وقايع و اعمال ماه مبارك رجب

[گل مريم]

شب : 1

شب شريفى است و در آن چند عمل سنت است :
1 - غسل .
2 - چون هلال اين ماه را به بيند بگويد: (( اللهم اهله علينا بالامن و الايمان والسلامة و الاسلام ربى و ربك الله عزوجل )) .
3 - زيارت كند امام حسين عليه السلام را.
4 - احياء كند اين شب را بدعا و تلاوت قرآن و نماز.
5 - بعد از نماز مغرب بسيت ركعت نماز بجا آورد، هر دو ركعت بيك سلام و در هر ركعت ((حمد)) و ((توحيد)) يكمرتبه بخواند تا محفوظ بماند خود او واهل و مال و اولاد او و از عذاب قبر در پناه باشد و از صراط مانند برق خاطف بگذرد.
6 - بعد از نماز عشاء اين دعا منقول از حضرت جواد عليه السلام را بخواند:
(( اللهم انى اسئلك بابك مليك ،الخ ‌)) .
7 - بعد از هشت ركعت نمازهاى شب در سجده بخواند دعاى موسوى (( لك الحمدة ان اطعمتك ،الخ ‌)) .
8 - بعد از نماز ((وتر)) اين شب ، چنانچه نشسته است اين دعا بخواند: الحمدالله الذى لا ينفذخزائنه ، الخ ‌)) . و بخواند نيز دعائى كه حضرت هادى عليه السلام ميخوانده : ((يا نور النور))، الخ .
بدانكه علماء در كتب دعوات از براى هر شب اين ماه نماز مخصوصى ذكر كرده و من نيز متابعت ايشان نموده در اين مختصر ذكر مينمايم تا رجبيون از فيض آن بى بهره نمانند، پس از نماز امشب ، سى ركعت است به ((حمد)) و سه مرتبه ((جحد)) و سه مرتبه توحيد و نمازهاى ديگر از براى اين شب نيز وارد شده كه ((سيد)) در ((اقبال )) ذكر فرموده : هر كه طالب است بآنجا رجوع كند.

[گل مريم]

شب : 11
نماز دوازده ركعت است به ((حمد)) و دوازده مرتبه ((آية الكرسى )).

روز : 11
در اين روز، سنه 271، ولادت ((ابن انبارى )) واقع شده و كثر حفظ او در 10 ذيحجه گذشت .


شب : 12
نمازش دو ركعت است به ((حمد)) و ده مرتبه ((آمن الرسول )).

روز : 12
در اين روز، سنه 32، ((عباس بن عبدالمطلب )) عموى رسولخدا - صلى الله عليه وآله - وفات كرد. ((عبدالله ))، پسرش او را بخاك سپرد قبرش با قبور ائمه بقيع عليهم السلام در يك بقعه است .

[گل مريم]

شب : 13
نمازش ده ركعت است در هر ركعت اول ((حمد)) و ((العاديات )) و در دوم ((حمد)) و ((تكاثر)) و بدانكه مستحب است در هر يك از ماه رجب و شعبان و رمضان آنكه در شب سيزدهم هر يك از اين سه ماه دو ركعت نماز بگذارند، در هر ركعت ((حمد)) و ((يس )) و ((تبارك الملك )) و ((توحيد)) بخوانند و در شب چهاردهم چهار ركعت بدو سلام بهمين كيفيت و در شب پانزدهم شش ركعت بسه سلام بهمين كيفيت . از حضرت صادق (ع ) روايت شده كه هر كه چنين كند جميع فضيلت اين سه ماه را بيابد و جمعى گناهانش آمرزيده شود، بغير از شرك .

روز : 13
اين روز، اول ((ايام البيض )) است و ثواب بسيار براى روزه اينروز و دو روز بعد وارد شده و اگر كسى خواهد عمل ((ام داود)) بجاى آورد بايد از امروز، روزه بگيرد.

و در اين روز، بنابر مشهور، بعد از سى سال از ((عام الفيل )) ولادت حضرت اميرالمؤ منين در ميان كعبه معظمه واقع شده است .

روايت شده كه روزى ((عباس بن عبدالمطلب )) با ((يزيد بن قعنب )) با گروهى از بنى هاشم و جماعتى از قبيله بنى عبدالعزى در برابر كعبه نشسته بودند، ناگاه ((فاطمه بنت اسد)) بمسجد در آمد در حاليكه حامله بود باميرالمؤ منين و نه ما از حملش گذشته بود، او را در زائيده گرفت و آنمخدره در برابر خانه كعبه ايستاده و نظر بجانب آسمان افكند و گفت پرودگارا! من ايمان آورده ام بتو و بهر پيغمبرى و رسولى كه فرستاده اى و بهر كتابى كه نازل گردانيده اى و تصديق كرده ام گفته هاى جدم ابراهيم خليل كه خانه كعبه را بنا كرده است ، پس سؤ ال ميكنم از تو بحق اين خانه و بحق آنكسى كه اين خانه را بنا كرده است و بحق فرزندى كه در شكم من است و با من سخن ميگويد و بسخن گفتن خود مويس من گرديده است و يقين دارم كه او يكى از آيات جلال و عظمت تو است كه آسانى كنى بر من ولادت را.

((عباس )) و ((يزيد بن قعنب )) گفتند كه چون ((فاطمه )) از اين دعا فارغ شد ديديم كه ديوار عقب خانه كعبه شكافته شد، ((فاطمه )) از آن موضع داخل خانه شد و از ديده هاى ما پنهان گرديد و شكاف ديوار بهم پيوست باذن خدا، پس خواستيم در خانه را بگشائيم چندانكه سعى كرديم در گشوده نشد، دانستيم كه اين امريست از جانب خدا واقع شده و ((فاطمه )) سه روز در اندرون كعبه ماند و اهل ((مكه )) در كوچه و بازار و زنها در خانه اينواقعه را نقل ميكردند و تعجب مى نمودند تا روز چهار رسيد، ديگر باره همان موضع از ديوار خانه شكافته شد، ((فاطمه )) بيرون آمد در حاليكه اميرالمؤ منين را در دست خود داشت و ميگفت ايگروه مردم بدرستى كه حق تعالى بر گزيده مرا از ميان خلق خود و فضيلت داد مرا بر زنان برگزيده كه پيش از من بوده اند، زيرا كه حق تعالى برگزيد ((آسيه )) دختر ((مزاحم )) راو او عبادت كرد خدا را پنهان در موضعيكه عبادت خدا در آنجا سزاوار نبود، مگر در حال ضرورت يعنى خانه ((فرعون )) و برگزيد ((مريم )) دختر ((عمران )) را و ولادت عيسى را بر او آسان گردانيد و در بيابان درخت خشك را جنبانيد و رطب تازه از براى او از آن درخت فرو ريخت و حق تعالى مرا بر آن هر دو، زيادتى داد و همچنين بر جمعى زنان عالميان كه پيش از من گذشته اند، زيرا كه من فرزندى آورده ام در ميان خانه برگزيده او و سه روز در آن خانه محترم ماندم و از ميوه ها طعامهاى بهشت تناول كردم ، الخ .

[گل مريم]

و در بعضى از رواياتست كه چون حضرت اميرالمؤ منين (ع ) متولد شد، ((ابوطالب )) او را بر سينه خود گرفت و دست ((فاطمه )) را گرفته بسوى ((ابطح )) آمد و ندا كرد باين اشعار:

(( يارب ياذا الغسق الدجى

والقمر المبتلج المضئى

بين لنامن حكمك المقضى

ماذاترى فى اسم ذا الصبى ))

يعنى اى پروردگاريكه شب تا و ماه روشنى دهنده را آفريده ، بيان كن از براى ما كه اين كودك را چه نام گذاريم . ناگاه مانند ابر، چيزى از روى زمين پيدا شد نزديك ((ابوطالب ))، ((ابوطالب )) او را گرفت و با ((على )) بسينه خود چسبانيد و بخانه برگشت ، چون صبح شد ديد كه لوح سبزى در آن نوشته شده است :

(( خصصتما بالولد الزكى

والطاهر المنتخب الرضى

فاسمه من شامخ على

على اشق من العلى ))

حاصل آنكه مخصوص گرديديد شما اى ((ابوطالب )) و اى ((فاطمه )) بفرزند ظاهر و پاكيزه پسنديده ، پس نام برزگوار او ((على )) است كه از نام خداوند على اعلى گرفته شده است .

[گل مريم]

((ابوطالب )) آنحضرترا ((على )) نام كرد و آن لوح را در زاويه راست كعبه آويخت و چنان آويخته بود تا زمان ((هشام بن عبدالملك )) كه آنرا از آنجا فرود آورد و بعد از آن ناپيدا شد.

وبالجمله ولادت باين كيفيت و فضيلت از خصايص آن حضرت است چه اشرف بقاع ، حرم مكه است و اشرف مواضع حرم ، مسجد است و اشرف مواضع مسجد، خانه كعبه است واحدى غير از اميرالمؤ منين (ع ) در چنين مكانى متولد نشده و متولد نشد مولودى در روز جمعه ، سيد ايام ، در ماه رجب ، شهر الله الحرام در خانه كعبه ، بيت الله الحرام ، سواى اميرالمؤ منين ابوالائمه الكرام عيه و على اولاده افضل التحية و الاف السلام .

(( هذه من علاه احدى المعالى

و على هذه فقس ما سواها))

اى سنائى بقوت ايمان

مدح حيدر بگو پس از عثمان

با مديحش مدائح مطلق

زهق الباطل است و جاء الحق

در پس پرده آنچه بود آمد

اسدالله در وجود آمد

(( مالف خرق القوابل مثله

الا ابن امنته النبى محمد))

ياابا الحسن يا اميرالمؤ منين ! ميخواستيم در آن مقام بذكر چند حديثى از فضايل تو تبرك جويم ، لكن كلام ((خليل بن احمد)) را بخاطر آوردم و با خود گفتم چه منقبتى بنويسم از كسيكه دشمنانش پيوسته سعى ميكردند در خاموش ‍ كردن نور در فضائل او و دوستانش را ياراى ذكر مناقب او نبود و از ترس اعداء و تقيه از دشمنان كتمان فضائل او مى نمودند، با اين حال اينقدر از مناقب و فضائل آن نور عالم تاب بر مردم ظاهر شد كه شرق و غرب عالم را فرا گرفت و دوست و دشمن بذكر مدائحش رطب اللسان و عذب البيان گشتند.

(( شهد الانام بفضله حتى العدى والفضل ماشهدت به الاعداء )) (1)

   

نقل است كه يكى از سلاطين آل عثمان كه نامش سلطان مراد يا سلطان سليمان بوده وقتى توجه نمود بزيارت نجف اشرف چون دور قبه منوره اميرالمؤ منين (ع ) پيدا شد يكى از وزراء كه در باطن شيعه مذهب بود پياده شد، سلطان سبب پياده شدن او را پرسيد گفت بجهت احترام صاحب قبر كه او يكى از خلفاء راشدين است . سلطان گفت من هم پياده ميشوم بجهت تعظيم و احترام . يكى از ناصبى ها كه در خدمت سلطان بود گفت اگر على (ع ) خليفه بوده تو نيز خليفه و والى مسلمانان ميباشى و احترام زنده بالاتر و بيشتر است از احترام ميت . سلطان مردد شد و در عزم خود گفت تفال ميزنيم بكتاب خدايتعالى ، چون قرآن را گشودند اول صفحه اين آيه در آمد (( فاخلع نعليك انك بالواد المقدس طوى )) سلطان چون اين آيه را ديد كه حاصل معنيش اينستكه بكن نعلين خود را از پاى خود بدرستيكه تو بوادى مقدس طوى ميباشى و قدم در وادى پاك و پاكيزه نهادى . سلطان پياده شد و امر كرد آن ناصبى را گردن زدند، آنوقت اين دو شعر را قرائت كرد: (( تزاحم يتجان الموك ببابه ويكثر عندالاستلام اذدحامها اذاماراته من بعيد ترجلت وان هى لم تفعل ترجل هامها)) و اين دو شعر را جماعتى تخميس نموده اند از جمله علامه طباطبائى سيد بحرالعلوم (ره ) فرموده : (( تطوف ملوك الارض حول جنابه و تسعى لكى تخطى بلثم ترابه فكا كبيت الله بيت علابه تزاحم يتجان ، الخ اتاه ملوك الارض طوعا و املت مليكا سحاب الفضل منه عهللت و مهمادنت زادت خضوعا به علت اذا ماراته ، الخ و مادح اهل البيت بالقلب و اللسان المؤ يد بروح القدس العظيم الشاءن جناب ((مولى كاظم ارزى )) عليه الرحمة در تخميس آن گفته : (( وزر مرقدالشمس العلى كقبابه وجبهة دارالملك دون عتابه الم تره مع عظم وسع رحابه تزاحم يتجان ، الخ بباطنه ايات وحى تنزلت ورسل و املاك به قد توسلت لذاك سلاطين لديه تذللت اذا ماراته ، الخ

[گل مريم]

((ابن شهر آشوب )) نقل كرده كه اعرابيه را در مسجد كوفه ديدند كه ميگفت اى آنكسيكه مشهورى در آسمانها و مشهورى در زمينها و مشهورى در آخرت ، سلاطين جور و جبابره زمان همت بر آن گماشتند كه نور ترا خاموش كنند خدا نخواست و روشنى آنرا زيادتر گردانيد.

گفتند: از اين كلمات چه كس را قصد كرده اى گفت : اميرالمومنين عليه السلام را. اين بگفت و از ديده ها غائب گشت .

بروايات مستفيضه از ((شعبى )) روايت شده كه مى گفت پيوسته ميشنيدم كه خطباى بنى اميه بر منابر سب اميرالمؤ منين ميكردند و از براى آنحضرت بد ميگفتند با اين حال گويا كسى بازوى آن جناب را گرفته و بآسمان ميبرد و رفعت و مرتبت او را ظاهر مينمود و نيز ميشنيدم كه پيوسته مدائح و مناقب اسلاف و گذشتگان خويش را مى نمودند و چنان مينمود كه مردارى را بر مردم مينمودند و جيفه را ظاهر ميكردند كه بدى و عفونت آنها بشتر ظاهر ميشد.

يا اباالحسن يا اميرالمؤ منين ! بابى انت وامى ، فضائل ترا هيچ بيان و زبان بر نسنجد و در هيچ باب و كتاب در نگنجد و چگونه توان كلمات الله و نعمة الله را احصاء كرد (( و ان تعدوا نعمة الله لا تحصوها)) و فى الحقيقه فضائل ترا احصاء نمودن آب دريا را بغرفه پيمودن است .

كتاب فضل ترا آب بحر كافى نيست

كه تر كنى سرانگشت و صفحه بشمارى

(( تعاليت عن مدح فابلغ خاطب

بمدحك بين الناس اقصر قاصر

اذا طاف قوم فى المشاعر والصفا

فقبرك ركنى طائف و مشاعرى

و ان ذخر الاقوام نسك عبادة

فحبك اوفى عدتى و ذخائرى ))

[گل مريم]

و اين احقر كه بمورى دقيق نيارزم چگونه خود را در اين بحر عميق اندازم قلم بر دست گيرم و در اين باب چيزى نويسم و لنعم ماقيل :

(( قيل لى قل فى على مدحة

ذكرها يخمد نارا مؤ صده

قلت لااقدم فى مدح امرء

حارذوا للب الى ان عنده

والنبى المصطفى قال لنا

ليلة المعراج لما صعده

وضع الله على كتفى يدا

فاحسن القلب ان قد برده

و على واضع اقدامه

فى محل وضع الله يده ))

و در اين روز: سنه 378، وفات كرد ((امير نوح سامانى )) و بعد از او پسرش ((منصور)) بجاى وى نشست و در سنه 389، وفات كرد و دولت سامانيان منقرض شد.

[گل مريم]

[گل مريم]

میلاد خجسته

مولود کعبه
امیر المؤمنین حضرت علی علیه السلام

بر شما بزرگواران

شهر نورانی قرآن

مبارک باد

[تسلیمی]

آمدی و کعبه، لحظه های رسیدنت را در آغوش معطرش تجربه کرد.
آمدی و آفتاب در تلألو چشمانت قد کشید.
تو نخستین بشارت خداوندی پس از پیامبر؛ ادامه دهنده جاده ای
که او در طول سال هایی پر مشقت، به سمت یگانه پرستی گشوده بود. ...

[تسلیمی]