روزه و اخلاق ما(اخلاق روزه داری)

[مهدی]

گاهی اوقات دیده‌ایم که برخی روزه داری را فقط در نخوردن ونیاشامیدن و کارهایی که روزه را باطل می‌کند، می‌دانند؛ در حالی که باید نسبت به روزه دیدمان را گسترده‌تر کنیم و علاوه بر این امور اعضا و جوارح و چشم و گوش را هم در روزه شریک بدانیم، چه بسا پا را فراتر از این مطالب گذاشت و فكر، خیال و قلب را هم روزه دار کرد که این روزه روزه‌ی اولیاالله است.
احادیث زیادی در این باره از معصومان‏ علیهم السلام داریم مبنی بر این كه خیلی از روزه‏ داران از روزه جز گرسنگی و تشنگی، چیزی دیگری عائدشان نمی‏شود. در نهج ‏البلاغه، حضرت علی"ع" می‏فرماید: "كم من صائم لیس له من صیامه الا الجوع و الظّما و كم من قائم لیس له من قیامه الا السهر و العناء، حبّذا نوم الاكیاس و افطارهم (1)؛ بسا روزه‏ داری كه بهره‏ ای جز گرسنگی و تشنگی از روزه ‏داری ندارد و بسا شب زنده داری كه از شب زنده داری چیزی جز رنج و بی خوابی به دست نیاورد! خوشا خواب زیركان و افطارشان!". به عبارتی این‏ها جزء عبادت‏های بی حاصل است. در روایت دیگری پیامبر گرامی‏ صلی الله وعلیه وآله وسلم می‏فرماید: "خمس یفطرن الصائم: الكذب و الغیبه و النمیمه و الیمینی الكاذبه و النظر بشهوه؛ پنج خصلت روزه روزه‏دار را باطل می‏سازد: دروغ و غیبت و سخن چینی و قسم دروغ و نگاه شهوت ‏آمیز ".(2)
روزه داری حقیقی اثرات فوق العاده ای بر روحیات و اخلاقیات ما می‌گذارد . در تحقیقی که انجام دادم به چهار مورد که اثر مستقیم بر اخلاق دارد برخورد کردم. البته شاید ابعاد دیگری نیز بتوان یافت که روزه داری بر آن‌ها تاثیر گذار باشد.