پنج گوهر علوی ( شرحی بر حکمت 82 نهج البلاغه")

[صبور]

برای پرواز و گذشتن از حجاب های ظلمت و عبور از عالم " ناسوت" به عالم "لاهوت"، به دو بال نیاز است. یکی بال علم و دیگری عمل. سعادت دنیا و آخرت در کلام اهل بیت علیهم الاسلام است.
حکمت در نهج البلاغه علی(ع) دریچه ای است برای دیدن غیر خود. روزنه ای است برای عبور، اما عبور از "منیت و خودخواهی". یکه تاز عالم معرفت، سخن را در این حکمت این گونه آغاز می کند؛ شما را به پنج چیز سفارش می کنم که اگر برای آنها شتران را پر شتاب برانید و رنج سفر را تحمل کنید، سزاوار است:
1- کسی از شما جز به پروردگار خود امیدوار نباشد
2- و جز از گناه خود نترسد
3- و اگر از یکی سؤال کردند و نمی داند، شرم نکند و بگوید نمی دانم
4- و کسی در آموختن آنچه نمی داند شرم نکند
5- و بر شما باد به صبر، که صبر در ایمان مومن چون سر است برای بدن و ایمان بدون صبر، چونان بدنی بی سر، ارزشی ندارد."

" نهج البلاغه دشتی، حکمت 82"