کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_300

وسئل عليه السلام : كيف يحاسب الله الخلق على كَثْرتهم؟ فقال عليه السلام : كَمَا يَرْزُقُهُمْ عَلَى كَثْرَتِهِمْ. فَقيل: كيف يُحاسِبُهُم ولا يَرَوْنَهُ؟ قال عليه السلام : كَمَا يَرْزُقُهُمْ وَلاَ يَرَوْنَهُ.

از امام پرسيدند: خداوند چگونه بحساب اين همه مخلوق ميرسد؟
فرمود:
همانگونه كه آنها را با آن كثرت روزى ميدهد.
پرسيده شد: چگونه به حساب‏ آنها رسيدگى ميكند و حال اينكه او را نمي بينند؟
فرمود: همانگونه كه آنها را روزى ميدهد و او را نمي بينند.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_301

وقال عليه السلام : رَسُولُكَ تَرْجُمَانُ عَقْلِكَ، وَكِتَابُكَ أَبْلَغُ مَا يَنْطِقُ عَنْكَ!

و فرمود: فرستاده تو نماينده عقل تو است و نامه تو گوياترين سخنگوى تو!

دستورى است‏ سخت پر ارزش و هشدار دهنده در مورد كسانى كه رسول‏ و فرستاده‏اى می فرستند و نيز كسانى كه نامه می نويسند، بايد توجه كنند كه‏ سخنان رسول بيان كننده طرز تفكر فرستنده است لذا در انتخاب آن بايد سخت دقت‏ كرد خصوصا اگر در مجامع بين المللى باشد.
ولى نامه از آن هم مهم‏تر است زيرا هيچ جاى توجيه در آن باقى نمی ماند.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_302

وقال عليه السلام : مَا الْمُبْتَلَى الَّذِي قَدِ اشْتَدَّ بِهِ الْبَلاَءُ، بِأَحْوَجَ إِلَى الدُّعَاءِ مِنَ المُعَافَى الَّذِي لاَ يَأمَنُ البَلاَءَ!

و فرمود: آن كس كه شديدا به بلا مبتلا است محتاجتر به دعا نيست، از كسى كه‏ مبتلا نيست ولى هر لحظه انتظار آن را ميكشد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_303

وقال عليه السلام : النَّاسُ أَبْنَاءُ الدُّنْيَا، وَلاَ يُلاَمُ الرَّجُلُ عَلَى حُبِّ أُمِّهِ.

و فرمود: مردم فرزندان دنيا هستند، و هيچ كس را بر محبت مادرش نميتوان‏ ملامت كرد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_304

وقال عليه السلام : إِنَّ الْمِسْكِينَ رَسُولُ اللهِ، فَمَنْ مَنَعَهُ فَقَدْ مَنَعَ اللهَ، وَمَنْ أَعْطَاهُ فَقَدْ أَعْطَى اللهَ.

و فرمود: مستمند فرستاده خدا است. كسي كه از او دريغ دارد از خدا دريغ داشته‏ و كسي كه به او عطا و بخشش كند به خدا عطا كرده.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_305

وقال عليه السلام : مَا زَنَى غَيُورٌ قَطُّ.

و فرمود: انسان غيرتمند هرگز زنا نمي كند.(و كارى را كه در مورد كسان خود دوست نميدارد در حق ديگران روا نخواهد داشت.

اين سخن را «مجمع الامثال‏» در جلد 2 ص 290 آورده.
اين سخن امام، به اين مطلب اشاره دارد كه زناكار غالبا اين گناه برايش عادی ميشود و به مرحله‏اى میرسد كه آنرا مباح و يا شبيه به مباح میداند، وقتى مباح دانست‏ اگر درباره خانواده‏اش هم چنين عملى انجام شود باكى ندارد چون براى او عادى است، لذا بتدريج غيرت او نسبت‏ به خانواده‏اش از بين میرود و به همين‏ علت است كه آدم غيور هرگز زنا نمیكند زيرا او نسبت‏ به خاندانش سخت تعصب‏ دارد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_306

وقال عليه السلام : كَفَى بِالاََجَلِ حَارِساً!

و فرمود: اجل و سر نوشت قطعى، براى حفاظت انسان كافى است.
(يعنى تا عمر به پايان نرسد هيچ حادثه‏اى او را از پاى در نمی آورد.)

اين سخن را مرحوم‏ «صدوق‏» در كتاب التوحيد ص 264 چنين آورده:
در يكى از روزهاى صفين معاويه روبروى آن حضرت ايستاده بود، امام بر مركب‏ پيامبر سوار و شمشير او را در دست داشت، رجز میخواند و شمشير خود را به گردن‏ آويخته بود، كسى گفت:
يا امير المؤمنين خود را حفظ كن مبادا اين ملعون شما را غافلگير كند...
فرمود: «كفى بالاجل حارسا»:
اجل خود يك نگهبان است. علاوه هيچ يك از مردم نيستند مگر اينكه حافظان‏ و نگهبانانى از فرشتگان دارند.
اما هنگامى كه اجل حتمى آنان فرا رسد وى را رها می سازند، و همچنين‏ من، زمانى كه اجلم فرا رسد شقیترين افراد محاسنم را بخون سرم خضاب خواهد كرد و اين وعده‏اى است كه دروغ نيست.
(اقتباس از مصادر نهج البلاغه ج 4 ص‏239)

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_307

وقال عليه السلام : يَنَامُ الرَّجُلُ عَلَى الثُّكْلِ وَلاَ يَنَامُ عَلَى الْحَرَبِ ومعنى ذلك: أنه يصبر على قتل الاَولاد، ولا يصبر على سلب الاَموال.

و فرمود: آدم داغدار خواب و آسايش دارد اما كسي كه مالش را ربوده‏ اند خواب‏ ندارد.

شريف رضى ميگويد:
معنى سخن بالا اين است كه انسان بر قتل فرزندان ممكن است صبر كند اما در سلب و ربودن اموالش صبر نمي نمايد.

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_308

وقال عليه السلام : مَوَدَّةُ الاَْبَاءِ قَرَابَةٌ بَيْنَ الاَْبْنَاءِ، وَالْقَرَابَةُ إِلَى الْمَوَدَّةِ أَحْوَجُ مِنَ الْمَوَدَّةِ إِلَى الْقَرَابَةِ.

و فرمود: دوستى ميان پدران خويشاوندى ميان فرزندان است. و خويشاوندی به دوستى نيازمندتر است تا دوستى به خويشاوندى.
(يعنى هنگاميكه پدران با هم‏ دوست صميمى باشند گوئى فرزندانشان خويشاوندند، و خويشاوندان آنگاه‏ خويشاوند محسوب ميشوند كه دوست‏ باشند.)

[دژدان]

کلمات_قصار_نهج_البلاغه
شماره_309

وقال عليه السلام : اتَّقُوا ظُنُونَ الْمُؤْمِنِينَ، فَإِنَّ اللهَ تَعَالَى جَعَلَ الْحَقَّ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ.

و فرمود: از حدس و گمان افراد با ايمان بر حذر باشيد چرا كه خداوند حق را بر زبان آنها قرار داده است.