همایش تالیان منتظر .... تلاوت کل قرآن کریم قرآن کریم

[گل مريم]

فهرست کامل سوره های قرآن کریم


شماره صفحه بر مبنای صفحات قرآن عثمان طه می باشد.

لطفا برای دیدن متن قرآن بر روی نام سوره ها

شناسنامه سوره ها بر روی ردیف هر سوره

خواص و آثار سوره ها بر روی جزء هر سوره

و برای آشنایی بیشتر با سوره های قرآن کریم بر روی شماره صفحه هر سوره کلیک نمایید.

ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء
1	فاتحه	1	1	16	نحل	267	14	31	لقمان	411	21	46	احقاف	502	26	61	صف	551	28	76	انسان	578	29	91	شمس	595	30	106	قریش	602	30
2	بقره	2	1	17	اسراء	282	15	32	سجدة	415	21	47	محمد	507	26	62	جمعه	553	28	77	مرسلات	580	29	92	لیل	595	30	107	ماعون	602	30
3	آل عمران	50	3	18	کهف	293	15	33	احزاب	418	21	48	فتح	511	26	63	منافقون	554	28	78	نبأ	582	30	93	ضحی	596	30	108	کوثر	602	30
4	نساء	77	4	19	مريم	305	16	34	سبأ	428	22	49	حجرات	515	26	64	تغابن	556	28	79	نازعات	583	30	94	شرح	596	30	109	کافرون	603	30
5	مائده	106	6	20	طه	312	16	35	فاطر	434	22	50	ق	518	26	65	طلاق	558	28	80	عبس	585	30	95	تین	597	30	110	نصر	603	30
6	انعام	128	7	21	انبياء	322	17	36	يس	440	22	51	ذاريات	520	26	66	تحریم	560	28	81	تکویر	586	30	96	علق	597	30	111	مسد	603	30
7	اعراف	151	8	22	حج	332	17	37	صافات	446	23	52	طور	523	27	67	ملک	562	29	82	انفطار	587	30	97	قدر	598	30	112	اخلاص	604	30
8	انفال	177	9	23	مومنون	342	18	38	ص	453	23	53	نجم	526	27	68	قلم	564	29	83	مطففین	587	30	98	بینة	598	30	113	فلق	604	30
9	توبه	187	10	24	نور	350	18	39	زمر	458	23	54	قمر	528	27	69	حاقه	566	29	84	انشقاق	589	30	99	زلزلة	599	30	114	ناس	604	30
10	يونس	208	11	25	فرقان	359	18	40	غافر	467	24	55	الرحمن	531	27	70	معارج	568	29	85	بروج	590	30	100	عادیات	599	30
11	هود	221	11-12	26	شعراء	367	19	41	فصلت	477	24	56	واقعه	534	27	71	نوح	570	29	86	طارق	591	30	101	قارعة	600	30
12	يوسف	235	12	27	نمل	377	19	42	شوري	483	25	57	حدید	537	27	72	جن	571	29	87	اعلی	591	30	102	تکاثر	600	30
13	رعد	249	13	28	قصص	385	20	43	زخرف	489	25	58	مجادله	542	28	73	مزمل	574	29	88	غاشیة	592	30	103	عصر	601	30
14	ابراهيم	255	13	29	عنکبوت	396	20	44	دخان	496	25	59	حشر	545	28	74	مدثر	575	29	89	فجر	593	30	104	همزه	601	30
15	حجر	262	14	30	روم	404	21	45	جاثية	499	25	60	ممتحنه	549	28	75	قیامة	577	29	90	بلد	594	30	105	فیل	601	30

التماس دعا

[گل مريم]

فَلَمَّا أَن جَاء الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ قَالُواْ يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيَ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ فَلَمَّا دَخَلُواْ عَلَى يُوسُفَ آوَى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُواْ مِصْرَ إِن شَاء اللّهُ آمِنِينَ وَرَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّواْ لَهُ سُجَّدًا وَقَالَ يَا أَبَتِ هَـذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَايَ مِن قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقًّا وَقَدْ أَحْسَنَ بَي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاء بِكُم مِّنَ الْبَدْوِ مِن بَعْدِ أَن نَّزغَ الشَّيْطَانُ بَيْنِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِّمَا يَشَاء إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ أَنتَ وَلِيِّي فِي الدُّنُيَا وَالآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ذَلِكَ مِنْ أَنبَاء الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُواْ أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ



پس هنگامى كه آن مژده ‏رسان آمد [ و] آن [ جامه‏] را بر چهره [ غمزده ]او افكند، به ناگاه [ ديدگانش‏] بينا گرديد، [ و سرخوش و شادمان از لطف خدا ]گفت: آيا به شما نگفتم كه من از [ مهر و لطف‏] خدا چيزهايى مى‏ دانم كه شما نمى‏ دانيد؟!
[ فرزندانش‏] گفتند: اى پدر، براى آمرزش گناهان ما [ از بارگاه خدا ]آمرزش بخواه كه ما لغزشكار بوده ‏ايم.
[ پدر] گفت: به زودى از [ بارگاه‏] پروردگارم براى [ بخشايش گناهان ]شما آمرزش خواهم خواست، به يقين او همان آمرزنده و مهربان است.

پس هنگامى كه [ يعقوب به همراه خاندانش‏] بر يوسف وارد شدند، [ او با مهر وصف‏ ناپذيرى‏] پدر و مادر خود را در كنار خويش جاى داد و گفت: [ همه شما ]به مصر وارد گرديد، كه ان شاءاللّه در امن و امان خواهيد بود.
و پدر و مادرش را بر تخت نشاند و آنان پيش او به سجده افتادند، و [ يوسف ]گفت: اى پدر! اين [ همان‏] تعبير خواب پيشين من است كه پروردگارم آن را [ تحقق بخشيد و] راست گردانيد و به من نيكى كرد آن گاه كه مرا از زندان بيرون آورد و شما را از آن بيابانِ [ ميان فلسطين تا مصر به اينجا] آورد [ آن هم ]پس از آن كه شيطان ميان من و برادرانم تباهى افكند. به يقين پروردگار من نسبت به آنچه مى‏ خواهد [ و شايسته مى‏ داند ]صاحب لطف است؛ چرا كه او دانا و فرزانه است.
[ آن گاه رو به بارگاه خدا كرد و نيايشگرانه گفت: ]پروردگارا، تو [ هستى كه‏] به من [ بهره‏ اى بزرگ‏] از فرمانروايى ارزانى داشتى و از دانش تعبير خواب‏ها به من آموختى. اى پديدآورنده آسمان‏ها و زمين، تنها تو [ هستى كه‏] در اين جهان و جهان ديگر سرپرست من مى باشى ؛ مرا مسلمان از دنيا بر و مرا به شايستگان پيوند ده!
[ هان اى پيامبر!] اين [ سرگذشت درس ‏آموز يوسف‏] از خبرهاى نهان است كه به تو وحى مى‏ فرستيم و تو [ اى پيامبر ]هنگامى كه آنان [ در كار يوسف ]همدست مى ‏شدند و [ برضد او ]نقشه مى ‏كشيدند، نزد آنان نبودى.
و بيشتر مردم، هر چند [ تو اى پيامبر در دعوت آنان ]سخت كوش باشى ايمان نخواهند آورد.

صفحه 247

[گل مريم]

وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ وَكَأَيِّن مِّن آيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللّهِ إِلاَّ وَهُم مُّشْرِكُونَ أَفَأَمِنُواْ أَن تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِّنْ عَذَابِ اللّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لاَ يَشْعُرُونَ قُلْ هَـذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَاْ وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللّهِ وَمَا أَنَاْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِي إِلَيْهِم مِّنْ أَهْلِ الْقُرَى أَفَلَمْ يَسِيرُواْ فِي الأَرْضِ فَيَنظُرُواْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَدَارُ الآخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ اتَّقَواْ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّواْ أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُواْ جَاءهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَن نَّشَاء وَلاَ يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّأُوْلِي الأَلْبَابِ مَا كَانَ حَدِيثًا يُفْتَرَى وَلَـكِن تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلَّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ




و تو [ هرگز بر اين پيام ‏رسانى و ارشاد آنان به سوى حق و عدالت‏] از آنان پاداشى نمى‏ خواهى؛ [ و] آن [ كتاب پرشكوهى كه به تو وحى مى‏ گردد] تنها اندرزى [ انسانساز] براى جهانيان است.
و چه بسيار نشانه‏ هايى [ از يكتايى و قدرت خدا] در [ كران تا كران ]آسمانها و زمين است كه بر آنها مى‏ گذرند در حالى كه از آنها رويگردانند.
و بيشتر آنان [ كه از توحيدگرايى و ايمان دم مى‏ زنند] به خدا ايمان نمى آورند، جز اين كه [ به گونه‏ اى‏] شرك مى‏ روزند.
آيا از اين‏كه عذاب فراگيرى از سوى خدا به آنان برسد، يا رستاخيز - در حالى كه درنمى ‏يابند - به ناگاه به سراغشان بيايد، احساس امنيّت مى‏ كنند؟
[ هان اى پيامبر به آنان‏] بگو: اين است راه من، كه من و كسى كه [ راه آسمانى مرا گام سپرد و] مرا پيروى كرد بر اساس بينشى [ روشن و روشنگر، مردم را ]به سوى خدا فرا مى ‏خوانيم و [ به هوش باشيد كه‏] خدا پاك [ و منزّه‏] است، و من از شرك‏ گرايان نيستم.
و ما پيش از [ بعثت‏] تو [ نيز] تنها مردانى از شهرنشينان را كه به آنان وحى مى‏ فرستاديم، [ براى هدايت مردم‏] فرستاديم. آيا [ اين حق‏ ستيزان‏] در زمين سِير نكرده ‏اند تا فرجام [ عبرت ‏انگيز ]كسانى را كه پيش از آنان بودند [ و حق‏ ستيزى كردند ]بنگرند كه چگونه شد؟ [ و به چه سرنوشت سياهى انجاميد]؟ و به يقين سراى آخرت براى كسانى كه پروا پيشه ساخته ‏اند بهتر است، پس آيا خرد خويش را به كار نمى‏ گيريد؟
[ ما فرستادن عذاب را بر حق ‏ستيزان به تأخير افكنديم‏] تا آن گاه كه فرستادگان [ ما از حق ‏پذيرى و هدايت آنان‏] نوميد شدند، و [ مردم چنين ]پنداشتند كه [ وعده يارى به ايمان‏ آوردگان و هشدار به حق ‏ستيزان بى ‏اساس بوده و ]راستى به آنان دروغ گفته شده است، [ آرى، در آن هنگام بود كه‏] يارى ما به آنان فرا رسيد و كسانى را كه مى‏ خواستيم [ و در خور نجات بودند] ، نجات يافتند، و [ تبهكاران نابود شدند؛ چرا كه ]عذاب ما از گروه مجرم [ و گناهكار ]باز گردانده نمى‏ شود.
راستى كه در سرگذشت [ عجيب‏] آنان براى خردمندان [ درس ]عبرتى است. [ آنچه پيامبر ما آورد، وحى الهى است و هرگز ]سخنى نيست كه به دروغ بر بافته شده باشد، بلكه تصديق آنچه [ از كتابهاى آسمانى‏] است كه پيش از آن [ فرود آمده ]است. و بيان روشن [ و روشنگر] هر چيز است و براى مردمى كه ايمان مى ‏آورند هدايت و رحمتى [ جاودانه‏] است.

صفحه 248

[گل مريم]

شماره سوره: 13 نام سوره: رعد تعداد آيات: 43 مدني

المر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِيَ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ الْحَقُّ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يُؤْمِنُونَ اللّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لأَجَلٍ مُّسَمًّى يُدَبِّرُ الأَمْرَ يُفَصِّلُ الآيَاتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاء رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ وَهُوَ الَّذِي مَدَّ الأَرْضَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْهَارًا وَمِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ وَفِي الأَرْضِ قِطَعٌ مُّتَجَاوِرَاتٌ وَجَنَّاتٌ مِّنْ أَعْنَابٍ وَزَرْعٌ وَنَخِيلٌ صِنْوَانٌ وَغَيْرُ صِنْوَانٍ يُسْقَى بِمَاء وَاحِدٍ وَنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَى بَعْضٍ فِي الأُكُلِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَئِذَا كُنَّا تُرَابًا أَئِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ أُوْلَـئِكَ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ الأَغْلاَلُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَأُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدونَ





الف، لام، ميم، راء. اين‏ها آيات كتاب آسمانى است، و آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو فرو فرستاده شده، حق است، امّا بيشتر مردم به اين حقيقت ايمان نمى ‏آورند.
خداست آن كه آسمانها را بى هيچ ستون‏هايى كه [ شما بتوانيد ]آنها را ببينيد برافراشت؛ آن گاه بر عرش استقرار يافت و خورشيد و ماه را رام گردانيد؛ هر كدام [ از آنها] تا سرآمدى مقرّر [ در مدار خود] سير مى‏ كنند؛ كارِ [ جهان هستى‏] را [ بر اساس حكمت و فرزانگى‏] تدبير مى ‏نمايد، [ و ]آيات [ قدرت و نشانه ‏هاى يكتايى خود] را به روشنى بيان مى‏ كند، باشد كه شما به ديدارِ [ پاداش و كيفر ]پروردگارتان يقين آوريد.
و اوست آن [ خدايى‏] كه زمين را بگسترانيد و در آن كوه‏ها و جويبارهايى [ زيبا] قرارداد و از تمام ميوه‏ ها در آن دو گونه پديد آورد. روز [ روشن‏] را به وسيله شب [ تار] مى‏ پوشاند. به راستى كه در اين [ قدرت ‏نمايى ‏ها] براى مردمى كه مى ‏انديشند نشانه‏ هايى [ از يكتايى و قدرت بى‏ كران او]ست.
و در [ روى‏] زمين قطعاتى است [ در] كنار يكديگر و باغ هايى است از انگورها و كشتزارها و درختان خرمايى چند تنه كه بر يك ريشه روييده ‏اند و غير چند تنه كه بر يك ريشه روييده است، كه [ همه‏] با يك آب آبيارى مى‏ گردند، و [ با اين وصف، ما ]پاره ‏اى از آنها را بر پاره ‏اى [ ديگر] در [ رنگ و چگونگى ]ميوه برترى مى‏ بخشيم.
راستى كه در اين‏ها [ نيز] براى مردمى كه خرد خويشتن را به كار مى‏ گيرند نشانه‏ هايى [ روشن از تدبير آفريدگار هستى‏] است.
و اگر شگفت‏ زده مى‏ شوى، شگفت گفتار آنان است كه [ در گمراهىِ شرك و كفر گرفتارند و مى‏ گويند] : آيا هنگامى كه [ مرديم و پوسيديم و] خاك شديم، به راستى در آفرينش تازه ‏اى خواهيم بود [ و دگرباره زنده خواهيم شد] ؟ آنان همان كسانى هستند كه به پروردگارشان كفر ورزيده ‏اند و آنان [ در روز رستاخيز ]در گردن‏ هايشان طوقهاست، و آنان آتشيان هستند و در آن ماندگار خواهند بود.

صفحه 249

[گل مريم]

وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِمُ الْمَثُلاَتُ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِّلنَّاسِ عَلَى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقَابِ وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلآ أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ اللّهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنثَى وَمَا تَغِيضُ الأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ وَكُلُّ شَيْءٍ عِندَهُ بِمِقْدَارٍ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعَالِ سَوَاء مِّنكُم مَّنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَن جَهَرَ بِهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَسَارِبٌ بِالنَّهَارِ لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِّن بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلاَ مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ هُوَ الَّذِي يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنْشِىءُ السَّحَابَ الثِّقَالَ وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلاَئِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيبُ بِهَا مَن يَشَاء وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللّهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ



و [ اين كفرگرايان‏] پيش از [ درخواست بخشايش و] نيكى، شتاب در بدى [ و عذاب‏] را از تو مى ‏خواهند، در حالى كه پيش از آنان [ بر ناسپاسان بيدادپيشه ]كيفرهاى عبرت ‏انگيز رفته است. و به يقين پروردگار تو نسبت به مردم - با وجود بيدادگريشان - داراى آمرزشى است و بى‏ گمان پروردگار تو [ نسبت به حق‏ ستيزان ]سخت كيفر است.
و آنان كه كفر ورزيده ‏اند مى‏ گويند: چرا نشانه ‏اى [ كه ما مى‏ خواهيم‏] از سوى پروردگارش بر او فرو فرستاده نمى‏ شود؟! [ هان اى پيامبر!] تو تنها هشداردهنده‏ اى و براى هر [ جامعه و ]مردمى [ ارشادگر و] راهنمايى است.
خدا آنچه را كه هر ماده ‏اى برمى ‏گيرد، و [ نيز] آنچه را كه رحم ‏ها مى‏ كاهند، و آنچه را مى ‏افزايند [ همه را] مى‏ داند، و هر چيزى نزد او اندازه‏ اى دارد.
[ او] داناى نهان و آشكار [ مى‏ باشد و] بزرگ و بلندپايه است.
[ برايش‏] يكسان است كه كسى از شما [ مردم‏]، گفتار [ خويشتن‏] را نهان دارد و [ نيز] كسى كه آن را هويدا سازد، و كسى كه خود را به [ تاريكى ]شب پنهان دارد و در روز آشكارا حركت كند.
[ زندگى انسان آكنده از رويدادهاى خطرآفرين است، امّا به لطف خدا ]براى او پيش رو و پشت سرش فرشتگانى است كه پياپى [ و هماره ]به فرمان خدا وى را [ از اين خطرها] نگهبانى مى‏ كنند. به يقين خدا آنچه [ از نعمت‏ها و مواهب ]را ويژه جامعه ‏اى ساخت دگرگون نمى‏ سازد تا اين كه [ خود آنان حال خويش و ]آنچه را در خود دارند دگرگون سازند. و هنگامى كه خدا براى جامعه‏ اى [ به خاطر دگرگونى نامطلوبشان‏] بدى [ و آسيبى ]بخواهد هيچ بازگشتى براى آن نيست، و برايشان جز [ ذات پاك ]او هيچ [ حمايتگر و] كارسازى نخواهد بود.
اوست كه آذرخش را كه مايه بيم [ از برخورد صاعقه‏] و اميد به [ بارش باران حياتبخش‏] است به شما مى‏ نماياند و ابرهاى گرانبار پديد مى‏ آورد.
و رعد [ تنها] با ستايش او تسبيح مى‏ كند، و فرشتگان [ نيز] از بيم او [ وى را به پاكى مى‏ ستايند] و [ او] صاعقه ‏ها را فرو مى‏ فرستد و هر كه را بخواهد به وسيله آن هدف قرار مى‏ دهد، در حالى كه آنان [ كه كفر ورزيده ‏اند] درباره خدا ستيزه مى‏ نمايند، و [ بهوش باشيد كه‏] او سخت‏ كيفر است.

صفحه 250

[صبور]

لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ ۖ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ ۚ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ( 14 ) وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ۩ ( 15 )قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ( 16 )أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَابِيًا ۚ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ۚ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ ( 17 ) لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ ۚ أُولَٰئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمِهَادُ ( 18 )




دعاى راستين ويژه خداست ، و کسانى که مشرکان آنها را به جاى خدا مى خوانند ، هيچ پاسخى به آنان نمى دهند و اندکى از خواسته هايشان را هم تأمين نمى کنند ، مگر مانند تشنه اى که دو دستش را از دور به سوى آب مى گشايد تا آب به دهانش برسد ولى آب به دهانش نمى رسد . آرى ، دعاى کافران جز در بيراهه نيست و قطعاً کارگشا نخواهد بود . ( 14 )
همه کسانى که در آسمان ها و زمينند ، خواه ناخواه در برابر خدا خاضعند و براى او سجده مى کنند ، و نيز سايه هايشان در هر بامداد و عصرگاه . ( 15 )
به مشرکان بگو : پروردگار آسمان ها و زمين و تدبيرکننده آنها کيست ؟ بگو : خداست . بگو : با اين حال ، آيا غير او را سرپرستانى براى خود برگرفته ايد که مالک هيچ سود و زيانى براى خود نيستند تا چه رسد به شما ؟ بگو : آيا کافران که از ديدن حقايق کورند با مؤمنان که چشم بصيرت دارند برابرند ؟ آيا تاريکى هاى کفر با نور ايمان يکسان است ؟ آيا آنان براى خدا همتايانى پنداشته اند که مانند آفريده هاى خدا را آفريده اند و اين دو دسته آفريده بر آنان مشتبه شده است ؟ بگو : خدا آفريننده هر چيزى است ، زيرا او يگانه و بر همه موجودات چيره است . ( 16 )
خداوند از آسمان آبى خالص فرو فرستاده است ، و رودها هر کدام به اندازه گنجايش خود آب برگرفته و جارى شده اند ; آن گاه سيل ، کفى برآمده ، بر روى خود برداشته است ، و از آنچه مردم بر آن آتش مى افروزند تا با ذوب کردن آنها زيور يا کالايى به دست آورند ، کفى مانند کف سيلاب برمى آيد . خداوند ، حق و باطل را اين گونه مَثَل مى زند ; حق مانند آب و فلز داراى ثبات ، و باطل همچون کف سيلاب و کف فلزّ محو شدنى است . آرى ، کف به کنارى مى رود و نابود مى شود ، ولى آنچه به مردم سود مى رساند در زمين باقى مى ماند . خداوند مَثَل ها را اين گونه تبيين مى کند . (17 )
براى کسانى که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده اند نيکوترين فرجام خواهد بود ، و کسانى که دعوت او را نپذيرفته اند ، اگر همه آنچه در زمين است همراه با برابر آن مال ايشان باشد ، آن را براى نجات خود فديه خواهند داد . آنان حساب بدى خواهند داشت و جايگاهشان دوزخ است و آن بد بسترى است . ( 18 )

◄ 251 ►

[صبور]

۞ أَفَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَىٰ ۚ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ ( 19 )الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَلَا يَنْقُضُونَ الْمِيثَاقَ ( 20 ) وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ ( 21 ) وَالَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولَٰئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ ( 22 ) جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ ۖ وَالْمَلَائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بَابٍ ( 23 ) سَلَامٌ عَلَيْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ ۚ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ ( 24 ) وَالَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ ۙ أُولَٰئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ (25)اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ وَفَرِحُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتَاعٌ (26 ) وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ ۗ قُلْ إِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ ( 27 )الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ ۗ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ( 28 )




آيا کسى که بيناست و مى داند آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده حق است ، مانند کسى است که کور است و درنمى يابد ؟ آنان برابر نيستند ، زيرا حق بينان خردمندند و تنها خردمندان متذکّر مى شوند . ( 19 )
همانان که به عهدشان با خدا وفا مى کنند ( به توحيد و لوازم آن پاى بندند ) و آن پيمان را نمى شکنند . ( 20 )
و کسانى که آنچه را خدا به پيوستنش فرمان داده است مى پيوندند و از کيفر پروردگارشان مى ترسند و از سختىِ حساب اعمالشان بيم دارند . ( 21 )
و آنان که براى طلب خشنودى پروردگارشان ، بر دشوارى ها ، فرمانبردارى از خدا و پرهيز از گناهان صبر کرده و نماز را برپا داشته و از آنچه روزيشان کرده ايم ، در نهان و آشکار انفاق کرده اند ، و بدى را با نيکى مى زدايند . اينانند که فرجام نيکوى اين سرا را خواهند داشت . ( 22)
همان بوستان هاى دايمى بهشت که خردمندان همراه با پدران و همسران و فرزندانشان که شايسته آن هستند وارد آن مى شوند و فرشتگان از هر درى بر آنان درمى آيند . ( 23 )
و به آنان مى گويند : سلام بر شما به پاداش اين که صبر کرديد . فرجام اين سراى براى کسانى که بر کردار شايسته پايدار بوده اند فرجامى نيکوست . ( 24 )
و کسانى که عهدشان را با خدا پس از بستن آن مى شکنند و آنچه را خدا به پيوستن آن فرمان داده است مى گسلند ، و با انجام کارهاى ناشايسته در زمين فساد مى کنند ، براى آنان دورى از رحمت خدا خواهد بود و ناگوارى اين سرا را خواهند داشت . ( 25 )
خداست که روزى را براى هر که بخواهد وسعت مى بخشد و بر هر که بخواهد تنگ مى گيرد ; به همين سبب بهشت را براى مؤمنان ، و ناگوارى و دورى از رحمت خود را براى کافران و تبهکاران قرار مى دهد . آنان به زندگى دنيا شادمان شدند و به آن اکتفا کردند ، در حالى که زندگى دنيا در برابر آخرت جز بهره اى اندک نيست که سرانجام از ميان خواهد رفت . ( 26 )
کفرپيشگان ، قرآن را معجزه رسالت پيامبر نمى شمرند و مى گويند : چرا از جانب پروردگارش معجزه اى بر او نازل نشده است تا ما بدين وسيله هدايت شويم ؟ بگو : هدايت انسان ها به اراده خداست نه ديدن معجزه . خدا هر که را بخواهد گمراه مى کند و براى کسانى چنين مى خواهد که به او باز نيايند ، و هر که به سوى او بازگردد ، او را به سوى خود هدايت مى کند . ( 27 )
بازآمدگان به سوى خدا کسانى اند که به او ايمان آورده اند و دل هايشان به ياد خدا آرام مى گيرد . بدانيد که تنها با ياد خدا دل ها آرامش مى يابد . ( 28 )

◄ 252 ►

[صبور]

الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ( 29 )كَذَٰلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَا أُمَمٌ لِتَتْلُوَ عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمَٰنِ ۚ قُلْ هُوَ رَبِّي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ مَتَابِ ( 30 ) وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَىٰ ۗ بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا ۗ أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا ۗ وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِنْ دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ ( 31 ) وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ ۖ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ(32 )أَفَمَنْ هُوَ قَائِمٌ عَلَىٰ كُلِّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ ۗ وَجَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ قُلْ سَمُّوهُمْ ۚ أَمْ تُنَبِّئُونَهُ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي الْأَرْضِ أَمْ بِظَاهِرٍ مِنَ الْقَوْلِ ۗ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مَكْرُهُمْ وَصُدُّوا عَنِ السَّبِيلِ ۗ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ( 33 ) لَهُمْ عَذَابٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَقُّ ۖ وَمَا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَاقٍ(34 )



کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، چون دلشان به ياد خدا آرامش يافته است ، خوش ترين زندگى را خواهند داشت و براى آنان فرجامى نيکو خواهد بود . ( 29 )
همان گونه که سنّت ما تاکنون بر اين جارى بوده است که مردم را به توحيد فراخوانيم ، تو را نيز در ميان امّتى که پيش از آن امّت هايى گذشته اند به رسالت فرستاديم تا آنچه را به تو وحى کرده ايم بر آنان بخوانى ، ولى آنان خداى رحمان را انکار مى کنند . بگو : او پروردگار من است . معبودى شايسته پرستش جز او نيست . فقط بر او توکّل کرده ام و براى نيازهاى خود به او رجوع مى کنم . ( 30 )
و اگر قرآنى بود که کوه ها به وسيله آن از جاى برکنده و روانه مى شد ، يا زمين به آن شکافته و قطعه قطعه مى گشت ، يا مردگان به وسيله آن زنده مى شدند و درباره رستاخيز با آنان سخن گفته مى شد . باز هم کافران هدايت نمى شدند ، مگر اين که خدا مى خواست . آرى ، تنها معجزه سبب هدايت مردم نيست ، بلکه کارها همه در اختيار خداست . با اين وصف آيا مؤمنان ندانسته اند که خدا نمى خواهد اين کفرپيشگان هدايت شوند و اگر خدا بخواهد همه مردم را هدايت مى کند ؟ و آيا مؤمنان از هدايت يافتن اين کافران نااميد نشده اند که مى خواهند معجزه اى جز قرآن براى آنان آورده شود تا ايمان بياورند ؟ و کسانى که رسالت تو را انکار کرده اند ، پيوسته به سبب کفرشان به خداى رحمان ، حادثه اى کوبنده به آنان مى رسد ، يا آن حادثه نزديک خانه هايشان فرود مى آيد و آثار آن دامنگيرشان مى شود . اين امر همچنان ادامه دارد تا اين که وعده خدا فرا رسد و نابودشان کند . به يقين ، خداوند وعده خود را خلاف نمى کند . ( 31 )
سرنوشت پيشينيان گواه اين وعده است ; چرا که پيش از تو نيز پيامبرانى مورد استهزا قرار گرفتند و من به کسانى که کافر شده بودند مهلت دادم ، سپس آنان را به عذاب گرفتم ; پس کيفر من چگونه بود ؟ آيا کافران توانستند از آن بگريزند ؟ ( 32 )
پس آيا خدا که بر هر شخصى چيره است و همه امور را او تدبير مى کند شريک دارد ؟ ولى کافران براى خدا شريکانى پنداشته اند . بگو : آنها را وصف کنيد تا براى شما روشن شود که درخورِ پرستش نيستند . آيا خدا را به شريک هايى خبر مى دهيد که او از وجودشان در زمين آگاه نيست ، يا سخن شما سطحى و بى محتواست ؟ کافران هيچ دليلى بر شرک خود ندارند ، بلکه براى آنان نيرنگشان آراسته شده و از راه درست بازداشته شده اند . و هر که را خدا به بيراهه کشد ، هدايت کننده اى براى او نخواهد بود . ( 33 )
براى آنان در زندگى دنيا عذابى است ، و قطعاً عذاب آخرت دشوارتر است ، و به جاى خدا نگهدارنده اى از عذاب نخواهند داشت . ( 34 )

◄ 253 ►

[صبور]

۞ مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۖ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ أُكُلُهَا دَائِمٌ وَظِلُّهَا ۚ تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا ۖ وَعُقْبَى الْكَافِرِينَ النَّارُ ( 35 ) وَالَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَفْرَحُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ ۖ وَمِنَ الْأَحْزَابِ مَنْ يُنْكِرُ بَعْضَهُ ۚ قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ ۚ إِلَيْهِ أَدْعُو وَإِلَيْهِ مَآبِ ( 36 )وَكَذَٰلِكَ أَنْزَلْنَاهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا ۚ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَمَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا وَاقٍ ( 37 )وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجًا وَذُرِّيَّةً ۚ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ ( 38 ) يَمْحُو اللَّهُ مَا يَشَاءُ وَيُثْبِتُ ۖ وَعِنْدَهُ أُمُّ الْكِتَابِ ( 39 ) وَإِنْ مَا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ وَعَلَيْنَا الْحِسَابُ ( 40 )أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا ۚ وَاللَّهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ ۚ وَهُوَ سَرِيعُ الْحِسَابِ ( 41 )وَقَدْ مَكَرَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلِلَّهِ الْمَكْرُ جَمِيعًا ۖ يَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ ۗ وَسَيَعْلَمُ الْكُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ (42)





وصف آن بهشتى که به تقواپيشگان وعده داده شده اين است که از زير درختان آن نهرها جارى است . ميوه آن هميشگى و سايه اش پايدار است . اين فرجام کسانى است که تقواپيشه بوده اند و فرجام کفرپيشگان آتش است . ( 35 )
اى پيامبر ، کسانى که به آنان کتاب آسمانى داده ايم ، از آنچه به سوى تو فرو فرستاده شده است شادمان مى شوند ، و برخى از احزابشان کسانى هستند که بخشى از آنچه را بر تو نازل کرده ايم ، چون با باورهايشان ناسازگار است ، انکار مى کنند . بگو : جز اين نيست که من فرمان يافته ام خدا را بپرستم و چيزى را شريک او قرار ندهم . من مردم را فقط به سوى او مى خوانم و در کارهايم فقط به او رجوع مى کنم . ( 36 )
و همان گونه که بر موسى و عيسى کتاب آسمانى نازل کرديم ، بر تو نيز اين قرآن را که دربردارنده حکم و به زبان عربى است فرو فرستاديم . و اگر پس از دانشى که به تو رسيده است ، از خواسته هاى اهل کتاب پيروى کنى و به بخشى از احکام منسوخ يا تحريف شده آنان تمايل نشان دهى ، يا در پاسخ به پيشنهادشان معجزه اى جز قرآن بخواهى ، قطعاً خدا تو را مؤاخذه خواهد کرد ، آن گاه نه به جاى او ياورى خواهى داشت و نه کسى که تو را از کيفر او حفظ کند . ( 37 )
به يقين ، ما پيش از تو نيز پيامبرانى را به رسالت فرستاديم و براى آنان همسران و فرزندانى قرار داديم ، و هيچ پيامبرى را توانِ اين نبوده است که جز به اذن خدا معجزه اى بياورد ، و خدا نيز جز بر طبق حکمت و مصلحت فرمانِ تحقق معجزه اى را نمى دهد ، زيرا براى هر زمانى چيزى مقرر شده است که در آن زمان جز همان چيز تحقق نمى يابد . (38)خداست که در هر زمانى آنچه را بخواهد مى زدايد و آنچه را بخواهد استوار مى دارد . البتّه زدودن و استوار داشتن امور از سوى خدا بى برنامه نيست ، بلکه اساس آن « امّ الکتاب » است و « امّ الکتاب » فقط نزد اوست . ( 39 )
پس اگر بخشى از کيفرهايى را که به آنان وعده مى دهيم به تو بنمايانيم ، يا پيش از آن جان تو را بستانيم ، تو در انتظار تحقّق آن وعده ها مباش ، چرا که وظيفه تو فقط ابلاغ پيام است و حسابرسى آنان فقط برعهده ماست . ( 40 )
آيا نديده اند که ما به سراغ زمين مى آييم و از اطرافش آن را مى کاهيم ( آدميان را جان مى ستانيم و به هلاکت مى افکنيم ) ؟ و خداست که حکم مى کند و هيچ کس نمى تواند حکم او را دنبال کند و مانع آن شود ، و او کارها را به سرعت همان گاه که انجام مى شود حسابرسى مى کند . ( 41 )
قطعاً کسانى هم که پيش از آنان بودند مکر ورزيدند ، ولى مکرشان ما را از هلاک ساختن آنان بازنداشت ، زيرا تدبيرها همه از آنِ خداست . اوست که مى داند هر کسى چه فراهم مى آورَد . و به زودى کافران خواهند دانست که فرجام نيکوى اين سراى از آنِ کيست ؟ ( 42 )

◄ 254 ►

[صبور]

وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا ۚ قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ ( 43 )

شماره سوره:14/ نام سوره :ابراهیم /آیات :52


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

الر ۚ كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ( 1 ) اللَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۗ وَوَيْلٌ لِلْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيدٍ( 2 ) الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا عَلَى الْآخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا ۚ أُولَٰئِكَ فِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ( 3 ) وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۖ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ( 4 )وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِآيَاتِنَا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ( 5 )



اى پيامبر ، کسانى که قرآن را انکار کرده و کافر شده اند مى گويند : تو فرستاده خدا نيستى . بگو : براى روشن شدن حقيقت کافى است که خدا ميان من و شما گواه باشد ، و او به رسالت من گواهى داده است ، و نيز کافى است آن کسى که دانش اين کتاب ( قرآن ) نزد اوست به رسالت من گواهى دهد . ( 43 )

به نام خداوند بخشنده مهربان

الف . لام . را . اين قرآن کتابى است که ما آن را به سوى تو فرستاديم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاريکى هاى گمراهى بيرون آورى و به نور هدايت ، به راه آن مقتدر شکست ناپذير ستوده روانه کنى . ( 1 )
خدايى که آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است از آنِ اوست ، و واى بر کافران از عذابى سخت که دامنگيرشان خواهد شد . ( 2 )
همانان که زندگى دنيا را با شيفتگى برمى گزينند و آن را بر آخرت ترجيح مى دهند و از راه خدا ( آيينى که براى مردم مقرّر کرده است ) باز مى مانند و کج آن راه را مى طلبند . اينان در بيراهه اى هستند که با حق فاصله اى دور و دراز دارد . ( 3 )
و ما هيچ پيامبرى را جز به زبان قومش به رسالت نفرستاديم ، تا پيام الهى را براى آنان به روشنى بيان کند . پس از آن ، خداوند هر که را بخواهد به بيراهه مى افکند و هر کس را بخواهد هدايت مى کند و اوست مقتدرى شکست ناپذير که کارهايش همه از روى حکمت است . ( 4 )
اى پيامبر ، ما تو را به رسالت فرستاده ايم ، چنان که يقيناً موسى را با نشانه هاى خود ( معجزاتى که به او داديم ) به رسالت فرستاديم و به او گفتيم : قوم خود را از تاريکى هاى گمراهى برون آور و به سوى نورِ هدايت روانه ساز و روزهاى الهى را که حاکميّت خدا بر همه اسباب و عوامل آشکار شد به آنان يادآورى کن . قطعاً در هر يک از آنها ، براى هر کسى که در بلاها بسيار شکيبا و در برابر نعمت هاى الهى بسيار سپاسگزار باشد ، نشانه هايى بر يکتايى خداست . ( 5 )

◄ 255 ►

[سحر]

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ أَنْجَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ ۚ وَفِي ذَٰلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ ﴿٦﴾
و [ياد كن] زمانى كه موسى به قومش گفت : نعمت خدا را بر خود به ياد آوريد ، آن گاه كه شما را از [چنگال] فرعونيان رهايى بخشيد ، [آنان] كه پيوسته شما را شكنجه سخت مى‏دادند ، و پسرانتان را سر مى‏بريدند ، و زنانتان را [براى بيگارى] زنده مى‏گذاشتند ، و در اين [حوادث] آزمايش بزرگى از سوى پروردگارتان بود

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ ﴿٧﴾ و [نيز ياد كنيد] هنگامى كه پروردگارتان اعلام كرد: اگر سپاس گزارى كنيد ، قطعاً [نعمتِ] خود را بر شما مى‏افزايم ، و اگر ناسپاسى كنيد ، بى‏ترديد عذابم سخت است .


وَقَالَ مُوسَىٰ إِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ حَمِيدٌ ﴿٨﴾
و موسى [به بنى‏اسرائيل] گفت : اگر شما و همه مردم روى زمين كافر شويد [زيانى به خدا نمى‏رسد] ؛ زيرا خدا بى‏نياز و ستوده است

أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَأُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَالَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ لَا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا اللَّهُ ۚ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْوَاهِهِمْ وَقَالُوا إِنَّا كَفَرْنَا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ وَإِنَّا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَنَا إِلَيْهِ مُرِيبٍ ﴿٩﴾
آيا خبر [پندآموز] كسانى كه پيش از شما بودند ، به شما نرسيده ؟ [خبرِ] قوم نوح و عاد و ثمود و آنان كه پس از ايشان بودند كه جز خدا از آنان آگاه نيست ، [همه آنان اقوامى بودند كه] پيامبرانشان براى آنان دلايل روشن آوردند ، ولى آنان دست‏هايشان را [به عنوان اعتراض ، استهزا ، تحقير كردن و پاسخ ندادن به دعوت پيامبران] در دهان‏هايشان بردند و گفتند : مسلماً ما به آن رسالتى كه شما به آن فرستاده شده‏ايد كافريم و نسبت به آنچه ما را به آن دعوت مى‏كنيد به شدت در ترديديم !

نصف الحزب 26

قَالَتْ رُسُلُهُمْ أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ إِلَىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى ۚ قَالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا فَأْتُونَا بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿١٠﴾ پيامبرانشان گفتند : آيا در خدا كه آفريننده آسمان‏ها و زمين است شكى هست ؟ او شما را دعوت [به ايمان] مى‏كند تا همه گناهانتان را بيامرزد ، و شما را تا زمان معينِ [عمرتان] مهلت مى‏دهد . پاسخ دادند : شما بشرهايى مانند ما هستيد كه مى‏خواهيد ما را از معبودهايى كه پدرانمان مى‏پرستيدند باز داريد؛ پس [شما] دليل روشنى [بر اثبات رسالت خود كه مورد پسند ما باشد] بياوريد.

◄ ٢٥٦ ►