همایش تالیان منتظر .... تلاوت کل قرآن کریم قرآن کریم

[گل مريم]

فهرست کامل سوره های قرآن کریم


شماره صفحه بر مبنای صفحات قرآن عثمان طه می باشد.

لطفا برای دیدن متن قرآن بر روی نام سوره ها

شناسنامه سوره ها بر روی ردیف هر سوره

خواص و آثار سوره ها بر روی جزء هر سوره

و برای آشنایی بیشتر با سوره های قرآن کریم بر روی شماره صفحه هر سوره کلیک نمایید.

ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء
1	فاتحه	1	1	16	نحل	267	14	31	لقمان	411	21	46	احقاف	502	26	61	صف	551	28	76	انسان	578	29	91	شمس	595	30	106	قریش	602	30
2	بقره	2	1	17	اسراء	282	15	32	سجدة	415	21	47	محمد	507	26	62	جمعه	553	28	77	مرسلات	580	29	92	لیل	595	30	107	ماعون	602	30
3	آل عمران	50	3	18	کهف	293	15	33	احزاب	418	21	48	فتح	511	26	63	منافقون	554	28	78	نبأ	582	30	93	ضحی	596	30	108	کوثر	602	30
4	نساء	77	4	19	مريم	305	16	34	سبأ	428	22	49	حجرات	515	26	64	تغابن	556	28	79	نازعات	583	30	94	شرح	596	30	109	کافرون	603	30
5	مائده	106	6	20	طه	312	16	35	فاطر	434	22	50	ق	518	26	65	طلاق	558	28	80	عبس	585	30	95	تین	597	30	110	نصر	603	30
6	انعام	128	7	21	انبياء	322	17	36	يس	440	22	51	ذاريات	520	26	66	تحریم	560	28	81	تکویر	586	30	96	علق	597	30	111	مسد	603	30
7	اعراف	151	8	22	حج	332	17	37	صافات	446	23	52	طور	523	27	67	ملک	562	29	82	انفطار	587	30	97	قدر	598	30	112	اخلاص	604	30
8	انفال	177	9	23	مومنون	342	18	38	ص	453	23	53	نجم	526	27	68	قلم	564	29	83	مطففین	587	30	98	بینة	598	30	113	فلق	604	30
9	توبه	187	10	24	نور	350	18	39	زمر	458	23	54	قمر	528	27	69	حاقه	566	29	84	انشقاق	589	30	99	زلزلة	599	30	114	ناس	604	30
10	يونس	208	11	25	فرقان	359	18	40	غافر	467	24	55	الرحمن	531	27	70	معارج	568	29	85	بروج	590	30	100	عادیات	599	30
11	هود	221	11-12	26	شعراء	367	19	41	فصلت	477	24	56	واقعه	534	27	71	نوح	570	29	86	طارق	591	30	101	قارعة	600	30
12	يوسف	235	12	27	نمل	377	19	42	شوري	483	25	57	حدید	537	27	72	جن	571	29	87	اعلی	591	30	102	تکاثر	600	30
13	رعد	249	13	28	قصص	385	20	43	زخرف	489	25	58	مجادله	542	28	73	مزمل	574	29	88	غاشیة	592	30	103	عصر	601	30
14	ابراهيم	255	13	29	عنکبوت	396	20	44	دخان	496	25	59	حشر	545	28	74	مدثر	575	29	89	فجر	593	30	104	همزه	601	30
15	حجر	262	14	30	روم	404	21	45	جاثية	499	25	60	ممتحنه	549	28	75	قیامة	577	29	90	بلد	594	30	105	فیل	601	30

التماس دعا

[گل مريم]

وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاء رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلاً مَّيْسُورًا وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًا إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُم إنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْءًا كَبِيرًا وَلاَ تَقْرَبُواْ الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاء سَبِيلاً وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولاً وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَزِنُواْ بِالقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولـئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً وَلاَ تَمْشِ فِي الأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ الأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولاً كُلُّ ذَلِكَ كَانَ سَيٍّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهًا



و اگر [چيزى ندارى كه به نيازمندان كمك كنى و] در جستجوى بخششى از پروردگار خويش - كه به آن اميد بسته ‏اى - از ايشان روى مى‏ گردانى، پس با آنان سخنى نرم بگو.
و دست خويش را بر گردنت زنجير مكن، و آن را بسيار نگشاى [كه هرچه دارى ببخشى‏] آنگاه سرزنش شده و حسرت‏زده [بر جاى خود ]بنشينى.
به يقين پروردگارت روزى را براى هركه بخواهد گسترده مى‏ گرداند و [بر هركه بخواهد] تنگ مى ‏سازد، بى‏ گمان او [نسبت‏] به بندگانش آگاه و بيناست.
و فرزندان خود را از بيم [فقر و] تنگدستى نكشيد؛ ما به شما و آنان روزى مى‏ دهيم؛ راستى كه كشتن آنان گناهى بزرگ است.
و به [گناه سهمگين و نفرت‏ انگيز] زنا نزديك نشويد، چراكه آن كارى زشت [و ننگين‏] و بد راهى است.
و كسى را كه خدا [كشتن او را] تحريم فرموده است، مكشيد مگر بحق [و بر اساس عدل‏]. و هر كس به ستم كشته شود، بى‏ گمان براى سرپرست [و خون خواه ]او تسلّطى [عادلانه و انسانى بر ضد قاتل‏] قرار داده ‏ايم؛ پس او نبايد در كشتن زياده ‏روى كند، چرا كه او [براى كيفر قاتل و رسيدن به حق خويش‏] يارى شده است.
و به دارايى يتيم - جز به نيكوترين شيوه - نزديك نشويد تا به مرز رشد خويش برسد؛ و به پيمان خويشتن وفا نماييد، چراكه در مورد پيمان ‏ها پرسش خواهد شد.
و هنگامى كه چيزى را پيمانه مى‏ كنيد، پيمانه را درست [و عادلانه ]بدهيد و با ترازوى درست بسنجيد، چرا كه‏ اين [كار ]بهتر و نيك‏ فرجام ‏تر است.
و از آنچه بدان دانشى ندارى، پيروى مكن؛ چراكه گوش، چشم و قلب، هر يك از آنها مورد بازخواست قرار خواهند گرفت.
و در زمين خرامان [و سرمست‏] راه مرو؛ چراكه تو نه هرگز زمين را خواهى شكافت و نه هرگز در بلندى به كوه‏ها خواهى رسيد.
همه اينها [زشت و ظالمانه است و] بدى [و ناپسندى‏]اش نزد پروردگار تو ناپسنديده است.

صفحه 285

[گل مريم]

ذَلِكَ مِمَّا أَوْحَى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ وَلاَ تَجْعَلْ مَعَ اللّهِ إِلَهًا آخَرَ فَتُلْقَى فِي جَهَنَّمَ مَلُومًا مَّدْحُورًا أَفَأَصْفَاكُمْ رَبُّكُم بِالْبَنِينَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلآئِكَةِ إِنَاثًا إِنَّكُمْ لَتَقُولُونَ قَوْلاً عَظِيمًا وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَـذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّكَّرُواْ وَمَا يَزِيدُهُمْ إِلاَّ نُفُورًا قُل لَّوْ كَانَ مَعَهُ آلِهَةٌ كَمَا يَقُولُونَ إِذًا لاَّبْتَغَوْاْ إِلَى ذِي الْعَرْشِ سَبِيلاً سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيرًا تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَـكِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُورًا وَجَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْاْ عَلَى أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا نَّحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَإِذْ هُمْ نَجْوَى إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِن تَتَّبِعُونَ إِلاَّ رَجُلاً مَّسْحُورًا انظُرْ كَيْفَ ضَرَبُواْ لَكَ الأَمْثَالَ فَضَلُّواْ فَلاَ يَسْتَطِيعْونَ سَبِيلاً وَقَالُواْ أَئِذَا كُنَّا عِظَامًا وَرُفَاتًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًا جَدِيدًا




اين [سفارش‏] از حكمت‏ هايى است كه پروردگارت به تو وحى نموده است؛ و با خداى يكتا خدايى ديگر قرار نده كه سرزنش و رانده شده به [آتش شعله ‏ور ]دوزخ افكنده خواهى شد.
پس آيا پروردگارتان شما را به [داشتن‏] پسران برترى داده و [براى خويشتن ]دخترانى از ميان فرشتگان برگرفته است؟ راستى كه شما سخن بزرگى مى‏ گوييد.
و بى ‏گمان ما در اين قرآن [مفاهيم بلند و معارف عميق را به صورت‏ هاى ]گوناگون بيان كرديم تا [آنان‏] به خود آيند [و پند گيرند] امّا [اين حقايق‏] جز بر [گريز و ]نفرت آنان [كه حق ‏ستيزى را پيشه ساخته ‏اند ]نيفزود.
[هان اى پيامبر به آنان‏] بگو: اگر همان‏ گونه [كه شرك‏ گرايان ]مى‏ گويند: خدايانى [ديگر] به همراه خدا [ى يكتا] بود، در آن صورت [آنان براى به دست گرفتن تدبير امور هستى‏] به سوى [خداوندِ] صاحب عرش راهى مى ‏جستند.
او [پاك و] منزّه است و از آنچه [شرك‏ گرايان‏] مى‏ گويند بسى برتر [و والاتر ]است.
آسمان ‏هاى هفتگانه و زمين و هركه در آنهاست، او را به پاكى [و عظمت ]مى‏ ستايند؛ و هيچ چيزى نيست جز اينكه با ستايش او تسبيح مى‏ گويد، امّا شما تسبيح آنها را نمى‏ فهميد. راستى كه او بردبار و بسيار آمرزنده است.
و هنگامى كه قرآن مى‏ خوانى، ميان تو و كسانى كه به آن جهان ايمان نمى‏ آورند، پرده‏ اى پوشيده [و ناديدنى‏] قرار مى‏ دهيم.
و بر دل‏هايشان پوشش‏ها قرار مى ‏دهيم تا آن را درنيابند و در گوش ‏هايشان سنگينى [مى ‏نهيم‏]، و هنگامى كه در قرآن پروردگارت را به يكتايى ياد نمايى، به پشت سر خويش، گريزان باز مى ‏گردند.
ما به آنچه [شرك‏ گرايان‏] به خاطر آن [به قران‏] گوش فرا مى ‏دهند، داناتريم؛ آنگاه كه به تو گوش مى ‏سپارند، و آنگاه كه درگوشى سخنى مى‏ گويند [و نيز ]هنگامى كه آن بيدادگران [براى گمراه ساختن مردم ]مى‏ گويند: شما جز از مردى افسون شده پيروى نمى ‏كنيد. [آرى ما به همه اينها داناتريم.]
[هان اى پيامبر!] بنگر كه چگونه براى تو مثال‏ها زدند و در نتيجه گمراه شدند و نمى‏ توانند راهى [براى نجات‏] بيابند.
و [شرك‏ گرايان‏] گفتند: آيا هنگامى كه [مرديم و به ]استخوان‏هايى [پوسيده تبديل‏] شديم و از هم پاشيديم، با آفرينشى نوين برانگيخته خواهيم شد؟

صفحه 286

[صبور]

۞ قُلْ كُونُوا حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا ( 50 ) أَوْ خَلْقًا مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ ۚ فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنَا ۖ قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۚ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هُوَ ۖ قُلْ عَسَىٰ أَنْ يَكُونَ قَرِيبًا(51 )يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ وَتَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا( 52 ) وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ ۚ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلْإِنْسَانِ عَدُوًّا مُبِينًا( 53 ) رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ ۖ إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ ۚ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا ( 54 ) وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَىٰ بَعْضٍ ۖ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا( 55 ) قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا ( 56 ) أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا( 57 )وَإِنْ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا ( 58 )




اى پيامبر ، در پاسخ آنان بگو : سنگ شويد يا آهن ، ( 50 )
يا به آفريده اى ديگر از آنچه در خاطرتان بزرگ مى نمايد و پديد آمدن دوباره انسان را از آن دشوار مى بينيد ، باز هم برانگيخته خواهيد شد . پس خواهند گفت : چه کسى ما را به صورت کنونى باز مى گرداند ؟ بگو : همان کس که بار نخست شما را پديد آورْد . پس سرهايشان را از روى استهزا به طرف تو حرکت مى دهند و مى گويند : آن چه زمانى خواهد بود ؟ بگو : ممکن است آن روز نزديک باشد . ( 51 )
روزى حيات دوباره خواهيد يافت که خدا شما را براى جزا و پاداش فرا مى خواند و شما ستايش کنان او را اجابت مى کنيد و به پا مى خيزيد ، و آن روز گمان مى بريد که جز اندک زمانى در گورها درنگ نکرده ايد . ( 52 )
و به بندگان مؤمن من بگو که در گفت و گو با کافران سخنى را که نيکوتر است بگويند و از سخن ناشايسته بپرهيزند که مؤمنان فرمان تو را اطاعت خواهند کرد . بى ترديد ، شيطان با همين سخنان ناشايسته ميان مردم فتنه انگيزى مى کند ، زيرا او براى انسان دشمنى آشکار است . ( 53 )
پروردگارتان به حال شما داناتر است ; پس درباره فرجام کار مردم داورى مکنيد و آن را به خدا واگذاريد ; اگر او بخواهد بر شما رحمت مى آورَد يا اگر بخواهد شما را کيفر مى کند . و ما تو را ـ اى پيامبر ـ به عنوان کارگزارى براى آنان نفرستاده ايم تا هر که را بخواهى نجات بخشى و هر که را بخواهى محروم کنى . ( 54 )
و پروردگارت به کسانى که در آسمان ها و زمينند داناتر است ، پس چگونه از حال شما آگاه نباشد ؟ و به راستى ما برخى از پيامبران را بر برخى ديگر برترى داديم و به داود زبور عطا کرديم . ( 55 )
به مشرکان بگو : فرشتگان و جنّيان و آدميانى را که به جاى خدا معبود خود پنداشته ايد بخوانيد . آنها نه مى توانند گزند و محنت را از شما بزدايند و نه آن را دگرگون سازند . ( 56 )
کسانى که مشرکان آنها را مى پرستند ، خود واسطه اى مى جويند که به وسيله آن به پروردگارشان نزديک شوند و در پى آنند که ببينند کدامين واسطه به خدا نزديک تر است تا راه او را دنبال کنند ; آنان خود به رحمت الهى اميدوارند و از عذاب او مى هراسند ، چرا که عذاب پروردگارت درخورِ پرهيز است . ( 57 )
و هيچ شهرى نيست مگر اين که ما آن را پيش از روز قيامت به هلاکت مى رسانيم يا آن را به عذابى سخت عذاب مى کنيم . اين در لوح محفوظ رقم خورده و حتمى شده است . ( 58 )

◄ 287 ►

[صبور]

وَمَا مَنَعَنَا أَنْ نُرْسِلَ بِالْآيَاتِ إِلَّا أَنْ كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَ ۚ وَآتَيْنَا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِهَا ۚ وَمَا نُرْسِلُ بِالْآيَاتِ إِلَّا تَخْوِيفًا ( 59 ) وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِالنَّاسِ ۚ وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ ۚ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَانًا كَبِيرًا( 60 )وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ قَالَ أَأَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِينًا( 61 )قَالَ أَرَأَيْتَكَ هَٰذَا الَّذِي كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُ إِلَّا قَلِيلًا ( 62 ) قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاؤُكُمْ جَزَاءً مَوْفُورًا ( 63 ) وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ وَعِدْهُمْ ۚ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلَّا غُرُورًا ( 64 ) إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ ۚ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًا( 65 )رَبُّكُمُ الَّذِي يُزْجِي لَكُمُ الْفُلْكَ فِي الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِكُمْ رَحِيمًا( 66 )








و چيزى ما را از فرستادن معجزاتِ پيشنهادى مشرکان باز نداشت جز اين که پيشينيان اين گونه معجزات را نيز دروغ انگاشتند و ما آنان را هلاک کرديم . ما به قوم ثمود آن ماده شتر را که آيتى روشن بود عطا کرديم ولى با دروغ شمردنش به خود ستم کردند و ما معجزات را جز براى بيم دادن مردم نمى فرستيم . ( 59 )
و ياد کن زمانى را که به تو گفتيم : قطعاً پروردگارت بر همه مردم احاطه دارد و راهى را که برمى گزينند مى داند . و ما آن رؤيايى را که در خواب به تو نمايانديم ، و نيز آن گروهى را که چون درخت ريشه کرده اند و ما آنان را در قرآن لعنت کرده ايم ، جز براى آزمايش مردم قرار نداده ايم ; و ما مردم را بيم مى دهيم ولى هشدار ما بر آنان جز طغيانى بزرگ نمى افزايد . ( 60 )
و براى اين که بدانى چگونه مردم به راه خطا مى روند ياد کن زمانى را که به فرشتگان گفتيم : براى آدم سجده کنيد . پس همه جز ابليس سجده کردند . او به خداوند گفت : آيا براى کسى که او را از گِل آفريده اى سجده کنم ؟ ( 61 )
سپس گفت : آيا ديدى اين کسى را که بر من برترى دادى ؟ اگر مهلتم دهى و مرگ مرا تا روز قيامت به تأخير افکنى قطعاً نسل او ـ جز اندکى از آنان ـ را لجام خواهم کرد و در پى خويش خواهم برد . ( 62 )
خدا گفت : برو ، ولى هر کس از آنان از تو پيروى کند ، دوزخ که کيفرى بى کم و کاست است سزاى شما خواهد بود . (63 )
و از آنان هر که را توانستى با صداى خود به نافرمانى خدا برانگيز و با سواران و پيادگانت بر آنان بانگ بزن تا به گناه روى آورند ، و با آنان در اموال و اولادشان شريک شو و از آنها در همان جهتى که مى خواهى بهره بگير و به آنان وعده و نويد ده ; ولى بايد بدانند که شيطان جز وعده اى فريبنده به آنان وعده اى نمى دهد . ( 64 )
بى ترديد تو را بر بندگان من هيچ تسلّطى نيست ، و پروردگارت براى کارسازى امور آنان بسنده است . ( 65 )
اى مردم ، پروردگار شما کسى است که کشتى ها را در دريا براى شما روان مى سازد تا از فضل او براى خود روزى طلب کنيد ، چرا که با شما مهربان است . ( 66 )

◄ 288 ►

[صبور]

وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ كَفُورًا ( 67 ) أَفَأَمِنْتُمْ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوا لَكُمْ وَكِيلًا ( 68 ) أَمْ أَمِنْتُمْ أَنْ يُعِيدَكُمْ فِيهِ تَارَةً أُخْرَىٰ فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِنَ الرِّيحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْ ۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهِ تَبِيعًا ( 69 )۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَىٰ كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا ( 70 ) يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ ۖ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولَٰئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَابَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا ( 71 )وَمَنْ كَانَ فِي هَٰذِهِ أَعْمَىٰ فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَىٰ وَأَضَلُّ سَبِيلًا ( 72 ) وَإِنْ كَادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ ۖ وَإِذًا لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا ( 73 ) وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا (74 )إِذًا لَأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا ( 75 )




و هنگامى که در دريا آسيبى به شما مى رسد و در معرض غرق شدن قرار مى گيريد ، جز خداوند هر که را براى نيازهاى خود مى خوانيد به دل و انديشه شما راه نمى يابد ، ولى هنگامى که شما را رهايى بخشيد و به خشکى بازگردانيد از او روى برمى تابيد . و انسان بسيار ناسپاس است . ( 67 )
با اين وصف ، آيا ايمنيد از اين که خدا گوشه اى از خشکى را بشکافد و شما را در آن نهان سازد ، يا طوفانى از شن بر شما فرستد و شما را هلاک سازد ، آن گاه هيچ کارسازى که بلا را از شما بگرداند براى خود نيابيد ؟ ( 68 )
آيا چون از غرق شدن نجات يافته ايد ، ايمن شده ايد از اين که بار ديگر خدا شما را به دريا بازگرداند و به علت اين که کفر ورزيده ايد تندبادى کشتى شکن بر شما فرو فرستد و شما را غرق کند ، آن گاه کسى را براى خود نيابيد که ما را به اين کار مؤاخذه کند ؟ ( 69 )
به راستى ما فرزندان آدم را به موهبت عقل و خرد گرامى داشته و آنان را در دريا بر کشتى ها و در خشکى بر مرکب ها سوار نموده و از خوراکى هاى مطبوع به آنان روزى داده و آنان را بر بسيارى از کسانى که آفريده ايم چنان که بايد برترى بخشيده ايم . ( 70 )
ياد کن روزى را که هر گروهى را با پيشوايى که برگزيده و از او پيروى کرده است فرا مى خوانيم . پس کسانى که کارنامه آنان به دست راستشان داده شود ، کارنامه خود را مى خوانند و به آنان به اندازه رشته هسته خرمايى ستم نمى شود و پاداششان به طور کامل به آنان عطا مى گردد . ( 71 )
و هر کس در اين دنيا کوردل باشد و از پيشواى به حق پيروى نکند در آخرت نيز کوردل است و به سعادت نمى رسد و گمراه تر است و در نتيجه به آمرزش و رحمت الهى دست نمى يابد . ( 72 )
اى پيامبر ، نزديک بود مشرکان تو را از آنچه به تو وحى کرده ايم بلغزانند و منحرف کنند تا چيزى را غير از آنچه به تو وحى کرده ايم به ما نسبت دهى و در آن صورت تو را به دوستى مى گرفتند . ( 73
و اگر ما تو را ثابت قدم نمى داشتيم نزديک بود اندکى به آنان متمايل شوى . ( 74 )
در آن صورت ، از عذابى که در زندگى دنيا براى مجرمان مقرّر داشته ايم دو چندان و از عذاب پس از مرگ نيز دو چندان به تو مى چشانديم ، سپس کسى را در برابر ما نمى يابى که تو را يارى دهد و از عذاب رهايى بخشد . ( 75 )

◄ 289 ►

[صبور]

وَإِنْ كَادُوا لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ الْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْهَا ۖ وَإِذًا لَا يَلْبَثُونَ خِلَافَكَ إِلَّا قَلِيلًا ( 76 )سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنَا ۖ وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا ( 77 ) أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ ۖ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا ( 78 ) وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ عَسَىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَحْمُودًا ( 79 ) وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا ( 80 )وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا (81) وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا ( 82 ) وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ ۖ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَئُوسًا ( 83 ) قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا ( 84 )وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ ۖ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا ( 85 ) وَلَئِنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا ( 86)




و نزديک بود مشرکان تو را از سرزمين مکّه برکَنند تا از آن جا بيرونت کنند ; در آن صورت پس از تو جز اندک زمانى باقى نمى مانند و به حکم سنّت ما نابود مى شوند . ( 76 )
همان سنّتى که براى همه پيامبرانى که پيش از تو به رسالت فرستاديم مقرّر داشتيم ، و هرگز براى سنّت ما دگرگونى نخواهى يافت . ( 77 )
نماز را از هنگامى که خورشيد از وسط آسمان مى گذرد تا آن گاه که تاريکى شب به نهايت مى رسد برپادار ، و نماز صبح را نيز هنگام طلوع فجر به جاى آور که قطعاً نماز صبح مشهود فرشتگان شب و روز است . ( 78 )
و پاره اى از شب را به نماز بيدار باش که اين براى تو افزون بر نمازهاى واجب است ، باشد که پروردگارت به تو مقامى عطا کند که همه آن را بستايند و تو را با آن مقام ( مقام شفاعت ) در قيامت برانگيزد . ( 79 )
و بگو : پروردگارا ، مرا در هر کارى وارد مى کنى با راستى و درستى وارد کن و از هر کارى بيرون مى آورى با راستى و درستى بيرون بياور ، و براى من از جانب خود تسلطى يارى بخش مقرر دار تا بدين وسيله از عهده انجام وظايف خود برآيم . ( 80 )
و بگو : حق پديدار شد و باطل نابود گشت . آرى ، باطل نابود شدنى است . ( 81 )
و ما قرآن را که براى مؤمنان مايه شفا و رحمت است فرو مى فرستيم ، و ستمکاران ( کافران و مشرکان ) را چيزى جز زيان نمى افزايد . ( 82 )
و هنگامى که به انسان نعمت دهيم ، به آن سرگرم مى شود و از ما روى برمى تابد و با حرکت به سمت و سويى که براى خود برگزيده است از ما دور مى شود ، و چون گزندى به او رسد از آن روى که خدا را فراموش کرده است نوميد مى شود . ( 83 )
بگو : هر کسى براساس ساختار روانى خود عمل مى کند ; پس پروردگار شما بهتر مى داند که چه کسى راه يافته تر است . ( 84 )
و از تو ـ اى پيامبر ـ درباره « روح » مى پرسند ، بگو : روح از عالَم امر پروردگار من است و به شما از دانش جز اندکى نداده اند . ( 85 )
و اگر بخواهيم ، روح آسمانى را که به سوى تو فرستاده ايم تا قرآن را بر تو القا کند ، از ميان مى بريم ، آن گاه کسى را نمى يابى که در برابر ما کارساز تو باشد و او را به تو بازگرداند . ( 86 )

◄ 290 ►

[صبور]

إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ ۚ إِنَّ فَضْلَهُ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيرًا ( 87 ) قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَىٰ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هَٰذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا ( 88 ) وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِي هَٰذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ فَأَبَىٰ أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُورًا ( 89 )وَقَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّىٰ تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْأَرْضِ يَنْبُوعًا ( 90 ) أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهَارَ خِلَالَهَا تَفْجِيرًا ( 91 ) أَوْ تُسْقِطَ السَّمَاءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا أَوْ تَأْتِيَ بِاللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ قَبِيلًا ( 92 )أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِنْ زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَىٰ فِي السَّمَاءِ وَلَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّىٰ تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَابًا نَقْرَؤُهُ ۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّي هَلْ كُنْتُ إِلَّا بَشَرًا رَسُولًا ( 93 )وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَىٰ إِلَّا أَنْ قَالُوا أَبَعَثَ اللَّهُ بَشَرًا رَسُولًا ( 94 )قُلْ لَوْ كَانَ فِي الْأَرْضِ مَلَائِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ مَلَكًا رَسُولًا ( 95 ) قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا ( 96 )




پس آنچه به تو ارزانى شده تنها در پرتو رحمتى است که از جانب پروردگارت به تو رسيده است ، چرا که فضل او بر تو فراوان بوده است . ( 87 )
بگو : اگر انس و جن گرد هم آيند بر اين که مانند اين قرآن را بياورند ، مانند آن را نخواهند آورْد ، هر چند يکديگر را يارى دهند . ( 88 )
به راستى ما در اين قرآن براى مردم از هرگونه مَثَلى ـ که حق را آشکار کند و آنان را به ايمان و سپاس الهى گرايش دهد ـ با بيان هاى گوناگون آورديم ، ولى بيشتر مردم نپذيرفتند و به چيزى جز کفر و ناسپاسى روى نياوردند . ( 89 ) و مشرکان به پيامبر گفتند : ما هرگز به تو ايمان نمى آوريم ، مگر اين که از زمين مکّه براى ما چشمه اى هميشه جارى بجوشانى . ( 90 )
يا به صورت معجزه ، براى تو بوستانى از درختان خرما و انگور باشد ، آن گاه در لابه لاى آنها نهرهاى فراوان روان سازى . ( 91 )
يا آسمان را ـ چنان که پنداشته اى و ما را بدان تهديد مى کنى ـ پاره پاره بر سر ما فرو افکنى ، يا خدا و فرشتگان را روياروى ما بياورى تا آنها را بنگريم . ( 92 )
يا خانه اى از طلا داشته باشى ، يا به آسمان بالا روى ، و بالا رفتن تو را باور نخواهيم کرد مگر اين که کتابى بر ما فرود آورى که آن را بخوانيم . اى پيامبر ، در پاسخ آنان بگو : منزّه است پروردگار من از اين که چنين قدرتى به کسى بدهد . آيا من جز بشرى هستم که به رسالت فرستاده شده ام ؟ ( 93 )
و چيزى مردم را ـ آن گاه که هدايت برايشان آمد ـ از ايمان به رسالت تو باز نداشت مگر اين که گفتند : آيا خدا بشرى را به رسالت برانگيخته است ؟ ( 94 )
بگو : بر خداست که اهل زمين را هدايت کند ; حتى اگر در زمين فرشتگانى بودند که به آرامى در آن راه مى رفتند ( براساس قوانين مادى مى زيستند ) قطعاً براى هدايت آنها از آسمان فرشته اى که پيام آور وحى ما باشد بر آنان نازل مى کرديم . ( 95 )
بگو : همين بس که خدا ميان من و شما گواه باشد . قطعاً او به بندگان خويش آگاه و بيناست . ( 96 )

◄ 291 ►

[صبور]

وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ ۖ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِهِ ۖ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ عُمْيًا وَبُكْمًا وَصُمًّا ۖ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَاهُمْ سَعِيرًا( 97 ) ذَٰلِكَ جَزَاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا وَقَالُوا أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا وَرُفَاتًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًا جَدِيدًا( 98 ) ۞ أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ قَادِرٌ عَلَىٰ أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ أَجَلًا لَا رَيْبَ فِيهِ فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلَّا كُفُورًا ( 99 ) قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذًا لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفَاقِ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ قَتُورًا( 100 ) وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَىٰ تِسْعَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ ۖ فَاسْأَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِذْ جَاءَهُمْ فَقَالَ لَهُ فِرْعَوْنُ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا مُوسَىٰ مَسْحُورًا( 101 )قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا أَنْزَلَ هَٰؤُلَاءِ إِلَّا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ بَصَائِرَ وَإِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا فِرْعَوْنُ مَثْبُورًا ( 102 ) فَأَرَادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْأَرْضِ فَأَغْرَقْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ جَمِيعًا( 103 ) وَقُلْنَا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ اسْكُنُوا الْأَرْضَ فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيفًا( 104 )


هر که را خدا هدايت کند او رهيافته است ، و کسانى را که به گمراهى بيفکند ، براى آنان هرگز جز او کارسازانى نخواهى يافت ، و روز قيامت آنان را در حالى که بر چهره هايشان افتاده اند کور و کر و لال محشور مى کنيم . جايگاهشان دوزخ است . هرگاه آتش آن فرو نشيند ، شعله اى سوزان برايشان مى افزاييم . ( 97 )
اين است سزايشان ; چرا که آيات ما را انکار کردند و گفتند : آيا آن گاه که استخوان هايى شديم و پوسيده گشتيم به راستى با آفرينشى جديد برانگيخته مى شويم ؟ ( 98 )
آيا ندانسته اند که خدايى که آسمان ها و زمين را آفريده است مى تواند مانند آنان را بيافريند ؟ چگونه بى باکانه با آيات خدا مى ستيزند و حال آن که خداست که براى عمرشان سرآمدى قرار داده است که در آن هيچ ترديدى نيست سپس از آنان انتقام خواهد گرفت ؟ ولى ستمکاران حق را نپذيرفته و جز ناسپاسى پيشه نکرده اند . ( 99 )
بگو : اگر شما مالک گنجينه هاى رحمت پروردگارم بوديد ، در آن صورت قطعاً از بيم تنگدستى امساک مى کرديد و به مردم چيزى نمى داديد ، چرا که انسان سخت بخيل است . ( 100 )
و به يقين ما به موسى نُه معجزه روشن عطا کرديم . پس ، از بنى اسرائيل درباره زمانى که موسى نزدشان آمد بپرس . فرعون ]رسالت موسى را نپذيرفت و[ به او گفت : اى موسى ، من تو را جادو شده و عقل از دست داده مى پندارم . (101 )
موسى گفت : قطعاً تو دانسته اى که اين معجزات را که مايه بصيرت است کسى جز پروردگار آسمان ها و زمين نازل نکرده است ; و من تو را ـ اى فرعون ـ سرانجام هلاک شده مى پندارم . ( 102 )
پس فرعون بر آن شد که موسى و پيروانش را از آن سرزمين بر کَنَد ، ولى او و همه کسانى را که با وى بودند ، در دريا غرق کرديم . ( 103 )
و پس از هلاکت فرعون به بنى اسرائيل گفتيم : در سرزمين قدس ساکن شويد ، و هنگامى که زمان تحقق آخرين وعده ما در مورد کيفر شما فرا رسد ، شما را يکجا از آن سرزمين بيرون کرده به سرزمينى ديگر مى آوريم . ( 104 )

◄ 292 ►

[صبور]

وَبِالْحَقِّ أَنْزَلْنَاهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَ ۗ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا ( 105 ) وَقُرْآنًا فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍ وَنَزَّلْنَاهُ تَنْزِيلًا ( 106 ) قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لَا تُؤْمِنُوا ۚ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا ( 107 ) وَيَقُولُونَ سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا (108 )وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا ۩ ( 109 )قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَٰنَ ۖ أَيًّا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلًا ( 110 ) وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا ( 111 )

سوره کهف

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا ۜ ( 1 ) قَيِّمًا لِيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِنْ لَدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا ( 2 )مَاكِثِينَ فِيهِ أَبَدًا ( 3 )وَيُنْذِرَ الَّذِينَ قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ( 4 )






ما قرآن را به حق نازل کرده ايم و به حق نازل شده و باطلى در آن راه نيافته است . و تو را ـ اى پيامبر ـ تنها نويددهنده و اخطارکننده فرستاديم ، پس تو را نسزد چيزى از آن بکاهى يا چيزى بر آن بيفزايى . ( 105 )
آرى ، قرآن را به مقتضاى نيازها و رويدادها بخش بخش و به صورتى که خوانده شود فرو فرستاديم تا آن را با درنگ بر مردم تلاوت کنى ، و آن را به تدريج فرو فرستاديم . ( 106 )
بگو : به آن ايمان بياوريد يا ايمان نياوريد ، در حقانيت آن تأثيرى ندارد . قطعاً کسانى که پيش از نزول قرآن از معارف الهى برخوردار شده اند ، هنگامى که قرآن بر آنان تلاوت شود ، سجده کنان ، بر چانه هاى خود بر زمين مى افتند . (107)
و مى گويند : منزّه است پروردگار ما . او قيامت را برپا خواهد کرد ، زيرا وعده پروردگار ما قطعاً انجام شدنى است . (108 )
آرى ، گريه کنان بر چانه هاى خود به روىْ مى افتند و قرآن آنان را فروتنى مى افزايد . ( 109 )
بگو : خدا را با نام « اللّه » بخوانيد يا با نام « رحمان » تفاوت نمى کند ; هر کدام را بخوانيد از نيکوترين نام هاست و نيکوترين نام ها همه از آن اوست . و نماز خود را با صداى بلند مخوان و آن را بسيار آهسته نيز مخوان ، بلکه ميان اين دو راهى بجوى . ( 110 )
و بگو : ستايش همه از آنِ خداوند است ; همان کسى که فرزندى براى خود نگرفته و در فرمانروايى شريکى ندارد و در تدبير جهان هستى درمانده نيست تا نياز به ياورى داشته باشد . خدا را سپاس گوى و او را چنان که شايسته است به بزرگى ياد کن . ( 111 )

به نام خداوند بخشنده مهربان

ستايش همه از آنِ خداوند است ; همان کسى که اين کتاب آسمانى را بر بنده اش محمّد فرو فرستاد و در آن هيچ کژى و انحرافى قرار نداد . ( 1 )
کتابى که مايه برپايى جوامع انسانى است ، تا کافران و گنهکاران را به عذابى سخت که از جانب خداست بيم دهد و به مؤمنانى که کارهاى شايسته مى کنند نويد دهد که براى آنان پاداشى نيکو ( بهشت ) خواهد بود . ( 2 )
و براى هميشه در آن ماندگارند . ( 3 )
و تا کسانى را که گفتند : خدا فرزندى برگرفته است ، هشدار دهد . ( 4 )

◄ 293 ►

[صبور]

مَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِآبَائِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ ۚ إِنْ يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا ( 5 )فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ عَلَىٰ آثَارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَسَفًا( 6 )إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ( 7 ) وَإِنَّا لَجَاعِلُونَ مَا عَلَيْهَا صَعِيدًا جُرُزًا ( 8 )أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا ( 9 )إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا ( 10 ) فَضَرَبْنَا عَلَىٰ آذَانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًا ( 11 ) ثُمَّ بَعَثْنَاهُمْ لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصَىٰ لِمَا لَبِثُوا أَمَدًا ( 12 ) نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ ۚ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَاهُمْ هُدًى ( 13 )وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا فَقَالُوا رَبُّنَا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَنْ نَدْعُوَ مِنْ دُونِهِ إِلَٰهًا ۖ لَقَدْ قُلْنَا إِذًا شَطَطًا ( 14 ) هَٰؤُلَاءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً ۖ لَوْلَا يَأْتُونَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطَانٍ بَيِّنٍ ۖ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا ( 15 )



نه آنان بدين سخن علمى دارند و نه پدرانشان که مقتداى آنانند بدان علمى داشتند . چه بزرگ سخنى است که از دهانشان بيرون مى آيد ! آنان جز دروغ نمى گويند . ( 5 )
بيم آن مى رود که اگر مشرکان به اين قرآن ايمان نياورند تو در پىِ رويگردانى آنان خود را از شدت اندوه به هلاکت بيفکنى . ( 6 )
ولى جاى اندوه نيست ، ما آنچه را که روى زمين است زينتى براى آن قرار داده ايم تا بدين وسيله مردم را بيازماييم که کدام يک از آنان کردارش نيکوتر است . ( 7 )
و هنگامى که آزمون به پايان رسد ، آنچه را که بر روى زمين است از بين مى بريم و آن را به صورت خاکى بى گياه و جايى که مورد رغبت نباشد درمى آوريم . ( 8 ) آيا پنداشته اى که اصحاب کهف و رقيم از نشانه هاى بسيار شگفت انگيز ]و کم نظير[ ما بوده اند ؟ ولى بدان آنچه بر آدميان مى گذرد نظير واقعه اى است که بر اصحاب کهف گذشت . (9 )
ياد کن زمانى را که آن جوانان در غار جاى گرفتند و گفتند : پروردگارا ، از جانب خود رحمتى به ما ببخش و راه درست را به ما بنماى و در کارى که در پيش گرفته ايم راه نجاتى براى ما فراهم کن . ( 10 )
پس چند سالى در آن غار به آرامى بر گوش هايشان نواختيم و آنان را به خواب فرو برديم . ( 11 )
سپس از خواب بيدارشان کرديم تا مشخص کنيم کدام يک از آن دو گروه مدت درنگشان را برشمرده اند . ( 12 )
ما داستان آنها را به دور از هر باطلى بر تو حکايت مى کنيم . آنها جوانانى بودند که به پروردگارشان ايمان آوردند و ما آنان را هدايت ، افزوديم . ( 13 )
و دل هايشان را استوار کرديم آن گاه که برخاستند و به سردمداران مشرک خود گفتند : پروردگار ما همان پروردگار آسمان ها و زمين است و ما هرگز به جاى او معبودى را نمى پرستيم ، زيرا اگر چنين کنيم ، قطعاً سخنى گزاف و ناروا گفته ايم . ( 14 )
اينها قوم ما هستند که به جاى او معبودانى را برگزيده و به پرستش آنها پرداخته اند . چرا بر شايستگى آنها براى پرستش دليلى آشکار نمى آورند ؟ اين پرستش بى دليل ، افترا بر خداست ، و کيست ستمکارتر از کسى که بر خدا دروغ بسته است . ( 15 )

◄ 294 ►