کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

کلمات قصار نهج البلاغه

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_140

وقال عليه السلام : مَا عَالَامرؤٌ اقْتَصَدَ.

كسي كه در خرج كردن ميانه روى كند هرگز نيازمند نخواهد شد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_141

وقال عليه السلام : قِلَّةُ الْعِيَالِ أَحَدُ الْيَسَارَيْنِ،

كمى زن و فرزند يكى از دو آسايش است.
(يعنى اگر در آمد كافى‏ ندارد حداقل عائله‏اش كم باشد راحت‏تر است). 

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_142

وقال عليه السلام :الْتَّوَدُّدُ نِصْفُ الْعَقْل

دوستى و محبت نيمى از عقل است.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_143

وقال عليه السلام :الْهَمُّ نِصْفُ الْهَرَم.

غصه و اندوه نصف از پيرى است. 

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_144

وقال عليه السلام : يَنْزِلُ الصَّبْرُ عَلَى قَدْرِ الْمُصِيبَةِ، وَمَنْ ضَرَبَ يَدَهُ عَلَى فَخِذِهِ عِنْدَ مُصِيبَتِهِ حَبِطَ أجْرُهُ.

صبر و شكيبائى به اندازه مصيبت نازل مى‏ شود، كسى كه دستش را(به عنوان بيتابى و ناشكرى) به هنگام مصيبت‏ بر زانو زند اجر او ضايع مى‏ شود(و پاداشى بر مصيبت نخواهد داشت).

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_145

وقال عليه السلام : كَمْ مِنْ صَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ صِيَامِهِ إِلاَّ الظَّمَأُ، وَكَمْ مِنْ قَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ قِيَامِهِ إِلاَّ الْعَنَاءُ، حَبَّذَا نَوْمُ الاََْكْيَاسِوَإِفْطَارُه ُمْ!

چه بسيار روزه دارانى كه از روزه خود جز گرسنگى و تشنگى بهره‏اى‏ نمى‏ برند و چه بسيار شب زنده‏ دارانى كه از قيام شبانه خود جز بى‏ خوابى و خستگى‏ ثمره نمى‏ گيرند، خوشا به حال خواب هوشمندان و افطارشان!

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_146

وقال عليه السلام : سُوسُواإِيمَانَكُمْ بِالصَّدَقَةِ، وَحَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ، وَادْفَعُوا أَمْواجَ الْبَلاَءِ بِالدُّعَاءِ.

ايمانتان را با صدقه حفظ كنيد و اموالتان را با زكات نگهداريد و امواج بلاء را با دعا دور سازيد.

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_147

ومن كلام له عليه السلام لكُمَيْل بن زياد النخعي: قال كُمَيْل بن زياد: أخذ بيدي أميرالمؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام ، فأخرجني إلى الجبّان فلمّا أصحرتنفّس الصّعَدَاء ثمّ قال:
يَا كُمَيْل بْن زِيَادٍ، إِنَّ هذهِ الْقُلُوبَ أَوْعِيَةٌ فَخَيْرُهَا أَوْعَاهَا فَاحْفَظْ عَنِّي مَا أَقُولُ لَكَ: النَّاسُ ثَلاَثَةٌ: فَعَالِمٌ رَبَّانِيٌّ وَمُتَعَلِّمٌ عَلَى سَبِيلِ نَجَاةٍ، وَهَمَجٌرَعَاعٌ أَتْبَاعُ كُلِّ نَاعِقٍ يَمِيلُونَ مَعَ كُلِّ رِيحٍ، لَمْ يَسْتَضِيئُوا بِنُورِ الْعِلْمِ، وَلَمْ يَلْجَؤُوا إِلَى رُكْنٍ وَثِيقٍ. يَا كُمَيْلُ، الْعِلْمُ خَيْرٌ مِنَ الْمَالِ: الْعِلْمُ يَحْرُسُكَ وَأَنْتَ تَحْرُسُ المَالَ، وَالْمَالُ تَنْقُصُهُ النَّفَقَةُ، وَالْعِلْمُ يَزْكُوعَلَى الاِِْنْفَاقِ، وَصَنِيعُ الْمَالِ يَزُولُ بِزَوَالِهِ. يَا كُمَيْل بْن زِيَادٍ، مَعْرِفَةُ الَعِلْمِ دِينٌ يُدَانُ بِهِ، بِهِ يَكْسِبُ الاِِْنْسَانُ الطَّاعَةَ فِي حَيَاتِهِ، وَجَمِيلَ الاَُْحْدُوثَةِ بَعْدَ وَفَاتِهِ، وَالْعِلْمُ حَاكِمٌ، وَالْمَالُ مَحْكُومٌعَلَيْهِ. يَا كُمَيْل بْن زِيادٍ، هَلَكَ خُزَّانُ الاََْمْوَالِ وَهُمْ أَحْيَاءٌ، وَالْعَُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِيَ الدَّهْرُ: أَعْيَانُهُمْ مَفْقُودَةٌ،أَمْثَالُهُمْ فِي الْقُلُوبِ مَوْجُودَةٌ. هَا إِنَّ ها هُنَا لَعِلْماً جَمّاً لَوْ أَصَبْتُ لَهُ حَمَلَةً بَلَى أَصَبْتُ لَقِناًغَيْرَ مَأْمُونٍ عَلَيْهِ، مُسْتَعْمِلاً آلَةَ الدِّينِ لِلدُّنْيَا، وَمُسْتَظْهِراً بِنِعَمَ اللهِ عَلَى عِبادِهِ، وَبِحُجَجِهِ عَلَى أَوْلِيَائِهِ، أَوْ مُنْقَاداً لِحَمَلَةِ الْحَقِّ لاَ بَصِيرَةَ لَهُ فِي أَحْنَائِهِ يَنْقَدِحُ الشَّكُّ فِي قَلْبِهِ لاََِوَّلِ عَارِضٍ مِنْ شُبْهَةٍ. أَلاَ لاَ ذَا وَلاَ ذَاكَ! أَوْ مَنْهُوماًبِالَّلذَّةِ، سَلِسَ الْقِيَادِللشَّهْوَةِ، أَوْ مُغْرَماً بِالْجَمْعِ وَالاِِْدِّخَارِ لَيْسَا مِنْ رُعَاةِ الدِّينِ فِي شَيْءٍ، أَقْرَبُ شَيْءٍ شَبَهاً بِهِمَا الاََْنَعَامُالسَّائِمَةُ كَذلِكَ يَمُوتُ الْعِلْمُ بِمَوْتِ حَامِلِيهِ. اللَّهُمَّ بَلَى! لاَ تَخْلُو الاََْرْضُ مِنْ قَائِمٍ لله بِحُجَّةٍ، إِمَّا ظَاهِراً مَشْهُوراً، أوْ خَائِفاً مَغْمُوراً لِئَلاَّ تَبْطُلَ حُجَجُ اللهِ وَبَيِّنَاتُهُ. وَكَمْ ذَا وَأَيْنَ أُولئِكَ؟ أُولئِكَ ـ وَاللَّهِ ـ الاََْقَلُّونَ عَدَداً، وَالاََْعْظَمُونَ قَدْراً، يَحْفَظُ اللهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَبَيِّنَاتِهِ، حَتَّى يُودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ، وَيَزْرَعُوهَا فِي قُلُوبِ أَشْبَاهِهِمْ، هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقِيقَةِ الْبَصِيرَةِ، وَبَاشَرُوا رُوحَ الْيَقِينِ، وَاسْتَلاَنُوامَا اسْتَوْعَرَهُالْمُتْرَفُو نَ وَأَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ، وَصَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْـمَحَلِّ الاََْعْلَى، أُولئِكَ خُلَفَاءُ اللهِ فِي أَرْضِهِ، وَالدُّعَاةُ إِلَى دِينِهِ، آهِ آهِ شَوْقاً إِلَى رُؤْيَتِهِمْ! انْصَرِفْ إذَا شِئْتَ.

از سخنان امام(علیه السلام) به كميل ابن زياد نخعى‏ كميل ابن زياد:
امير مؤمنان على ابن ابيطالب(ع) دست مرا گرفت‏ و مرا به سوى قبرستان كوفه برد، هنگامى كه به صحرا رسيديم آه پر دردى‏ كشيد و فرمود:
اى كميل ابن زياد! اين دلها همانند ظرفها است كه بهترين آنها ظرفى‏ است كه حفظ و نگهداريش بيشتر باشد بنابر اين آنچه را براى تو مى‏ گويم‏ از من حفظ كن, مردم سه گروهند:
اول علماى الهى، دوم دانش طلبانى كه در راه‏ نجات دنبال تحصيل علمند و سوم احمقان بى‏ سر و پا كه دنبال هر صدائى‏ مى‏ دوند و با هر بادى حركت مى‏ كنند! همانها كه با نور علم روشن نشده‏ اند و به ستون محكمى پناه نبرده‏ اند.
اى كميل! علم بهتر از مال است, علم تو را پاسدارى مى‏ كند ولى تو بايد مال را حفظ كنى، مال با انفاق كم مى‏ شود ولى علم با انفاق افزون مى‏ گردد، دست پروردگان مال به مجرد زوال مال از بين مى‏ روند، (ولى شاگردان علم‏ پايدارند).
اى كميل ابن زياد! شناخت علم آئينى است كه با آن جزا داده مى‏ شود، بوسيله آن انسان در دوران حيات اطاعت فرمان خدا مى‏ كند و بعد از وفات‏ نام نيك از او مى‏ ماند و علم حاكم است و مال محكوم!.
اى كميل! ثروت اندوزان مرده‏ اند در حاليكه ظاهرا در صف زندگانند، ولى دانشمندان تا دنيا برقرار است زنده‏ اند، خود آنها از ميان مردم بيرون‏ رفته‏ اند ولى چهره آنان در آئينه دلها نقش شده است.
(بدان)در اينجا علم فراوانى است.(با دستش اشاره به سينه مباركش كرد)اگر افراد لايقى مى‏ يافتم به آنها تعليم مى‏ دادم. آرى تنها كسى را مى‏ يابم كه‏ زود درك مى‏ كند ولى(از نظر تقوا) قابل اطمينان نيست! دين را وسيله دنيا قرار مى‏ دهد و از نعمت‏ خدا بر ضد بندگانش استفاده‏ مى‏ كند و از دلائل الهى بر ضد اولياء حق كمك مى‏ گيرد.
يا كسى كه مطيع حاملان حق است اما بصيرتى ندارد با نخستين شبهه و ايراد شك در دل او پيدا مى‏ شود، بدان نه اين به درد مى‏ خورد و نه آن.
يا كسى كه اسير لذت است و در چنگال شهوات گرفتار است و يا كسي كه‏ حريص به جمع و ذخيره مال است.
اينها از رهبران دين نيستند و شبيه ترين موجودات به آنها چهارپايان‏ هستند كه براى چرا رها شده‏اند! آرى اين چنين علم با مرگ حاملانش مى‏ ميرد(چون افرادى را كه لايق آن باشند نمى‏ يابند كه به آن تعليم دهند).
ولى آرى، هرگز روى زمين خالى نمى‏ شود. از كسى كه به حجت‏ الهى قيام كند، خواه ظاهر باشد و آشكار و يا ترسان و پنهان!!
تا دلائل الهى و نشانه‏ هاى روشن او باطل نگردد، ولى آنها چند نفرند و كجا هستند؟ به خدا سوگند آنها تعدادشان كم و قدر و مقامشان نزد خدا بسيار است.
خداوند بواسطه آنها حجتها و دلائلش را حفظ مى‏ كند تا به افرادى كه‏ نظير آنها هستند بسپارند و بذر آن را در قلب افرادى شبيه خود بيفشانند.
علم و دانش با حقيقت و بصيرت به آنها روى آورده و روح يقين را لمس‏ كرده‏ اند و آنچه دنيا پرستان هوسباز مشكل مى‏ شمرند بر آنها آسان است.
آنها به آنچه جاهلان از آن وحشت دارند انس گرفته‏ اند در دنيا با بدنهائى‏ زندگى مى‏ كنند كه ارواحشان به جهان بالا پيوند دارد.
آنها خلفاى الهى در زمينند و دعوت كنندگان به دين خدا.
آه آه چقدر اشتياق ديدار آنها را دارم.
اى كميل! (همين قدر كافى‏ است) هر وقت مى‏ خواهى باز گرد...!

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_148

وقال عليه السلام : الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ.

انسان زير زبان خود پنهان است.(تا سخن نگفته باشد عيب و هنرش نهفته‏ باشد.)

[دژدان]

#کلمات_قصار_نهج_البلاغه
#شماره_149

وقال عليه السلام : هَلَكَ امْرُؤُ لَمْ يَعْرِفْ قَدْرَهُ.

آن كس كه قدر خود را نشناخت هلاك شد.