همایش تالیان منتظر .... تلاوت کل قرآن کریم قرآن کریم

[گل مريم]

فهرست کامل سوره های قرآن کریم


شماره صفحه بر مبنای صفحات قرآن عثمان طه می باشد.

لطفا برای دیدن متن قرآن بر روی نام سوره ها

شناسنامه سوره ها بر روی ردیف هر سوره

خواص و آثار سوره ها بر روی جزء هر سوره

و برای آشنایی بیشتر با سوره های قرآن کریم بر روی شماره صفحه هر سوره کلیک نمایید.

ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء	ردیف	نام سوره	شماره صفحه	جزء
1	فاتحه	1	1	16	نحل	267	14	31	لقمان	411	21	46	احقاف	502	26	61	صف	551	28	76	انسان	578	29	91	شمس	595	30	106	قریش	602	30
2	بقره	2	1	17	اسراء	282	15	32	سجدة	415	21	47	محمد	507	26	62	جمعه	553	28	77	مرسلات	580	29	92	لیل	595	30	107	ماعون	602	30
3	آل عمران	50	3	18	کهف	293	15	33	احزاب	418	21	48	فتح	511	26	63	منافقون	554	28	78	نبأ	582	30	93	ضحی	596	30	108	کوثر	602	30
4	نساء	77	4	19	مريم	305	16	34	سبأ	428	22	49	حجرات	515	26	64	تغابن	556	28	79	نازعات	583	30	94	شرح	596	30	109	کافرون	603	30
5	مائده	106	6	20	طه	312	16	35	فاطر	434	22	50	ق	518	26	65	طلاق	558	28	80	عبس	585	30	95	تین	597	30	110	نصر	603	30
6	انعام	128	7	21	انبياء	322	17	36	يس	440	22	51	ذاريات	520	26	66	تحریم	560	28	81	تکویر	586	30	96	علق	597	30	111	مسد	603	30
7	اعراف	151	8	22	حج	332	17	37	صافات	446	23	52	طور	523	27	67	ملک	562	29	82	انفطار	587	30	97	قدر	598	30	112	اخلاص	604	30
8	انفال	177	9	23	مومنون	342	18	38	ص	453	23	53	نجم	526	27	68	قلم	564	29	83	مطففین	587	30	98	بینة	598	30	113	فلق	604	30
9	توبه	187	10	24	نور	350	18	39	زمر	458	23	54	قمر	528	27	69	حاقه	566	29	84	انشقاق	589	30	99	زلزلة	599	30	114	ناس	604	30
10	يونس	208	11	25	فرقان	359	18	40	غافر	467	24	55	الرحمن	531	27	70	معارج	568	29	85	بروج	590	30	100	عادیات	599	30
11	هود	221	11-12	26	شعراء	367	19	41	فصلت	477	24	56	واقعه	534	27	71	نوح	570	29	86	طارق	591	30	101	قارعة	600	30
12	يوسف	235	12	27	نمل	377	19	42	شوري	483	25	57	حدید	537	27	72	جن	571	29	87	اعلی	591	30	102	تکاثر	600	30
13	رعد	249	13	28	قصص	385	20	43	زخرف	489	25	58	مجادله	542	28	73	مزمل	574	29	88	غاشیة	592	30	103	عصر	601	30
14	ابراهيم	255	13	29	عنکبوت	396	20	44	دخان	496	25	59	حشر	545	28	74	مدثر	575	29	89	فجر	593	30	104	همزه	601	30
15	حجر	262	14	30	روم	404	21	45	جاثية	499	25	60	ممتحنه	549	28	75	قیامة	577	29	90	بلد	594	30	105	فیل	601	30

التماس دعا

[صبور]

۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ ۚ قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاءُ ۖ وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ۚ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُمْ بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ ( 156 ) الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ ۚ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ ۙ أُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ( 157 )قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ( 158 ) وَمِنْ قَوْمِ مُوسَىٰ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ( 159 )


و براى ما در اين دنيا و در جهان آخرت زندگى نيکويى مقرر فرما ، زيرا ما به سوى تو باز آمده و راه تو را پيش گرفته ايم . خداوند در پاسخ موسى فرمود : عذابم را به هر که خواهم مى رسانم ـ چنان که آن هفتاد تن را هلاک کردم ـ و رحمت من همه چيز را فراگرفته است ، و به زودى رحمت خاص خود را که تأمين کننده نيکبختى دنيا و آخرت است براى کسانى مقرر مى کنم که تقوا پيشه سازند و زکات بپردازند ، و نيز براى کسانى که به آيات ما ايمان مى آورند . ( 156 )
مؤمنان کسانى اند که از اين فرستاده ، پيامبرِ درس ناخوانده که اهل کتاب او را نزد خود با همين نام و نشان در تورات و انجيل نوشته مى يابند ، پيروى مى کنند . مى يابند که آنان را به کار پسنديده فرمان مى دهد و از کار ناپسند بازشان مى دارد و پاکيزه ها را براى آنان حلال و پليدها را بر آنان حرام مى کند ، و بار گرانشان را از دوششان برمى دارد و بندها و زنجيرهايى را که بر آنان تحميل شده است از آنان فرو مى گذارد . پس کسانى که به او ايمان آورده و او را بزرگ داشته و يارى اش کرده اند و از قرآن ، اين کتاب روشنگرى که از جانب خدا نازل شده و قرين او و گواه راستگويى اوست پيروى نموده اند آنان نيکبخت خواهند بود . ( 157 ) بگو : اى مردم ، من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم ; خدايى که فرمانروايى آسمان ها و زمين از آنِ اوست . معبودى شايسته پرستش جز او نيست . زنده مى کند و مى ميراند . پس به خدا و رسول او ـ آن پيامبر درس ناخوانده که خود به خدا و سخنان او ايمان دارد ـ ايمان بياوريد و از او پيروى کنيد ، باشد که به نيکبختى سراى آخرت راه يابيد . ( 158 )
و از قوم موسى گروهى بودند که به وسيله حق مردم را راه مى نمودند و به وسيله آن ميان خويش به عدالت رفتار مى کردند . ( 159 )

صفحه 170

[صبور]

وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ ۚ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ ۖ كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ( 160 ) وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ ۚ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ( 161 )فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ ( 162 ) وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ ۙ لَا تَأْتِيهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ( 163 )



و بنى اسرائيل را به دوازده قبيله که هر يک امّتى بودند تقسيم کرديم ، و به موسى آن گاه که قومش از او آب خواستند وحى نموديم که با عصايت بر اين سنگ بزن . و چون عصايش را بر آن زد ، دوازده چشمه آب به تعداد قبايل بنى اسرائيل از آن جوشيد که هر گروهى از آن قبايل آبشخور خود را شناخت ، و ابرها را ـ آن گاه که در بيابانى سوزان در حرکت بودند ـ بر آنان سايه گستر کرديم و « مَنّ » و « سلوى » بر آنان فروفرستاديم و به آنان گفتيم : از روزى هايى که به شما داده ايم و همه خوب و پاکيزه اند بخوريد . آنان ]با سرکشى ها[ بر ما ستم نکردند ، بلکه بر خود ستم روا مى داشتند . ( 160 )
و ياد کن هنگامى را که به آنان گفته شد : به اين شهر درآييد و از نعمت هاى آن ـ هر جا که خواهيد ـ به خوشى بخوريد و بگوييد : پروردگارا ، گناهانمان را فرو ريز ، و سجده کنان ]= با فروتنى[ وارد دروازه آن شهر شويد ; ما هم گناهانتان را بر شما خواهيم بخشود و بر پاداش نيکوکاران نيز خواهيم افزود . ( 161) ولى کسانى از آنان که ستم کرده بودند ، آن را به سخنى ديگر تغيير دادند سخنى جز آنچه به آنان گفته شده بود ، پس بر آنان به سزاى اين که ستم مى کردند ، عذابى از آسمان فرستاديم . ( 162 )
اى پيامبر ، از بنى اسرائيل درباره مردم آن شهرى که در ساحل دريا بود بپرس ، آن گاه که در روز شنبه به احکامِ آن روز تجاوز مى کردند ; آن گاه که ماهيانشان روز شنبه که مى بايست صيد را ترک کنند آشکارا به سويشان ( در کنار دريا ) مى آمدند و در غير آن روز که کار را تعطيل نمى کردند و صيد ماهى براى آنان مباح بود نزدشان نمى آمدند . اين گونه آنان را مى آزموديم به سبب اين که خدا را نافرمانى مى کردند . (163)

صفحه 171

[گل مريم]

وَإِذَ قَالَتْ أُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُواْ مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِ أَنجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُواْ بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ فَلَمَّا عَتَوْاْ عَن مَّا نُهُواْ عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُواْ قِرَدَةً خَاسِئِينَ وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَن يَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذَابِ إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الأَرْضِ أُمَمًا مِّنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُواْ الْكِتَابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَـذَا الأدْنَى وَيَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنَا وَإِن يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مُّثْلُهُ يَأْخُذُوهُ أَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِم مِّيثَاقُ الْكِتَابِ أَن لاَّ يِقُولُواْ عَلَى اللّهِ إِلاَّ الْحَقَّ وَدَرَسُواْ مَا فِيهِ وَالدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ وَالَّذِينَ يُمَسَّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ إِنَّا لاَ نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ


و آن گاه كه گروهى از آنان [به اندرز گويان خيرخواه و دلسوز ]گفتند: چرا گروهى را كه خدا [سرانجام‏] آنان را [به كيفر گناهشان‏] نابود خواهد ساخت [و] يا به عذابى سخت عذابشان خواهد نمود اندرز مى ‏دهيد؟! گفتند: [ما به آنان اندرز مى‏ دهيم ]تا در پيشگاه پروردگار تان [برايمان‏] عذرى باشد، و شايد كه آنان [نيز ]پرواپيشه سازند.
امّا هنگامى كه آنچه را بدان اندرز داده شده بودند، به [بوته ]فراموشى سپردند، كسانى را كه [زشت كرداران را ]از بدى [و بيداد] باز مى ‏داشتند نجات بخشيديم و كسانى را كه ستم كردند، به كيفر اين كه نافرمانى [خدا] مى‏ نمودند به عذاب سخت [و خفت آور] گرفتار ساختيم.
[آرى‏] هنگامى كه از آنچه باز داشته شده بودند سر پيچيدند، به آنان گفتيم: [اينك‏] بوزينگانى زبون و رانده شده باشيد.
وهنگامى را [به بياد آور] كه پروردگارت اعلام داشت كه تا روز رستاخيز كسى را بر آنان برخواهد گماشت تا آنان را به بدى زير شكنجه گيرد [و به ذلّت كشد ]چرا كه پروردگارت زود كيفر است و او بسيار آمرزنده و مهربان است.
و آنان را در روى زمين به صورت گروه‏ هايى در آورديم؛ پاره‏اى از آنان شايستگانند و پاره ‏اى از آنان فروتر از اين هستند؛ و ما آنان را با [ارزانى داشتن نعمت‏ها و ]نيكى ها و [پيش آوردن بلاها و ]ناخوشى‏ ها آزموديم؛ باشد كه اينان [به سوى خدا ]باز گردند.
امّا پس از آنان جانشينانى از پى [آنان‏] آمدند كه كتاب [آسمانى تورات ]را به ارث بردند در حالى كه متاع اين دنياى پست را [به ناروا] مى‏ستانند و مى‏ گويند: [اين لغزش‏ها] به زودى بر ما بخشوده خواهد شد. و اگر متاعى ديگر همانند آن به دست شان بيفتد، آن را [هم‏] مى‏ستانند [و بدون هيچ پروايى از خدا مى‏ خورند]. آيا پيمان كتاب [خدا] از آنان گرفته نشده است كه جز به حق درباره خدا [سخنى ]نگويند؟ در صورتى كه آنان [بارها] هر آنچه در آن است خوانده‏ اند [و مفاهيم آيات را آموخته ‏اند]. و سراى آخرت براى كسانى كه پروا[ى خدا] پيشه مى‏ سازند بهتر است؛ پس چرا خرد خويش را به كار نمى‏ گيريد؟!
و آن كسانى كه به كتاب [خدا] چنگ مى‏ زنند و نماز را بر پامى ‏دارند، [پاداش شكوه بارى خواهند داشت؛ چرا كه‏] ما پاداش اصلاحگران [و بسامان آورندگان كارها را ]تباه نمى ‏سازيم.

صفحه 172

[گل مريم]

وَإِذ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَظَنُّواْ أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُواْ مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ أَوْ تَقُولُواْ إِنَّمَا أَشْرَكَ آبَاؤُنَا مِن قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّن بَعْدِهِمْ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ وَكَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآيَاتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِيَ آتَيْنَاهُ آيَاتِنَا فَانسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَـكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ذَّلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ سَاء مَثَلاً الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا وَأَنفُسَهُمْ كَانُواْ يَظْلِمُونَ مَن يَهْدِ اللّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَن يُضْلِلْ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ



و هنگامى را [به ياد آور] كه كوه [طور] را از جاى كنديم و بسان سايبانى برفرازشان برافراشتيم، و [اين رويداد به گونه‏ اى بود كه ]آنان پنداشتند كه آن [كوه ]بر [سر] آنان فرو خواهد افتاد. [و آنگاه به آنان گفتيم: ]آنچه [از كتاب آسمانى و مقررات آن را] به شما داده‏ ايم با همه وجود بگيريد و آنچه در آن است به خاطر بسپاريد، باشد كه پرواپيشه سازيد.
و هنگامى را [به ياد آور] كه پروردگارت نسل فرزندان آدم را از پشت آنان برگرفت و آنان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا من پروردگار شما [انسان ها ]نيستم؟! [آنان همگى‏] گفتند: چرا، [ما بر اين حقيقت ]گواهى داديم. [و بدين سان ما اين پيمان را در عالم ملكوت از شما گرفتيم تا] مبادا [در] روز رستاخيز بگوييد: ما از اين [پيمان فطرت ]غافل [و بى‏ خبر ]بوديم.
يا [بسان واپسگرايان‏] بگوييد: پدران [و نياكان‏] ما پيش از اين شرك ورزيده بودند و ما پس از آنان فرزندانى بوديم [كه به آنان اقتدا كرديم‏]، آيا اينك ما را به خاطر آنچه باطل گرايان انجام داده‏ اند [به كيفر مى‏ گيرى و] نابود مى‏ سازى؟!
و ما آيات [و نشانه‏ هاى يكتايى و قدرت‏] خود را اين گونه به روشنى بيان مى‏ كنيم [تاهمه حق جويان و انديشوران دريابند ]و باشد كه [همه‏] آنان [به سوى حق ]باز گردند.
[تو اى پيامبر] خبر [و سرگذشتِ‏] كسى را بر آنان بخوان كه ما آيات [و نشانه ‏هاى قدرت‏] خود را به او داديم امّا او از آن [پوشش كرامت و تقوا] برهنه گرديد، آن گاه شيطان از پى او روان گشت و او از گمراهان [و گمراهگران نگون بخت‏] شد.
و اگر مى‏ خواستيم [و شايسته ‏اش مى‏ ديدم، جايگاه و مقام‏] او را به وسيله آن [نشانه ‏ها و دانش ‏ها] اوج مى‏ بخشيديم، امّا او [با گرايش به دنيا و ارزش‏هاى مادى‏] به زمين دل بست و از هواى [دل‏] خويش پيروى نمود؛ بنابراين داستان او، همچون داستان سگ [هار] است كه اگر بر آن بتازى زبان از كام برمى ‏آورد و اگر آن را [به حال خود ]واگذارى [بازهم ]زبان از كام برمى‏ آورد، [و چنان است كه اندرزش دهى يا ندهى به حق نمى‏ گرايد. ]اين وصف گروهى است كه آيات ما را دروغ انگاشتند. اينك تو [اى پيامبر!] اين داستان را [براى مردم ]بازگوى، باشد كه آنان درست‏] بينديشند.
چه زشت [وعبرت انگيز] است داستان مردمى كه آيات ما را دروغ انگاشته و بر خود [و ديگران‏] ستم مى ‏نمودند!
[آرى‏] هر كس را خدا راه نمايد [به راستى‏] او راه يافته است، و هر كس را [به خاطر عملكرد زشت و ظالمانه ‏اش‏] گمراه سازد چنين كسانى همان زيانكارانند.

صفحه 173

[گل مريم]

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لاَّ يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ يَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَـئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَـئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُواْ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَآئِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ وَالَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لاَ يَعْلَمُونَ وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُواْ مَا بِصَاحِبِهِم مِّن جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذِيرٌ مُّبِينٌ أَوَلَمْ يَنظُرُواْ فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّهُ مِن شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَن يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ مَن يُضْلِلِ اللّهُ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ رَبِّي لاَ يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ لاَ تَأْتِيكُمْ إِلاَّ بَغْتَةً يَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ اللّهِ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ


و بيقين بسيارى از جنيان و آدميان را براى [آتش‏ هاى شعل ه‏ور ]دوزخ آفريده ‏ايم؛ [چراكه‏] آنان دل‏هايى دارند كه با آن [واقعيت ها را] در نمى‏ يابند، و ديدگانى دارند كه با آن نمى ‏بينند، و گوش هايى دارند كه با آن نمى ‏شنوند. آنان بسان چهارپايانند بلكه گمراه‏ ترند. [آرى‏] آنان همان [بى‏ خبران و ]غافلانند؛ [ چرا كه با داشتن اين همه ابزار شناخت و معرفت، باز هم در بيراهه ‏ها سرگردانند].
و [شايسته ترين و] نيكوترين نام‏ها تنها از آن خداست؛ پس [شما بندگانش ]او را با آن [نام‏ها و وصف‏ها] بخوانيد، و كسانى را كه در مورد نام‏هاى [باعظمت ومقدس‏] او به كژى مى‏ گرايند وانهيد. به زودى در برابر آنچه انجام مى‏دادند كيفر داده خواهند شد.
و از ميان كسانى كه آفريده‏ ايم، گروهى هستند كه [مردم را ]به [سوى‏] حق [وعدالت‏] راه مى ‏نمايند و [خود نيز] براساس آن داورى مى‏ كنند.
وآن كسانى كه آيات [و نشانه‏ هاى يكتايى و قدرت ]ما را دروغ انگاشتند، به تدريج از جايى كه نمى‏ دانند [گريبانشان را گرفته و] آنان را نابود خواهيم ساخت.
و به آنان مهلت [نيز] مى‏ دهم [و در كيفرشان شتاب نمى ‏كنم تا مجازاتشان سهمگين تر باشد]؛ چرا كه تدبير من [حكيمانه تر و ]استواتر است.
[آيا شرك گرايان آيات ما را دروغ شمردند] و آيانينديشيدند كه در همنشين آنان [محمد] هيچ گونه [نشان و اثرى از] ديوانگى نيست؟! [آرى‏] او تنها بيم دهنده ‏اى روشنگر است.
و آيا در فرمانروايى آسمان‏ها و زمين و آنچه كه خدا آفريده است ننگريستند و [آيا در] اين [مورد نيز نينديشيدند] كه شايد هنگام مرگ آنان نزديك شده باشد؟! پس از اين [آخرين پيام خدا قرآن، ديگر] به كدامين سخن ايمان مى‏ آورند؟
هر كس را خدا [به كيفر كردار ظالمانه ‏اش‏] گمراه سازد، براى او هيچ هدايتگرى نخواهد بود و [اينان هستند كه آفريدگارشان ]آنان را در حالى كه سرگردانند در سر كشى شان وامى‏ گذارد.
[اى پيامبر!] از تو در باره [فرارسيدن‏] رستاخيز مى ‏پرسند كه تحقّق آن چه زمانى خواهد بود؟ [در پاسخ آنان‏] بگو: دانش آن تنها نزد پروردگار من است. جز او [هيچ كس‏] آن را به هنگام [تحقق‏] آن آشكار نخواهد ساخت. [فرارسيدن رستاخيز رويدادى است كه‏] بر آسمانها و زمين [نيز] گران است و جز يكباره [و به ناگاه‏] به سراغ شمانخواهد آمد. [آنان دگرباره در اين مورد] از تو مى ‏پرسند چنانكه گويى از هنگامه فرارسيدن آن بطور كامل آگاهى. [به آنان‏] بگو: علم آن تنها نزد خداست، امّا بيشتر مردم نمى ‏دانند.

صفحه 174

[گل مريم]

قُل لاَّ أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلاَ ضَرًّا إِلاَّ مَا شَاء اللّهُ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَاْ إِلاَّ نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلاً خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَت دَّعَوَا اللّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ آتَيْتَنَا صَالِحاً لَّنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحاً جَعَلاَ لَهُ شُرَكَاء فِيمَا آتَاهُمَا فَتَعَالَى اللّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ أَيُشْرِكُونَ مَا لاَ يَخْلُقُ شَيْئاً وَهُمْ يُخْلَقُونَ وَلاَ يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْرًا وَلاَ أَنفُسَهُمْ يَنصُرُونَ وَإِن تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لاَ يَتَّبِعُوكُمْ سَوَاء عَلَيْكُمْ أَدَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنتُمْ صَامِتُونَ إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ أَلَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا قُلِ ادْعُواْ شُرَكَاءكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلاَ تُنظِرُونِ



بگو: من جز آنچه خدا بخواهد، براى خود [نيز ]اختيار هيچ سود و زيانى را ندارم، و اگر [جز به خواست او] غيب [و اسرار نهان‏] را مى‏ دانستم، [هم نعمت و ]خوبى بسيارى به دست مى‏ آوردم و [هم‏] هرگز آسيبى به من نمى ‏رسيد. [آرى‏] من تنها بيم دهنده و نويد رسان براى مردمى هستم كه ايمان مى‏ آورند [و حق و عدالت را مى ‏پذيرند].
اوست آن [خدايى‏] كه شما را از يك تن آفريد و همسر او را از [جنس ]وى پديد آورد تا به او [روى آورد و در كنارش ]آرامش يابد. پس هنگامى كه [آدم‏] با او آميزش نمود، او به بارى سبك بار گرفت و [مدّتى‏] با آن [جنين ]گذرانيد، و چون گرانبار گرديد، آن دو، خدا [ى يكتا] پروردگارشان را خواندند كه اگر [فرزند ]شايسته ‏اى به ما ارزانى دارى بى‏ گمان از سپاسگزاران [بارگاه تو] خواهيم بود.
امّا هنگامى كه [فرزند] شايسته كردارى به آنان عطا فرمود، در آنچه [خدا ]به آنان ارزانى داشت [دست ديگرى را نيز مؤثر پنداشتند و ]براى او همتايانى برگرفتند، و خدا از آنچه [با پرستش آن به او] شرك مى ‏ورزند [وبرايش همتايى مى ‏گيرند]برتر [و بالاتر ]است.
آيا پديده‏ هايى را شريك [و همتاى خدا] مى‏ سازند كه چيزى را نمى ‏آفرينند و خود آفريده مى ‏شوند؟!
و توانِ هيچ گونه يارى براى آنان ندارند و [نمى ‏توانند] خود را يارى دهند؟
واگر آنها را به [راه‏] هدايت و [نجات‏] فرا خوانيد، از شما پيروى نمى‏ كنند. [به هرحال‏] خواه آنها را [به سوى حق ]فرا خوانيد يا خاموش باشيد، براى شما يكسان است.
بى ‏گمان آنهايى را كه به جاى خدا [ى يكتا ]مى‏ خوانيد، [پديده ‏ها و] بندگانى همانند شمايند. پس [هر چه مى ‏خواهيد ]آنها را بخوانيد، اگر راست مى‏ گوييد، بايد به شما پاسخ دهند [و خواسته‏ هايتان را برآورند].
آيا آنها پاهايى دارند كه با آنان راه بپيمايند؟! يا دست هايى دارند كه با آن توانمندانه بگيرند [و كارى انجام دهند]؟! يا ديدگانى دارند كه با آن [بنگرند و ]ببينند؟! ياگوش هايى دارند كه با آن بشنوند؟! [هان اى پيامبر! به اين شرك گرايان ]بگو: [اينك كه چنين است اين ]شريك‏ هاى [ساخته ذهن‏] خود را فرا خوانيد [و ]آن گاه [هر چه در توان داريد] در مورد من نيرنگ ورزيد و مرا مهلت ندهيد [اما بدانيد كه از شما و خدايان پنداريتان كارى ساخته نيست‏].

صفحه 175

[سحر]

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتَابَ ۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ﴿١٩٦﴾
ولی و سرپرست من، خدایی است که این کتاب را نازل کرده؛ و او همه صالحان را سرپرستی می‌کند.

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ﴿١٩٧﴾
و آنهایی را که جز او می‌خوانید، نمی‌توانند یاریتان کنند، و نه (حتی) خودشان را یاری دهند؛

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَىٰ لَا يَسْمَعُوا ۖ وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ ﴿١٩٨﴾
و اگر آنها را به هدایت فرا خوانید، سخنانتان را نمی‌شنوند! و آنها را می‌بینی (که با چشمهای مصنوعیشان) به تو نگاه می‌کنند، اما در حقیقت نمی‌بینند!»

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ ﴿١٩٩﴾
(به هر حال) با آنها مدارا کن و عذرشان را بپذیر، و به نیکی‌ها دعوت نما، و از جاهلان روی بگردان (و با آنان ستیزه مکن)!

وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ ۚ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿٢٠٠﴾
و هرگاه وسوسه‌ای از شیطان به تو رسد، به خدا پناه بر؛ که او شنونده و داناست!

إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ ﴿٢٠١﴾
پرهیزگاران هنگامی که گرفتار وسوسه‌های شیطان شوند، به یاد (خدا و پاداش و کیفر او) می‌افتند؛ و (در پرتو یاد او، راه حق را می‌بینند و) ناگهان بینا می‌گردند.

وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ ﴿٢٠٢﴾
و (ناپرهیزگاران را) برادرانشان (از شیاطین) پیوسته در گمراهی پیش می‌برند، و باز نمی‌ایستند!


وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قَالُوا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَا ۚ قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَىٰ إِلَيَّ مِنْ رَبِّي ۚ هَٰذَا بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠٣﴾
هنگامی که (در نزول وحی تاخیر افتد، و) آیه‌ای برای آنان نیاوری، می‌گویند: «چرا خودت (از پیش خود) آن را برنگزیدی؟!» بگو: «من تنها از چیزی پیروی می‌کنم که بر من وحی می‌شود؛ این وسیله بینایی از طرف پروردگارتان، و مایه هدایت و رحمت است برای جمعیّتی که ایمان می‌آورند.


وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿٢٠٤﴾
هنگامی که قرآن خوانده شود، گوش فرا دهید و خاموش باشید؛ شاید مشمول رحمت خدا شوید!


وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ ﴿٢٠٥﴾
پروردگارت را در دل خود، از روی تضرع و خوف، آهسته و آرام، صبحگاهان و شامگاهان، یاد کن؛ و از غافلان مباش!


إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢٠٦﴾
آنها که (در مقام قرب) نزد پروردگار تو هستند، (هیچ‌گاه) از عبادتش تکبر نمی‌ورزند، و او را تسبیح می‌گویند، و برایش سجده می‌کنند.



◄ ١٧٦ ►

[سحر]

ترتيبها 8 سوره الانفال آياتها 75 مدينه
شماره سوره 8 نام سوره انفال تعداد آيات 75 مدني



به نام خدا كه رحمتش بى‏اندازه است‏ و مهربانى‏اش هميشگى.


يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفَالِ ۖ قُلِ الْأَنْفَالُ لِلَّهِ وَالرَّسُولِ ۖ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖ وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١﴾
از تو درباره انفال [يعنى غنايم جنگى و هر گونه مالى كه مالك معينى ندارد] مى‏پرسند ، [كه مالك آنها كيست و چگونه بايد تقسيم شود ؟] بگو : [مالكيّتِ حقيقىِ] انفال ويژه خدا وپيامبر است ، پس اگر مؤمن هستيد [نسبت به انفال] از خدا پروا كنيد و [اختلاف و نزاع] بين خود را اصلاح نماييد ، و از خدا و پيامبرش اطاعت كنيد .

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ﴿٢﴾
مؤمنان ، فقط كسانى هستند كه وقتى ياد خدا شود دل‏هايشان ترسان مى‏شود، و هنگامى كه آيات او را بر آنان مى‏خوانند به ايمانشان مى‏افزايد ، و بر پروردگارشان توكل مى‏كنند .

الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ ﴿٣﴾
هم آنان كه نماز را برپا مى‏دارند و ازآنچه به آنان روزى داده‏ايم ، انفاق مى‏كنند .

أُولَٰئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ۚ لَهُمْ دَرَجَاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ ﴿٤﴾
مؤمنان واقعى فقط آنانند ، براى ايشان نزد پروردگارشان درجاتى ويژه و آمرزش و رزق با ارزشى است .

كَمَا أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكَارِهُونَ ﴿٥﴾
اينگونه پروردگارت تو را بر اساس حق از خانه‏ات [به سوى جنگ بدر] بيرون برد در حالى كه گروهى ازمؤمنان [از رفتن به جنگ] ناخشنود بودند [ولى نهايتاً جنگ به پيروزى رسيد و سبب رضايت آنان گرديد ناخشنودى گروهى هم از كيفيت تقسيم غنايم جنگى مانند ناخشنودى آنان براى رفتن به جنگ بود. ]

يُجَادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَمَا تَبَيَّنَ كَأَنَّمَا يُسَاقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ يَنْظُرُونَ ﴿٦﴾
پس از آنكه حق [بودنِ انگيزه‏هاى رفتنت به جنگ بدر] روشن شد با تو در اين حقّ [روشن و آشكار] گفتگوى بى‏منطق مى‏كنند [تا رأى خود را در ترك جنگ به عنوان اينكه جنگى نابرابر است تحميل كنند ؛ چنان از شركت در جنگ ترسيده بودند] كه گويا به سوى مرگ رانده مى‏شوند و آن را با چشم خود مى‏بينند !

وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَيُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَيَقْطَعَ دَابِرَ الْكَافِرِينَ ﴿٧﴾
و [ياد كنيد] هنگامى كه خدا پيروزى بر يكى از دو گروه [سپاه دشمن يا كاروان تجارتى قريش] را به شما وعده داد ، و شما دوست داشتيد بر كاروان تجارتى قريش دست يابيد ، ولى خدا مى‏خواست پيروزى در ميدان جنگ را با فرمان نافذى [كه داير بر پيروزى مؤمنان و شكست دشمنان جارى ساخته بود] تحقّق دهد و ريشه كافران را قطع كند .

لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَيُبْطِلَ الْبَاطِلَ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ ﴿٨﴾
تا حق را ثابت [و استوار نمايد] وباطل را نابود سازد ، هر چند مجرمان خوش نداشته باشند .

◄ ١٧٧ ►

[سحر]

إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ ﴿٩﴾
[ياد كنيد] هنگامى كه [در حال مشاهده دشمنِ تا دندان مسلح با دعا و زارى] ازپروردگارتان يارى خواستيد ، و او درخواست شما را اجابت كرد كه من مسلماً شما را با هزار فرشته كه پى در پى نازل مى‏شوند ، يارى مى‏دهم .


وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَىٰ وَلِتَطْمَئِنَّ بِهِ قُلُوبُكُمْ ۚ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ﴿١٠﴾
و خدا آن [وعده يارى] را فقط مژده و نويدى براى شما قرار داد و نيز براى آنكه دل‏هايتان به سبب آن آرامش يابد ؛ و گرنه پيروزى فقط از سوى خداست ؛ زيرا خدا تواناى شكست‏ناپذير و حكيم است .

إِذْ يُغَشِّيكُمُ النُّعَاسَ أَمَنَةً مِنْهُ وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَيُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطَانِ وَلِيَرْبِطَ عَلَىٰ قُلُوبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدَامَ ﴿١١﴾
و [ياد كنيد] هنگامى كه به سبب امنيت و آرامشى كه ازسوى خدا يافتيد ، خواب سبكى را به همه شما مسلط كرد و برايتان آبى از آسمان نازل كرد تا شما را به وسيله آن [از آلودگى‏ها] پاك كند ، و وسوسه شيطان را [كه از بدترين كثافات است] از شما برطرف نمايد ، و دل‏هايتان را استحكام دهد ، و گام‏هايتان را به آن استوار و پا برجا كند .


إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلَائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا ۚ سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْأَعْنَاقِ وَاضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ ﴿١٢﴾
[ياد كن [ هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان وحى كرد كه من با شمايم ، پس مؤمنان را ] براى نبرد با دشمن] ثابت قدم داريد ، [و] به زودى در دل كافران ترس مى‏اندازم ، پس سرهايشان را در هم كوبيد و همه انگشتانشان را قطع كنيد .


ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ ۚ وَمَنْ يُشَاقِقِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿١٣﴾
اين [كيفر سخت] به سبب اين است كه آنان با خدا و پيامبرش دشمنى كردند ، هر كس با خدا و پيامبرش دشمنى كند ، [بداند كه] يقيناً خدا سخت كيفر است .


ذَٰلِكُمْ فَذُوقُوهُ وَأَنَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابَ النَّارِ ﴿١٤﴾
اين [مجازات شما در دنياست] ، پس آن رابچشيد ، و [بدانيد] براى كافران در قيامت عذاب آتش است


يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبَارَ ﴿١٥﴾
اى اهل ايمان ! هنگامى كه با كافران در حالى كه بر ضد شما لشكركشى مى‏كنند روبرو مى‏شويد ، به آنان پشت نكنيد [و نگريزيد . ]

وَمَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفًا لِقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزًا إِلَىٰ فِئَةٍ فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ﴿١٦﴾
و هر كس در آن موقعيت به آنان پشت كند [و بگريزد] بسببخشم خدا دچار سقوط معنوى شود و جايگاهش دوزخ است و دوزخ عاقبتبدى است مگر [اينكه گريزش براى انتخاب محلى ديگر] جهت ادامه نبردبادشمن ، يا پيوستن به گروهى [تازه نفس از مجاهدان براى حمله به دشمن] باشد .

◄ ١٧٨ ►

[سحر]

فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُمْ ۚ وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ ۚ وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلَاءً حَسَنًا ۚ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿١٧﴾
[به كشتن دشمنان بر خود مباليد] شما آنان را نكشتيد ، بلكه خدا آنان را كشت . [اى پيامبر !] هنگامى كه به سوى دشمنان تير پرتاب كردى ، تو پرتاب نكردى ، بلكه خدا پرتاب كرد [تا آنان را هلاك كند] و مؤمنان را از سوى خود به آزمايشى نيكو بيازمايد ؛ زيرا خدا شنوا و داناست .


ذَٰلِكُمْ وَأَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ كَيْدِ الْكَافِرِينَ ﴿١٨﴾
[سرنوشت مؤمنان و كافران از] اين [قرار است كه ديديد] ، و قطعاً خدا سست كننده نيرنگ كافران است.


إِنْ تَسْتَفْتِحُوا فَقَدْ جَاءَكُمُ الْفَتْحُ ۖ وَإِنْ تَنْتَهُوا فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَإِنْ تَعُودُوا نَعُدْ وَلَنْ تُغْنِيَ عَنْكُمْ فِئَتُكُمْ شَيْئًا وَلَوْ كَثُرَتْ وَأَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١٩﴾
[شما اى مشركان !] اگر پيروزى [آيينِ حق] را مى‏خواستيد ، اينك پيروزى براى آيينِ حق آمد [پس به آن ايمان آوريد] ، و اگر [از دشمنى با خدا و رسول] بازايستيد ، براى شما بهتر است ، و اگر [به دشمنى] بازگرديد ، ما نيز [بر ضد شما] بازمى‏گرديم ، و هرگز جمعيت شما هر چند زياد باشد ، چيزى [از عذاب خدا] را از شما دفع نمى‏كند ، و يقيناً خدا با مؤمنان است .


يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنْتُمْ تَسْمَعُونَ ﴿٢٠﴾
اى اهل ايمان ! از خدا و پيامبرش اطاعت كنيد و در حالى كه [سخنان بر حقّ او را] مى‏شنويد ، از او روى نگردانيد .


وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ قَالُوا سَمِعْنَا وَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ ﴿٢١﴾
و مانند كسانى نباشيد كه [از روى تظاهر] گفتند : شنيديم در حالى كه [از روى حقيقت] نمى‏شنوند .


إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ ﴿٢٢﴾
قطعاً بدترين جُنبندگان نزد خدا ، كرانِ [از شنيدن حق] و لالانِ [از گفتن حق] هستند كه [كلام حق را] نمى‏انديشند !


وَلَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْرًا لَأَسْمَعَهُمْ ۖ وَلَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَهُمْ مُعْرِضُونَ ﴿٢٣﴾
اگر خدا [نسبت به پذيرفتن هدايت شايستگى و] خيرى در آنان مى‏ديد ، يقيناً ايشان را شنوا [ى حقايق و معارف] مى‏كرد ، و اگر [با لجبازى و عنادى كه فعلاً دارند] آنان را شنوا كند ، باز بر اساس روحيه اعراض روى [از حق] مى‏گردانند .



يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ ۖ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿٢٤﴾
اى اهل ايمان ! هنگامى كه خدا و پيامبرش شما را به حقايقى كه به شما [حيات معنوى و] زندگى [واقعى] مى‏بخشد ، دعوت مى‏كنند اجابت كنيد ، و بدانيد كه خدا ميان آدمى و دلش حايل مى‏شود [تا حق را باطل و باطل را حق مپندارد] و مسلماً همه شما به سوى او محشور خواهيد شد .«


وَاتَّقُوا فِتْنَةً لَا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً ۖ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿٢٥﴾
و از عذابى [كه نتيجه گناهان گوناگون است] بپرهيزيد ، [عذابى] كه فقط به ستمكاران از شما نمى‏رسد [بلكه وقتى نازل شود ، همه را فرا مى‏گيرد ، ستمكاران را به خاطر ستم و اهل ايمان را به سبب اختلاف و نزاع و ترك امر به معروف و نهى از منكر] و بدانيد كه خدا سخت كيفر است

◄ ١٧٩ ►