کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_340

وقال عليه السلام : الْعَفَافُ زِينَةُ الْفَقْرِ، وَالشُّكْرُ زِينَةُ الْغِنَى.

و فرمودند: خويشتندارى، زينت فقر است و سپاسگزارى زينت غنا و توانگرى.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_341

وقال عليه السلام : يَوْمُ الْعَدْلِ عَلَى الظَّالِمِ أَشَدُّ مِنْ يَومِ الْجَوْرِ عَلَى الْمَظْلُومِ!

و فرمودند: روز اجراى عدل بر ستمگر سختتر است از روز ظلم ستمگر بر مظلوم.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_342

وقال عليه السلام : الْغِنَى الاََْكْبَرُ الْيَأْسُ عَمَّا فِي أَيْدِى النَّاسِ.


و فرمودند: بزرگترین توانگری, ناامیدی است از آنچه در دست مردم است.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_343

وقال عليه السلام : وقال عليه السلام : الاََْقَاوِيلُ مَحْفُوظَةٌ، وَالْسَّرَائِرُ مَبْلُوَّةٌ وَ، وَالنَّاسُ مَنْقوُصُونَ مَدْخُولُون َإِلاَّ مَنْ عَصَمَ الله، سَائِلُهُمْ مُتَعَنِّتٌ، وَمُجِيبُهُمْ مُتَكَلِّفٌ، يَكَادُ أَفْضَلُهُمْ رَأْياً يَرُدُّهُ عَنْ فَضْلِ رَأْيِهِ الرِّضَى وَالسُّخْطُ، وَيَكَادُ أَصْلَبُهُمْ عُوداًتَنْكَؤُهُاللَّحْظَ ةُ وَتَسْتَحِيلُهُالْكَلِمَة ُ الْوَاحِدَةُ.

و فرمودند: گفتار آدميان نگهدارى، میگردد و باطن اشخاص آزموده ميشود، «و هر كس‏ در گرو كردار خويش است‏»(سوره‏ مدثر(74)،آيه‏38.)
مردم همگى در نقصان و عيبند جز كسي كه خدايش نگه‏داشته است، پرسش كنندگان آنها در صدد بهانه جوئى و آزارند و پاسخ دهندگان‏ توجيه گرو ناحساب گو، حتى برترين آنها از نظر فكر و انديشه بخاطر حب و بغض از راى خود باز ميگردد و با استقامت‏ترين آنها با يك نگاه و با يك كلمه دگرگون ميشود.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_344

وقال عليه السلام : مَعَاشِرَ النَّاسِ، اتَّقُوا اللهَ، فَكَمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ مَا لاَ يَبْلُغُهُ، وَبَانٍ مَا لاَ يَسْكُنُهُ، وَجَامِعٍ مَا سَوْفَ يَتْرُكُهُ، وَلَعَلَّهُ مِنْ بَاطِلٍ جَمَعهُ، وَمِنْ حَقٍّ مَنَعَهُ، أَصَابَهُ حَرَاماً، وَاحْتَمَلَ بِهِ آثَاماً، فَبَاءَ بِوِزْرهِ، وَقَدِمَ عَلَى رَبِّهِ، آسِفاً لاَهِفاً، قَدْ.

و فرمودند: اى مردم از خدا بترسيد!چه بسيار آرزومندانى كه به آرزوی خويش نمیرسند و چه بسيار سازندگانى كه در آنچه ساخته‏ اند سكونت نمیكنند، چه بسيارند جمع آورى كنندگانى كه بزودى آن را ترك ميگويند و شايد از طريق‏ باطل جمع آورى كرده و يا حق آن را نپرداخته، از راه حرام به آن رسيده و گناهش را بر دوش كشيده و وزر آن بر اوست، با افسوس و دريغ بر پروردگار خويش وارد میشود، «هم دنيا را از دست داده و هم آخرت را و اين است زيان‏ آشكار.»(سوره‏ حج(22)،آيه‏11.)

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_345

وقال عليه السلام : مِنَ الْعِصْمَةِ تَعَذُّرُ الْمَعَاصِي.

و فرمودند: توانائى نداشتن بر گناه خود نوعى عصمت است.
(ولى با عصمتى كه‏ به هنگام توانائى حاصل میشود فرق بسيار دارد.)

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_346

وقال عليه السلام : مَاءُ وَجْهِكَ جَامِدٌ يُقْطِرُهُ السُّؤَالُ، فَانْظُرْ عِنْدَ مَنْ تُقْطِرُهُ.

و فرمودند: آبرويت جامد است; درخواست و تقاضا آن را آب میكند، ببين‏ نزد كه آن را ميريزى.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_347

وقال عليه السلام : الثَّنَاءُ بِأَكْثَرَ مِنَ الاْسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ وَالتَّقْصِيرُ عَنِ الاِْسْتِحْقَاقِ عِيٌّأَوْ حَسَدٌ.

و فرمودند: ستايش بيش از استحقاق، تملق است و كمتر از استحقاق، درماندگی است‏ يا حسد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_348

وقال عليه السلام : أَشدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَهَانَ بِهِ صَاحِبُهُ.

و فرمودند: سختترين گناهان آن است كه صاحبش آنرا كوچك بشمرد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_349

وقال عليه السلام : مَنْ نَظَرَ فِي عَيْبِ نَفْسِهِ اشْتَغَلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرهِ، وَمَنْ رَضِيَ برِزْقِ اللهِ لَمْ يَحْزَنْ عَلَى مَا فَاتَهُ، وَمَنْ سَلَّ سَيْفَ الْبَغْيِ قُتِلَ بِهِ، وَمَنْ كَابَدَ الاََْمُورَعَطِبَ وَمَنِ اقْتَحَمَ اللُّجَجَ غَرِقَ، وَمَنْ دَخَلَ مَدَاخِلَ السُّوءِ اتُّهِمَ، وَمَنْ كَثُرَ كَلاَمُهُ كَثُرَ خَطَؤُهُ، وَمَنْ كَثُرَ خَطَؤُهُ قَلَّ حَيَاؤُهُ، وَمَنْ قَلَّ حَيَاؤُهُ قَلَّ وَرَعُهُ،مَنْ قَلَّ وَرَعُهُ مَاتَ قَلْبُهُ، وَمَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ النَّارَ، 
وَمَنْ نَظَرَ فِي عُيُوبِ النَّاسِ فَأَنْكَرَهَا ثُمَّ رَضِيَهَا لِنَفْسِهِ فذَاك الاََْحْمَقُ بِعَيْنِهِ. وَالْقَنَاعَةُ مَالٌ لاَ يَنْفَدُ، وَمَنْ أَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِيَ مِنَ الدُّنْيَا بِالْيَسيرِ، مَنْ عَلِمَ أَنَّ كَلاَمَهُ مِنْ عَمَلِهِ قَلَّ كَلاَمُهُ إِلاَّ فِيَما يَعْنيِهِ.

و فرمودند: هر كس به عيب خود بنگرد او را از عيب جوئى ديگران باز میدارد و هر كس به آنچه خدا روزيش داده راضى شود بر آنچه از دست داده اندوهناك‏ نشود و آنكس كه تيغ ستم بر كشد با آن كشته میشود و كسى كه بی مقدمه به سراغ‏ كارهاى سخت‏ برود هلاك میگردد و هر كس خود را در گردابهاى خطرناك بيفكند غرق ميشود و هر كس در موارد سوء ظن گام بگذارد متهم میگردد و آن كس كه زياد سخن میگويد زياد اشتباه میكند و آن كس كه زياد اشتباه كند حيايش كم میشود و كسى كه حيايش كم شد، پارسائيش نقصان ميگيرد و كسي كه پارسائيش نقصان‏ گيرد قلبش میميرد و كسى كه قلبش بميرد، داخل دوزخ میشود و آن كس كه به‏ عيوب مردم بنگرد و آن را بد شمرد ولى براى خويش آن را خوب بداند احمق‏ واقعى است و قناعت‏ سرمايه‏ اى است فناناپذير و كسى كه فراوان ياد مرگ كند به‏ اندكى از دنيا راضى میشود و هر كس بداند گفتارش جزء اعمال او محسوب‏ مى‏شود سخن كم ميگويد مگر در آنجا كه مربوط به اوست.