کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_130

وقال عليه السلام وقد رجع من صفين، فأَشرف على القبور بظاهر الكوفة: يَا أَهْلَ الدِّيَارِ الْمُوحِشَةِ وَالْـمَحَالِّ الْمُقْفِرَةِ وَالْقُبُورِ الْمُظْلِمَةِ. يَا أَهْلَ التُّرْبَةِ، يَا أَهْلَ الْغُرْبَةِ، يَا أَهْلَ الْوَحْدَةِ، يَا أَهْلَ الْوَحْشَةِ، أَنْتُمْ لَنَا فَرَطٌح سَابِقٌ، وَنَحْنُ لَكُمْ تَبَعٌلاَحِقٌ. أَمَّا الدُّورُ فَقَدْ سُكِنَتْ، وَأَمَّا الاََْزْوَاجُ فَقَدْ نُكِحَتْ، وَأَمَّا الاََْمْوَالُ فَقَدْ قُسِمَتْ. هذَا خَبَرُ مَا عِنْدَنَا، فَمَا خَبَرُ مَا عِنْدَكُمْ؟ ثم التفت إِلى أَصحابه فقال: أَمَا لَوْ أُذِنَ لَهُمْ فِي الْكَلاَمِ لاَََخْبَرُوكُمْ أَنَّ.

امام عليه السلام از ميدان‏ «صفين‏» باز مي گشت به قبرستانى كه‏ پشت دروازه كوفه بود رسيد, رو بطرف قبرستان كرده فرمود:
اى ساكنان خانه‏ هاى وحشتناك و مكانهاى خالى و قبرهاى تاريك!
اى خاك‏نشينان!
اى غريبان!
اى تنهايان!
اى وحشت زدگان!
شما در اين‏ راه بر ما پيش قدم شديد و ما نيز به شما ملحق خواهيم شد.
(اگر از اخبار دنيا بپرسيد به شما ميگويم) اما خانه‏ هايتان را ديگران ساكن شدند، همسرانتان به ازدواج‏ افراد ديگر در آمدند و اموالتان تقسيم شد، اين خبرى است كه در نزد ما است، در نزد شما چه خبر؟ سپس رو به اصحابش كرده، فرمود:
هر گاه به آنها اجازه سخن داده شود به شما خبر ميدهند كه‏ «بهترين زاد و توشه در سفر آخرت‏ پرهيز كارى است‏»(سوره‏ بقره(2)،آيه‏197.) 

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_131

وقال عليه السلام وقد سمع رجلاً يذم الدنيا: أَيُّهَا الذَّامُّ للدُّنْيَا، الْمُغْتَرُّ بِغُرُرِهَا، [الْـمَخْدُوعُ بِأَبَاطِيلِهَا! أَتَغْتَرُّ بِالدُّنْيَاج ثُمَّ تَذُمُّهَا؟ أَ أَنْتَ الْمُتَجَرِّمُعَلَيْهَا، أَمْ هِيَ الْمُتَجَرِّمَةُ عَلَيْكَ؟ مَتَى اسْتَهْوَتْكَ أَمْ مَتى غَرَّتْكَ؟ أَبِمَصَارِعِ آبَائِكَ مِنَ الْبِلَى أَمْ بِمَضَاجِعِ أُمَّهَاتِكَ تَحْتَ الثَّرَى كَمْ عَلَّلْتَبِكَفَّيْكَ، وَكَمْ مَرَّضْتَ بِيَدَيْكَ! تَبْغِي لَهُمُ الشِّفَاءَ، وَتَسْتَوْصِفُ لَهُمُ الاََْطِبَّاءَ لَمْ يَنْفَعْ أَحَدَهُمْ إِشْفَاقُكَ وَلَمْ تُسْعَفْ فِيهِ بِطِلْبَتِكَ وَلَمْ تَدْفَعْ عَنْهُ بِقُوَّتِكَ! قَدْ مَثَّلَتْ لَكَ بِهِ الدُّنْيَا نَفْسَكَ وَبِمَصْرَعِهِ مَصْرَعَكَ. إِنَّ الدُّنْيَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا، وَدَارُ عَافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا، وَدَارُ غِنىً لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَدَارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنْ اتَّعَظَ بِهَا، مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللهِ، وَمُصَلَّى مَلاَئِكَةِ اللهِ، وَمَهْبِطُ وَحْيِ اللهِ، وَمَتْجَرُ أَوْلِيَاءِ اللهِ، اكْتَسَبُوا فِيهَاالرَّحْمَةَ، وَرَبِحُوا فِيهَا الْجَنَّةَ. فَمَنْ ذَا يَذُمُّهَا وَقَدْ آذَنَتْبِبَيْنِهَا وَنَادَتْ بِفِراقِهَا، وَنَعَتْنَفْسَهَا وَأَهْلَهَا، فَمَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلاَئِهَا الْبَلاَءَ،شَوَّقَتْهُمْ بِسُرُورِهَا إِلَى السُّرُورِ؟! رَاحَتْ بِعَافِيَةٍ وَابْتَكَرَتْبِفَجِيعَةٍ ترغِيباً وَتَرْهِيباً، وَتَخْوِيفاً وَتَحْذِيراً، فَذَمَّهَا رِجَالٌ غَدَاةَ النَّدَامَةِ، وَحَمِدَهَا آخَرُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، ذَكَّرَتْهُمُ الدُّنْيَا فَذَكَرُوا، وَحَدَّثَتْهُمْ فَصَدَّقُوا، وَوَعَظَتْهُمْ فَاتَّعَظُوا.
امام عليه السلام از كسى شنيد مذمت دنيا ميكند فرمود:
اى كسي كه‏ نكوهش دنيا ميكنى در حالى كه تو خود بغرور دنيا گرفتار شده‏ اى و فريفته باطلهاى آن هستى، آيا تو خود مغرور به دنيا هستى و سپس مذمت آن مى كنى؟
تو از جرم دنيا شكايت دارى يا دنيا بايد از جرم تو شكايت كند؟
كى دنيا تو را گول زده و چه موقع تو را فريب داده است؟
آيا به محل سقوط پدرانت در دامن‏ فنا يا به خوابگاه مادرانت در زير خاك تو را فريب داده؟
چه اندازه با دست‏ خود بيماران را پرستارى كردى!؟
در كنار بستر آنها مراقب آنان بودى، در خواست‏ شفاى آنها را نمودى و از طبيبان براى آنها دارو خواهش كردى، در آن روزهائى كه داروى تو به حال آنان سودى نداشت و گريه تو فايده‏اى نمى‏ كرد!
ترس و وحشت تو به درد هيچيك از آنها نخورد و كوششهايت‏ براى آنها نتيجه‏ اى نداشت و تو قادر بر دفاع از آنها نبودى.
دنيا خودش را با اين وضع براى تو مجسم ساخته و با قربانگاه هاى ديگران‏ قربانگاه تو را.
اين دنيا جايگاه صدق و راستى است‏ براى آنكس كه با آن براستى رفتار كند و خانه تندرستى است‏ براى آنكس كه از آن چيزى بفهمد و سراى‏ بى‏ نيازى است‏ براى آنكس كه از آن توشه برگيرد و محل اندرز است‏ براى آن‏كه از آن اندرز گيرد.
مسجد دوستان خدا است و نمازگاه فرشتگان پروردگار و محل‏ نزول وحى الله و تجارتخانه اولياء حق، آنها در اينجا رحمت‏ خدا را به‏ دست آوردند و بهشت را سود خود قرار داده‏ اند.
چه كسى دنيا را نكوهش مى‏ كند در حاليكه جدائى خود را اعلام داشته، فراق خود را خبر داده و مرگ خود و اهلش را بيان كرده است، پس دنيا با نمونه‏ هائى از بلاها به آنها نشان داد كه اين امر در حق آنها نيز امكان پذير است، با سرور و خوشحاليش دلهايشان را بسرور متوجه ساخت، گاه هنگام عصر در عافيت‏ است و بهنگام صبح مصيبت!
گاه تشويق مى‏ كند و گاه مى‏ ترساند، گاه‏ تخويف مى‏ كند و گاه بر حذر ميدارد!
و به همين جهت در صبحگاهان ندامت و پشيمانى، گروهى آن را مذمت ميكنند، و در روز قيامت آن را مدح مي نمايند همان گروهى كه دنيا به آنها تذكر داد و آنان متذكر شدند، براى آنها سخن گفت‏ آنها تصديقش كردند و اندرز داد و آنها پذيرا شدند.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_132

وقال عليه السلام : إِنَّ لله مَلَكاً يُنَادِي فِي كُلِّ يَوْمٍ: لِدُوالِلْمَوْتِ، وَاجْمَعُوا لِلْفَنَاءِ، وَابْنُوا لِلْخَرَابِ.

خداوند فرشته‏اى دارد كه همه روز بانگ ميزند:
بزائيد براى مرگ و گرد آوريد براى فنا و بنا كنيد براى ويران شدن.

(يعنى سرانجام كار جهان چنين است و هيچ چيز پايدار نمى‏ ماند).

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_133

وقال عليه السلام : الدُّنْيَا دَارُ مَمَرٍّ إلى دَارِ مَقَرٍّ، وَالنَّاسُ فِيهَا رَجُلاَنِ: رَجُلٌ بَاعَ نَفْسَهُ فَأَوْبَقَهَا وَرَجُلٌ ابْتَاعَ نَفْسَهُفَأَعْتَقَهَا.

دنيا دار گذر است نه دار اقامت و مردم در آن دو گروهند:
گروهى كه خود را فروختند و خويش را هلاك كردند و گروهى كه خود را خريدند و آزاد كردند.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_134

وقال عليه السلام : لاَ يَكُونُ الصَّدِيقُ صَدِيقاً حَتَّى يَحْفَظَ أَخَاهُ فِي ثَلاَثٍ: فِي نَكْبَتِهِ، وَغَيْبَتِهِ، وَوَفَاتِهِ.

دوست انسان دوست او نخواهد بود مگر اينكه برادرش را در سه‏ حالت فراموش نكند:
به هنگامى كه دنيا به او پشت كرده و
به هنگامى كه غائب‏ است و
پس از مرگش! 

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_135

وقال عليه السلام : مَنْ أُعْطِيَ أَرْبعاً لَمْ يُحْرَمْ أَرْبَعاً: مَنْ أُعْطِيَ الدُّعَاءَ لَمْ يُحْرَمِ الاِِْجَابَةَ، وَمَنْ أُعْطِيَ التَّوْبَةَ لَمْ يُحْرَمِ الْقَبُولَ، وَمَنْ أُعْطِيَ الاِِْسْتِغْفَارَ لَمْ يُحْرَمِ الْمَغْفِرَةَ، وَمَنْ أُعْطِيَ الشُّكْرَ لَمْ يُحْرَمِ الزِّيَادَةَ. وتصديقُ ذَلكَ في كتَابِ اللهِ، قَالَ اللهُ عزوجل في الدّعَاء: ، وقال في الاستغفار: ، وقال في الشكر: ، وقال في التوبة.

كسي كه توفيق چهار چيز پيدا كند از چهار چيز محروم نخواهد شد:
كسي كه‏ توفيق دعا بيابد از اجابت محروم نمى‏ گردد،
كسي كه توفيق توبه پيدا كند از قبول محروم نمى‏ شود و
كسي كه توفيق استغفار بيابد از آمرزش محروم نمى‏ گردد و
كسي كه توفيق شكر گذارى پيدا كند از فزونى روزى محروم نخواهد شد.

شريف رضى ميگويد:
قرآن اين گفته را تصديق ميكند, چرا كه در مورد دعاء مى‏ فرمايد:
«ادعونى استجب لكم‏»:
«مرا بخوانيد اجابت ميكنم‏»(سوره‏ بقره(2)،آيه‏60.)

و راجع به‏ «استغفار» ميگويد:
«آنكس كه مرتكب عمل زشتى شود و يا بخود ستم كند سپس از خدا طلب آمرزش كند خداوند را غفور و رحيم خواهد يافت‏» (سوره‏ نساء(4)،آيه‏110.)

و در «شكر» فرمود:
اگر سپاسگزارى كنيد نعمت را بر شما افزون خواهم كرد»(سوره‏ابراهيم(14)، آيه‏7.)

و درباره‏ «توبه گفته است:
«توبه تنها درباره كسانى است كه كار بدى را از روى جهالت انجام ميدهند و سپس بزودى توبه ميكنند خداوند توبه چنين اشخاصى را ميپذيرد و خداوند دانا و حكيم است.»(سوره‏ نساء(4)،آيه‏17.)

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_136

وقال عليه السلام : الصَّلاَةُ قُرْبَانُ كُلِّ تَقِيٍّ، وَالْحَجُّ جِهَادُ كُلِّ ضَعِيفٍ، وَلِكُلِّ شَيْءٍ زَكَاةٌ، وَزَكَاةُ الْبَدَنِ الصِّيَامُ، وَجِهَادُ الْمَرْأَةِ حُسْنُ التَّبَعُّلِ.

نماز موجب تقرب هر پرهيزكار است و حج جهاد هر ضعيفى است و براى هر چيز زكاتى است و زكات بدن روزه است و جهاد زن, شوهردارى‏ شايسته است. 

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_137

وقال عليه السلام : اسْتَنْزِلُوا الرِّزْقَ بِالصَّدَقَةِ.

روزى را بوسيله صدقه فرود آوريد!

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_138

وقال عليه السلام : ومَنْ أَيْقَنَ بِالْخَلَفِ جَادَ بِالْعَطِيَّةِ.

كسى كه يقين به پاداش داشته باشد در بخشش سخاوت بخرج‏ مي دهد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_139

وقال عليه السلام : تَنْزِلُ الْمَعُونَةُ عَلَى قَدْرِ الْمَؤُونَةِ.

كمك به اندازه نياز(و تقاضا) نازل ميشود.