کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_310

وقال عليه السلام : لاَ يَصْدُقُ إِيمَانُ عَبْدٍ، حَتّى يَكُونَ بِمَا فِي يَدِ اللهِ سُبْحَانَهُ أَوْثَقَ مِنهُ بِمَا فِي يَدِهِ.

و فرمود: هيچكس در ادعاى ايمان صادق نيست مگر زمانى كه به آنچه نزد خدا است مطمئنتر از آنچه نزد او است‏ باشد
(تا جائيكه آنچه را دارد ميدهد تا به آنچه نزد خدا است‏ برسد.)

اين سخن را مروج الذهب در جلد 4 ص 434 چنين آورده:
سائلى از على(علیه السلام) چيزى خواست امام(علیه السلام) رو به فرزندش حسن نموده‏ فرمود:
به مادرت بگو كمكى براى او فراهم كند، امام حسن عرض كرد در منزل‏ تنها شش درهم براى آرد موجود است. على(علیه السلام)فرمود:
«لا يكون المؤمن مؤمنا حتى يكون بما فى يد الله اوثق منه بما فى يده‏»
سپس امر كرد شش درهم موجود در خانه را به فقير بدهند، هنوز امام(علیه السلام)حركت نكرده بود كه مردى به او برخورد كرد در حالى كه زمام شترى را میكشيد، آن را به امام(علیه السلام) به 140 درهم فروخت و موعد گرفتن پول را 8 روز بعد قرار داد در اين ميان شخصى كه تمكن كافى داشت‏ به آن حضرت عرض كرد شتر را چند می فروشى؟.
فرمود به 200 درهم مشترى پذيرفت.
امام پولها را گرفت، 140 درهم آنرا به صاحب شتر داد و با 60 درهم‏ باقى به منزل بازگشت فاطمه(سلام الله علیها) پرسيد اين دراهم را از كجا آوردى؟ جواب‏ داد:
اين تصديق آنچه پدرت آورده می باشد كه: من جاء بالحسنة فله عشر امثالها» .
(مصادر نهج البلاغه ج 4 ص 241)

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_311

وقال عليه السلام لاَنس بن مالك، وقد كان بعثه إلى طلحةَ والزبيرِ لما جاءاع إلى البصرة يذكر هما شيئاً سمعه من رسول الله صلى الله عليه وآله في معناهما، فلوى عن ذلك، فرجع إليه، فقال: إِنِّي أُنسيتُ ذلك الاَمرَ. فَقال عليه السلام : إِنْ كُنْتَ كَاذِباً فَضَرَبَكَ اللهُ بِهَا بَيْضَاءَ لاَمِعَةً لاَ تُوَارِيهَا الْعِمَامَةُ. يعني البرص، فأصاب أَنَساً هذا الداء فيما بعدُ في وجهه، فكان لا يُرى إلاّمُبَرقعاً.

هنگامى كه امام وارد بصره شد«انس بن مالك‏» را خواست تا نزد «طلحه‏» و «زبير» برود و آنچه را كه از پيامبر(ص)درباره آنها شنيده به آنها يادآورى كند. انس از اين ماموريت‏ سر پيچى كرد و به خدمت امام آمد و گفت: من آن را فراموش‏ كرده‏ ام امام فرمود: اگر دروغ ميگوئى خداوند سرت را به سفيدى روشنى، مبتلا كند كه عمامه آن را نتواند پوشانيد.

شريف رضى ميگويد:
منظور امام بيمارى‏«برص‏» است چيزى نگذشت كه لكه‏ هاى سفيد برص، در چهره انس آشكار گشت و از آن پس هيچكس او را بی نقاب نمیديد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_312

وقال عليه السلام : إِنَّ لِلْقُلُوبِ إقْبَالاً وَإِدْبَاراً فَإِذَا أَقْبَلَتْ فَاحْمِلُوهَا عَلَى النَّوَافِلِ، وَإذَا أَدْبَرَتْ فَاقْتَصِرُوا بِهَا عَلَى الْفَرَائِضِ.

و فرمود: دلهاى آدميان گاهى پر نشاطند و گاه بی نشاط، آنگاه كه پر نشاطند آنها را به انجام مستحبات نيز وادار كنيد و آنگاه كه بی نشاطند تنها به انجام‏ فرائض و واجبات قناعت جوئيد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_313

وقال عليه السلام : وَفِي الْقرْآنِ نَبَأُ مَا قَبْلَكُمْ، وَخَبَرُ مَا بَعْدَكُمْ، وَحُكْمُ مَا بَيْنَكُمْع.
و فرمود: در قرآن، اخبار پيشينيان و مسير حوادث آينده و حكم و دستور بين شما آمده است. 

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_314

وقال عليه السلام : رُدُّوا الْحَجَرَمِنْ حَيْثُ جَاءَ، فَإِنَّ الشَّرَّ لاَ يَدْفَعُهُ إِلاَّالشَّرُّ.


و فرمود: سنگ را از همانجا كه آمده باز گردانيد، چرا كه شر و بدى را جز با بدى نمیتوان رفع نمود.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_315

وقال عليه السلام لكاتبه عبيدالله بن أَبي رافع: أَلِقْدَوَاتَكَ، وَأَطِلْ جِلْفَةَ قَلَمِكَع، وَفَرِّجْ بَيْنَ السُّطُورِ، وقَرْمِطْبَيْنَ الْحُرُوفِ، فَإِنَّ ذلِكَ أَجْدَرُ بِصَباحَةِ الْخَطِّ.

به نويسنده‏ اش‏«عبيد الله ابن ابى رافع‏» فرمود: مركب دواتت را باگذاردن ليقه در آن تنظيم كن و نوك قلمت را طولانى نما، بين سطرها فاصله‏ بينداز و فاصله بين حروف را كم كن كه اين به جلوه و زيبائى خط مي افزايد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_316

وقال عليه السلام : أَنا يَعْسُوبُ الْمُؤْمِنِينَ، وَالْمَالُ يَعْسُوبُ الْفُجَّارِ. ومعنى ذلك أن المؤمنين يتبعونني، والفجار يتبعون المال، كما تتبع النحل يعسوبها، وهو رئيسها.


و فرمود: من يعسوب و پيشواى مؤمنانم و مال و ثروت، يعسوب بدكاران.

شريف رضى می گويد: معنى اين سخن اين است كه مؤمنان از من تبعيت ميكنند و بدكاران و فاجران از مال. همانگونه كه زنبوران عسل از رئيس خود تبعيت می نمايند.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_317

وقال له بعض اليهود: ما دَفَنْتُم نَبِيَّكُم حتّى اختلفتم فيه! فقال عليه السلام له: إِنَّمَا اخْتَلَفْنَا عَنْهُ لاَ فِيهِ، وَلكِنَّكُمْ مَا جَفَّتْ أَرْجُلُكُمْ مِنَ الْبَحْرِ حَتَّى قُلْتُمْ لِنَبِيِّكُمْ:

بعضى از يهوديان با آن حضرت گفتند هنوز پيامبرتان را دفن نكرده بوديد درباره‏ اش اختلاف نموديد. امام در پاسخ فرمود:م ا در مورد آنچه از (وصاياى) او رسيده اختلاف كرديم نه درباره خودش، اما شما پس از گذشتن از دريا هنوز پاهايتان نخشكيده بود، به پيامبر خود گفتيد: براى ما هم بتى بساز همانگونه كه‏ اين قوم بت پرست، بتهائى دارند و او فرمود: «شما مردمى نادان هستيد.»

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_318

وقيل له: بأيّ شيءٍ غلبتَ الاََقران؟ فقال عليه السلام : مَا لَقِيتُ رَجُلاً إِلاَّ أَعَانَنِي عَلَى نَفْسِهِ. يومىء عليه السلام بذلك إلى تمكّن هيبته في القلوب.

از امام سؤال شد، به چه وسيله در ميدان نبرد بر همتايان خود غالب آمدى؟ فرمود: من با هيچكس روبرو نشدم جز اينكه مرا بر ضد خودش‏ كمك كرد.

شريف رضى می گويد: اشاره به اين میكند كه هيبتش در دلها جاى گرفته‏ بود و مبارزان مقهور هيبت او ميشدند.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_319

وقال عليه السلام لابنه محمد بن الحنفية: يَا بُنَيَّ، إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكَ الْفَقْرَ، فَاسْتَعِذْ بِاللهِ مِنْه، فَإِنَّ الْفَقْرَ مَنْقَصَةٌلِلدَّينِ، مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ، دَاعِيَةٌ لِلْمَقْت!

به‏ «محمد بن حنفيه‏» فرزندش فرمود: فرزندم!
از فقر بر تو ميترسم از آن‏ به خدا پناه ببر! چرا كه فقر دين انسان را ناقص و عقل و انديشه او را مشوش و مردم را نسبت‏ به او و او را نسبت‏ به مردم بدبين میسازد.