام کارهاى نيک و برپايى نماز و پرداخت زکات سوقشان داده ايم و آنان پيش از اين نيز پرستشگران ما بوده اند . ( 73 )
و به لوط حکمت و دانش عطا کرديم و او را از ديارى که مردمش آن کارهاى پليد را مى کردند ، رهايى بخشيديم . به راستى آنان بد مردمى بودند و از مرز فطرت خود تجاوز مى کردند . ( 74 )
و او را به رحمت خود درآورديم و تحت سرپرستى خويش قرار داديم ، زيرا او از شايستگان بود . ( 75 )
و نوح را ياد کن ، آن گاه که پيش از ابراهيم ما را ندا داد و از ما يارى طلبيد ، ما هم دعاى او را اجابت کرديم و وى و خاندانش را از آن اندوه بزرگ رهايى بخشيديم . ( 76 )
و او را بر مردمى که آيات ما را دروغ مى انگاشتند ، پيروز کرديم و از شرّ آنان رهايى اش بخشيديم . آنان چون بد مردمى بودند همگى شان را غرق کرديم . ( 77 )
و داود و سليمان را ياد کن ، آن گاه که درباره حکم کشتزارى که شبانه گوسفندانِ مردم در آن چريده و تباهش کرده بودند ، به مشورت پرداختند ، و ما همواره بر داورى پيامبران گواه بوده ايم . ( 78 )
پس کيفيت اجراى آن حکم را به سليمان فهمانديم و به هر يک از آن دو ، داورىِ درست و دانشى ژرف عطا کرديم ، و کوه ها و پرندگان را رام ساختيم که در تسبيح خدا با داود هم آوا مى شدند و پيش تر نيز ما عطاکننده اين مواهب بوده ايم . ( 79 )
و به او فنّ زره سازى را که به سود شماست آموختيم ، تا شما را در جنگ هايتان از ضربات سخت سلاح ها حفظ کند . پس آيا شما سپاسگزار نعمت هاى ما خواهيد بود ؟ ( 80 )
و براى سليمان حتى تندباد را نيز رام ساختيم که به فرمان او به سوى سرزمينى که در آن برکت نهاده بوديم ( سرزمين شام ) روان مى شد ، و ما به هر چيزى داناييم . ( 81 )

◄ 328 ►

[صبور]

وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ ﴿٨٢﴾ وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَ‌بَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ‌ وَأَنتَ أَرْ‌حَمُ الرَّ‌احِمِينَ﴿٨٣﴾ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ‌ ۖ وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَ‌حْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَذِكْرَ‌ىٰ لِلْعَابِدِينَ ﴿٨٤﴾ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِدْرِ‌يسَ وَذَا الْكِفْلِ ۖ كُلٌّ مِّنَ الصَّابِرِ‌ينَ ﴿٨٥﴾ وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِي رَ‌حْمَتِنَا ۖ إِنَّهُم مِّنَ الصَّالِحِينَ﴿٨٦﴾ وَذَا النُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ‌ عَلَيْهِ فَنَادَىٰ فِي الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَـٰهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ﴿٨٧﴾فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ ۚ وَكَذَٰلِكَ نُنجِي الْمُؤْمِنِينَ﴿٨٨﴾ وَزَكَرِ‌يَّا إِذْ نَادَىٰ رَ‌بَّهُ رَ‌بِّ لَا تَذَرْ‌نِي فَرْ‌دًا وَأَنتَ خَيْرُ‌ الْوَارِ‌ثِينَ ﴿٨٩﴾فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَىٰ وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا يُسَارِ‌عُونَ فِي الْخَيْرَ‌اتِ وَيَدْعُونَنَا رَ‌غَبًا وَرَ‌هَبًا ۖ وَكَانُوا لَنَا خَاشِعِينَ﴿٩٠﴾






و از جنّيان شرور کسانى بودند که به دريا فرو مى رفتند تا براى او جواهرات استخراج کنند ، و غير از اين ، کارهاى ديگرى نيز براى او مى کردند ، و ما آنها را در خدمت او نگاه داشته بوديم و از گزند رساندن به ملک و مملکت او بازمى داشتيم . ( 82 )
و ايّوب را ياد کن ، آن گاه که پروردگارش را ندا داد که به من آسيب رسيده است و تو مهربانترين مهربانانى . ( 83 )
پس دعاى او را اجابت کرديم و آسيب هايى که بر او وارد شده بود برطرف ساختيم ، و کسانش را که از دست داده بود به او بازگردانديم و همانندشان را نيز به وى عطا کرديم ( آنان را به دو برابر رسانديم ) تا براى او از جانب ما رحمتى و براى پرستشگران مايه تذکّر و توجهى باشد . ( 84 )
و اسماعيل و ادريس و ذوالکفل را ياد کن که همه آنان از صبرپيشگان بودند . ( 85 )
و ما آنان را به رحمت خود درآورديم و در سرپرستى خويش قرار داديم ، زيرا آنان از شايستگان بودند . ( 86 )
و يونس ، همدم آن ماهى را ياد کن ، هنگامى که از ميان قومش بيرون رفت ، در حالى که بر آنان به سبب کفرشان خشم گرفته بود ، و گمان کرد که ما هرگز بر او تنگ نخواهيم گرفت ، ولى ما او را به کام نهنگ فرو برديم و او در آن تاريکى ها ندا داد که جز تو خدايى شايسته پرستش نيست که بتوان به او پناه برد ، و تو از اين که مورد اعتراض باشى منزّهى ، به يقين من از ستمکاران بودم . ( 87 )
پس دعاى او را اجابت کرديم و از شکم ماهى نجاتش داديم و از آن اندوه رهايى اش بخشيديم و مؤمنان را نيز اين گونه از دشوارى ها نجات مى دهيم . ( 88 )
و زکريّا را ياد کن ، آن گاه که پروردگارش را خواند که پروردگارا ، مرا تنها مگذار و فرزندى به من ببخش که تو بهترين وارثانى . ( 89 )
پس دعاى او را اجابت نموديم و يحيى را بدو بخشيديم و همسرش را به رغم اين که سالخورده و نازا بود شايسته حمل کرديم . اين نعمت را از آن روى به خاندان زکريّا بخشيديم که آنان در کارهاى نيک شتاب مى کردند و ما را به اميد رحمت و ترس از کيفر مى خواندند و در برابر ما فروتن بودند . ( 90 )

◄ 329 ►