ترکیب وصفی و اضافی

[هندیانی]

هرگاه دو اسم کنار هم بيايند؛ يک ترکيب اسمي مي‌سازند؛ اين ترکيب اسمي بر دو نوع است:

1- وصفي (شامل موصوف و صفت)

2- اضافي (شامل مضاف و مضاف‌اليه)


اگر اسم دوم، اسم اول را توصيف کند، به ترکيب اسمي، «ترکيب وصفي» مي‌گويند؛ مانند: الکتاب النافع (کتاب سودمند؛ در اين‌جا سودمند بودن صفت کتاب است.)


اگر اسم دوم فقط به اسم اول نسبت داده شود و آن را توصيف نکند، به ترکيب اسمي، «ترکيب اضافي» مي‌گويند؛ مانند:کتاب التلميذ (کتاب دانش‌آموز؛ در اين‌جا، فقط مالکيت کتاب به دانش‌آموز نسبت داده شده است و دانش‌آموز صفت و ويژگي کتاب نيست!)


در عربي، در ترکيب وصفي؛ به اسم دوم، «صفت» (نعت) و به اسم اول، «موصوف» (منعوت) مي‌گويند.


در عربي، در ترکيب اضافي؛ به اسم دوم، «مضاف‌إليه» و به اسم اول، «مضاف» مي‌گويند.