کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_150

وقال عليه السلام لرجلٍ سأَله أَن يعظه: لاَ تَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُو الاْخِرَةَ بِغَيْرِ الْعَمَلِ، وَيُرَجِّي التَّوْبَةَبِطُولِ الاََْمَلِ، يَقُولُ فِي الدُّنْيَا بِقَوْلِ الزَّاهِدِينَ، وَيَعْمَلُ فِيهَا بَعَمَلِ الرَّاغِبِينَ، إِنْ أُعْطِيَ مِنْهَا لَمْ يَشْبَعْ، وَإِنْ مُنِعَ مِنْهَا لَمْ يَقْنَعْ، يَعْجِزُ عَنْ شُكْرِ مَا أُوتِيَ، وَيَبْتَغِي الزِّيَادَةَ فِيَما بَقِيَ، يَنْهَى وَلاَ يَنْتَهِي، وَيَأْمُرُ بِمَا لاَ يَأْتِي، يُحِبُّ الصَّالِحِينَ وَلاَ يَعْمَلُ عَمَلَهُمْ، وَيُبْغِضُ الْمُذْنِبِينَ وَهُوَ أَحَدُهُمْ، يَكْرَهُ الْمَوْتَ لِكَثْرَةِ ذُنُوبِهِ، وَيُقِيمُعَلَى مَا يَكْرَهُ الْمَوْتَ لَهُ، إِنْ سَقِمَق ظَلَّ نَادِماً، وَإِنْ صَحَّ أَمِنَ لاَهِياً، يُعْجَبُ بِنَفْسِهِ إِذَا عوفِيَ، وَيَقْنَطُ إِذَا ابْتُلِيَ، إِنْ أَصَابَهُ بَلاَءٌ دَعَا مُضْطَرّاً، وإِنْ نَالَهُ رَخَاءُ أَعْرَضَ مُغْتَرّاً، تَغْلِبُهُ نَفْسُهُ عَلَى مَا يَظُنُّ، وَلاَ يَغْلِبُهَا عَلَى مَا يَسْتَيْقِنُ يَخَافُ عَلَى غْيَرِهِ بِأَدْنىَ مِنْ ذَنْبِهِ، وَيَرْجُو لِنَفْسِهِ بِأَكْثَرَ مِنْ عَمَلِهِ، إِنْ اسْتَغْنَى بَطِرَوَفُتِنَ، وَإِنِ افْتقَرَ قَنِطَ وَوَهَنَ يُقَصِّرُ إِذَا عَمِلَ، وَيُبَالِغُ إِذَا سَأَلَ، إِنْ عَرَضَتْ لَهُ شَهْوَةٌ أَسْلَفَ الْمَعْصِيَةَ وَسَوَّفَالتَّوْبَةَ، وَإِنْ عَرَتْهُ مِحْنَةٌانْفَرَجَعَنْ شَرَائِطِ الْمِلَّةِ يَصِفُ الْعِبْرَةَوَلاَ يَعْتَبرُ، وَيُبَالِغُ فِي الْمَوْعِظَةِ وَلاَ يَتَّعِظُ، فَهُوَ بِالْقَوْلِ _مُدِلٌّاً،وَمِنَ الْعَمَلِ مُقِلٌّ، يُنَافِسُ فِيَما يَفْنَى، وَيُسَامِحُ فِيَما يَبْقَى، يَرَى الْغُنْمَ مغْرَماًث
امام عليه السلام در پاسخ كسى كه تقاضاى موعظه كرد فرمود:
از كسانى مباش كه بدون عمل اميد سعادت آخرت را دارند و توبه را با آرزوهاى دراز تاخير مى‏ اندازند درباره دنيا همچون زاهدان سخن مى‏ گويند ولى همچون دنيا پرستان عمل مى‏ كنند.
هرگاه چيزى از دنيا به او برسد سير نمى‏ شود و اگر نرسد قانع نخواهد شد، از شكر آنچه به او داده شده عاجز است، ولى باز هم فزونى مى‏ طلبد، ديگران را از كار بد نهى ميكند، اما خود نهى نمى‏ پذيرد، به ديگران امر ميكند اما خودش‏ عمل نميكند، نيكان را دوست مى‏ دارد اما عمل آنها را انجام نميدهد، گنهكاران را دشمن ميدارد اما خود يكى از آنها است، مرگ را بخاطر زيادى‏ گناهانش مكروه مى‏ شمارد اما خود به آنچه مرگ را بخاطر آن ناخوش ميدارد ادامه مى‏ دهد، اگر بيمار شود پشيمان مى‏ گردد و اگر تندرست‏ باشد احساس امنيت ميكند و به لهو مى‏ پردازد، به هنگام سلامت مغرور است و به‏ هنگام گرفتارى نااميد. اگر بلائى به او برسد همچون بيچارگان دعا مى‏ كند و اگر آسايش و وسعت‏ به او برسد همچون مغروران از خداى روى ميگرداند.
نفس او را در امور دنيا به انجام آنچه گمان دارد وادار ميكند، ولى در امور آخرت به آنچه يقين دارد اعتنا نميكند!بر ديگران به كمتر از گناه خود ميترسد و براى خويش بيشتر از آنچه عمل كرده اميد دارد. اگر بى‏ نياز شود مغرور و مفتون ميگردد و اگر فقير شود نوميد و سست ميشود.
در عمل كوتاهى مى‏ كند و در سؤال مبالغه، هرگاه شهوتى بر او عارض‏ شود گناه را جلو مياندازد و توبه را تاخير! و اگر محنتى به او برسد صبر و شكيبائى را به كلى از دست ميدهد، عبرت آموختن را توصيف ميكند ولى خود عبرت نميگيرد، موعظه بسيار ميكند اما خود موعظه نميپذيرد، سخن بسيار ميگويد اما عمل كم ميكند.
براى دنياى فانى كوشش فراوان دارد ولى براى آخرت باقى مسامحه‏ كار است. غنيمت را غرامت ميبيند و غرامت را غنيمت(آنچه در راه خدا انفاق ميكند در نظر او غرامت است و آنچه در راه معصيت‏ خرج ميكند غنيمت!) از مرگ ميترسد ولى فرصتها را از دست ميدهد، از ديگران معصيتهاى كوچك را بزرگ ميشمارد در حاليكه بزرگتر از آن را از خود ناچيز به حساب ميآورد، طاعتى را كه اگر ديگران انجام دهند كوچك ميشمرد از خودش بزرگ ميداند.
او به مردم ايراد ميگيرد اما با خودش مجامله ميكند، لهو و لعب با ثروتمندان نزد او از ذكر خدا با فقيران محبوبتر است! به نفع خود بر زيان ديگران حكم ميكند اما هرگز به زيان خود به نفع ديگران حكم نمى‏ كند، ديگران را هدايت‏ ميكند و خود را گمراه ميسازد. مردم از او اطاعت ميكنند و او مخالفت مى‏ ورزد حق خود را ميگيرد ولى حق ديگران را نمى‏ پردازد از مردم در آنچه معصيت‏ خدا نيست‏ ميترسد ولى از خدا در ستم كردن بر مردم نمي ترسد.

سيد رضى مي گويد:
اگر در اين كتاب جز اين كلام نبود براى اندرزو موعظه و بينائى بينندگان و عبرت ناظران كافى بود.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_151

وقال عليه السلام : لِكُلِّ امْرِىءٍ عَاقِبَةٌ حُلْوَةٌ أَوْ مُرَّةٌ.

براى هركس سرانجامى است‏ شيرين يا تلخ.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_152

وقال عليه السلام : لِكُلِّ مُقْبِلٍ إِدْبَارٌ، وَمَا أَدْبَرَ كَأَنْ لَمْ يَكُنْ.

هر چيزي كه روى ميآورد روزى پشت ميكند و چيزى كه پشت ميكند گوئى هرگز نبوده است!

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_153

وقال عليه السلام : لاَ يَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ وَإِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَانُ.

شخص صبور پيروزى را از دست نخواهد داد هر چند طول بكشد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_154

وقال عليه السلام : الرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ، وَعَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ: إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ، وَإِثْمُ الرِّضَى بِهِ.

آن كس كه به كار جمعيتى راضى باشد همچون كسى است كه در آن‏ كار دخالت دارد، منتها آن كس كه در كار باطل دخالت دارد دو گناه ميكند:
#گناه_عمل و #گناه_رضايت.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_155

وقال عليه السلام : اعْتَصِمُوا بِالذِّمَمِ فِي أَوْتَادِهَا.

به عهد و پيمانها وفادار باشيد، مخصوصا هنگامي كه طرف شما افراد با شخصيت و وفادار به عهد باشند.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_156

وقال عليه السلام : عَلَيْكُمْ بِطَاعَةِ مَنْ لاَ تُعْذَرُونَ بِجَهَالَتِهِ.

لازم است از كسى اطاعت كنيد كه از شناختن او معذور نيستيد.
(يعنى از خداوند قادر متعال كه شناختش بر همه فرض است).

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_157

وقال عليه السلام : قَدْ بُصّرْتُمْ إِنْ أَبْصَرْتُمْ وَقَدْ هُدِيتُمْ إِنِ اهْتَدَيْتُمْ، وأُسْمِعْتُمْ إِنِ اسْتَمَعْتُمْ.

چهره حقيقت‏ به شما نشان داده شده است اگر چشم بينا داشته باشيد و سائل هدايت در اختيار شما است اگر اهل هدايت‏ باشيد و صداى‏ حق در گوش شما است اگر گوش شنوا داشته باشيد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_158

وقال عليه السلام : عَاتِبْ أَخَاكَ بِالاِِْحْسَانِ إِلَيْهِ، وَارْدُدْ شَرَّهُ بِالاِِْنْعَامِ عَلَيْهِ.

برادرت را(به هنگام خطا كارى)بوسيله نيكى سرزنش كن! و شر او را از طريق بخشش كردن دور ساز.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_159

وقال عليه السلام : مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ مَوَاضِعَ التُّهَمَةِ فَلاَ يَلُومَنَّ مَنْ أَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ.

كسي كه خود را در مواضع تهمت قرار دهد, نبايد آن كس را كه به او سوءظن پيدا ميكند سرزنش نمايد.