اموزش قواعد عربی

[امانی]

سلام دوستان عزیز شب بر همگی خوش

لیست دروس ارائه شده در بخش صرف
۱ . الصفه المشبهه
۲. افعل التفضیل
۳. اسم المکان و الزمان
۴. المذکر و المونث
۵. جمع المذکر السالم
۶. جمع المونث السالم
۷. جمع المکسر
۸. احکام المثنی
۹. اسم الموصول
۱۰. صله الموصول
۱۱.اسما الشرط
۱۲. التصغیر



لیست دروس ارائه شده در بخش نحو
۱. الفاعل
۲. نائب الفاعل
۳. المبتدا و الخبر
۴. اسم کان و اخواتها
۵. اسم کاد و اخواتها
۶. لای نفی جنس
۷. ضمیر شان
۸. الاختصاص
۹. الاستغاثه
۱۰. التنازع
۱۱. المنادی
۱۲. الندبه
۱۳.الترخیم

[بهار]

سلام استاداین درس جدید

[امانی]

[B]


سلام همراهان عزیز

درس جلسه امروز بحث * ندبه* می باشد.

تعریف ندبه
ندبه آن است که مورد ندا واقع شود . اسمی که درد و مصیبت و لطمه بر او وارد شده یا اینکه دیگران از آن عذاب می کشند.

ادات ندا: وا ، یا
گاهی هم ادات ندبه یا می باشد و این در صورتی که با منادا اشتباه نشود مثل اینکه مادری فرزندش را از دست داده باشد میگوید: ( یا ولدی لهفی علیک ): فرزندم اندوه من بر تو باد
یا حرف ندبه میباشد.

وا مصیبتاه= وا حرف ندبه


: ادات ندبه به هیچ وجه قابل حذف نیستند و همیشه در جمله ظاهر میشود.


مندوب: لفظی است که بعد از ادات ندبه می اید مانند: وا قلباه/ وا : حرف ندبه/ قلباه: مندوب
مندوب: شخصی را می گویند که مصیبت بر او وارد شده و متکلم بر فقدان او گریه میکند.

مندوب به سه شکل می آید:
۱) اسم + الف: وا یوسفا... یوسف + ا
۲) اسم + اه: وا یوسفاه
۳) به حالت خود باقی میماند: وا یوسف

: اگر اسمی خود دارای الف بود مانند مصطفی و به الف ندبه ملحق شود *الف * آن اسم حذف میشود. در این مثال وا مصطفا : ی در مصطفی بخاطر اینکه با الف ندبه در کناره هم قرار میگرفتند و باعث التقاء ساکنین میشدند ان الف حذف شده و الف ندبه جایگزین میشود.


: اگر اسمی مرکب باشد الف و ها به ترکیب دوم اضافه می شود مانند: عبد الملک/ وا عبدالملکاه



: اگر اسمی خود دارای الف و ها بود مانند عبدالله دیگر ان اسم به الف و ها ندبه بخاطر تهی از سنگینی تلفظ به ان ملحق نمی شود.



شرایط مندوب
در مندوب شرط است که معرفه و معین باشد؛ زیرا در صورتی که ندوب نکره باشد، غرض از ندبه ( عظمت و بلا ) حاصل نمیشود

شرایط معرفه بودن مندوب:

۱. عَلَم؛ مانند: «وا حسیناه»؛ در این مثال "حسین" اسم عَلَم واقع شده است؛ از این رو شرط مذکور در "مندوب" رعایت شده است.
۲. مضاف به معرفه؛ مانند: «وا عبدَالله»؛ دراین مثال "عبد" به لفظ "الله" اضافه شده که معرفه است.
۳. موصول مشترک غیر از "ال"، در صورتی که صله‌ی آن مشهور باشد؛ مانند: «وا مَن حَفَر بئرَ زمزَماه»؛ در این مثال "مَنْ" موصول مشترک بوده و صله آن (حفر بئر زمزماه) مشهور و مراد از آن "حضرت عبد المطلب" است. 




گفتنی است در صورتی که مندوب، "متوجع‌منه" باشد، نکره بودن آن جایز است؛ 

 مانند: «وا مصیبتاه»؛ در این مثال "مصیبت" متوجع‌منه و سبب درد و ناراحتی است.
[/B]

دوستای عزیز سوالی داشتید در خدمتم

[امانی]

[B]
سلام دوستان عزیز.طاعات و عبادات قبول

درس این جلسه افعال مدح و ذم می باشد.
افعال مدح و ذم
که شامل ( نعم و حبَّذا و بئسَ و ساءَ))

نعم و حبّذا برای مدح و بئس و ساء برای مذمت بکار میروند.

نعم الرجلُ علی علی چه مرد خوبی است.
بئس قاضی السوءِ موسی موسی چه بسیار قاضی بدی است.


در این قسمت *نعم* برای مدح و ستایش و *بئس * برای مذمت مبالغه بکار رفته است.

: این افعال مدح و ذم همیشه بشکل جامد و ماضی بکار میروند و غیر قابل صرف میباشند.

ساختار جمله مدح و ذم:
از فعل + فاعل مدح و ذم +مخصوص مدح و ذم

که مهمترین ویژگی فاعل مدح و ذم معرفه بودن انهاست که :
۱. باید معرفه به ال باشد : نِعمَ الرجلُ زید
الرجل معرفه به ال است.

۲. به اسمی که دارای ال است اضافه شده باشد. بئس قاضی السوءِ زید
قاضی فاعل بئس است که به السوء اضاف شده است.

۳. به مضاف اسمی که ال دارد اضاف شده باشد. ساء قاضی احکام الظلمِ زید

قاضی از طریق اضافه شدن به مضاف به کلمه ای که دارای ال است.




:
۱. در میان این افعال فعل حبّذا اندکی متفاوت است.
حبّ : فعل ماضی است که با اسم اشاره ذا ترکیب یافته و ذا فاعل حب بشمار می آید.
حبَّ فنُّ ریاضه
حب فعل مدح
فن فاعل مدح

۲. اگر ذا حذف شود اسم مخصوص فاعل ان قرار میگیرد.
۳. افعال مدح و ذم همیشه به صورت مفرد بکار میروند. حتی اگر اسم مخصوص آنها مثنی یا جمع باشد.




فعل مدح حَبَّذا حَبَّ فعل ماضي ، ذا اسم اشاره و فاعل محلاً مرفوع است و در محل رفع است.
در حَبّذا محمدٌ ، حبَّ فعل ماضي ، "ذا" فاعل و محلاً مرفوع و هر دو در محل رفع بنابر خبر مقدّم ، و محمدّ مبتدا مؤخر و مرفوع است.حبّذا همواره به صورت مفرد و مذکر مي آيد

۴. فعل نِعم و بِئس براي فاعل مؤنث به صورت نِعْمَت و بِئسَتْ مي آيد.
نِعْمَت المرأةُ زينبُ
بِئسَتْ المرآةُ السارقه



فاعل نعم و بئس و ساء به صورت ضمیر مستتر وجوبی بکار می رود وقتی که یک اسم‌نکره منصوب به عنوان تمیز بعد از این افعال بیاید . نعمَ ربعاً دارُنا.
نعم: فعل مدح و فاعله ضمیر مستتر وجوبی
ربعا: تمیز و منصوب
دارُ : مخصوص مدح و مرفوع


اما ویژگی مخصوص مدح و ذم
۱. اسم علم باشد : نعم المراه فاطمه
۲.معرفه به ال باشد یا مضاف به اسمی که معرفه است.
۳. همراه صفت بیاید.


نکته : اسم مخصوص نمي تواند افعال مدح و ذمّ بر فاعل آن مقدم گردد. امّا فعل و فاعل مي تواند مقدم گردد يعني نعم زيدُ الصديق صحيح نيست امّا زيد نعم الصديق صحيح است
[/B]

[امانی]

ضمير شأن

۱-ضمير شأن ضمير مفرد غايبى است كه به منظور بزرگ جلوه دادن يا بزرگداشت ۱امرى مى آيد . حتماً مفرد و به دو صورت مى آيد:

الف) شأن ، اگرمذكّر باشد ، مانند: " هو الله رحيمٌ " .

ب) قصه ، اگر مؤنث باشد ، مانند : هي القبيلةُ راحلةٌ .

كه بر دو نوع است :

الف) منفصل : هو ، هي ، در اين صورت مبتداست .مانند: هو الدین اساس التمدن
و ( هی الحیاهُ تَبسِمُ لمن یَبسِمُ لها)

ب) متصل : هُ ، ها ، كه بعد از * إنَّ* و أخوات آن و افعال قلوب مى آيد ، مانند : " أُخبرتُ أنَّهُ يقومُ الأمير و " إنَّها القناعة غِنىً " .

جمله بعد از " إنّ" و اخوات آن خبر و مرفوع محلاً ، و جمله بعد از افعال قلوب مفعول دوم و منصوب محلاً و ضمير شأن مفعول اوّل است .

ياد آورى : خبر ضمير شأن بايد جمله ى اسميه خبرى ، و پس از آن بيايد.