چهل حديث سيره كاظمى

[گل مريم]

نام كتاب: چهل حديث سيره كاظمى
نويسنده: محمود احمديان


مدخل: شناخت اجمالى امام هفتم (عليه السلام)

نام آن حضرت ((موسى)) و لقب مشهورش ((كاظم)) فرو برنده خشم مى باشد اصحابش به جهت تقيه گاهى از آن بزرگوار به ((عبد صالح)) و گاهى به ((فقيه)) و ((عالم)) تعبير مى كردند. وى در ميان مردم به باب الحوائج معروف است و توسل به آن حضرت براى شفاى امراض و بيماريها و رفع امراض ظاهرى و باطنى و دردهاى اعضاء خصوصا درد چشم مجرب است.

كينه اش ابوالحسن و ابو ابراهيم است پدرش پيشواى ششم حضرت امام صادق (عليه السلام) و مادرش بانويى با فضيلت ((حميدة مصفاة)) پاك شده از هر گونه پليدى و آلودگى است. وى در سال 128 ه‍ق در روز يكشنبه هفتم ماه صفر در محلى به نام ابواء ((يكى از روستاهاى اطراف مدينه)) چشم به جهان گشود و در بيست و پنجم ماه رجب سال 183 ه‍ق در سن 55 سالگى در شهر بغداد در زندان سندى بن شاهك به دستور هارون الرشيد با چند عدد خرماى مسموم به شهادت رسيد و در قسمت غربى قبرستان قريش بغداد به خاك سپرده شد.


منتهى الامال ج 2 ص 886

[گل مريم]

20: ادب معاشرت و قرائت


عن حفص قال:
ما راءيت اءحدا اءشد خوفا عى نفسه من موسى بن جعفر (عليه السلام) و لا اءرجى للناس منه و كانت قرائته حزنا فاذا قراء فكاءنه يخاطب انسانا.

از حفص روايت شده كه گفت:
كسى را بر خويش بيماك تر و براى مردم اميداور كننده تر از موسى بن جعفر (عليه السلام) نديدم. او قرائتى حزن آور داشت وقتى كه قرآن مى خواند گويا كسى را مخاطب قرار داده است.


كافى 2: 606