امام علی علیه السلام بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله

[مهاجر]

بسم الله الرحمن الرحیم

روزگار در طول زندگی بس دراز خویش چند گوهر نایاب را به جامعه بشری معرفی می کند که در میان این چند تن انگشت شمار بی گمان ، علی بن ابی طالب همانند دریایی بی کران ، در برابر جوی آبی قرار دارد که با هیچ یک از آنان سنجش پذیر نمی باشد ، نه تنها در روزگار خودش که به تازگی تیرگیهای جاهلیت بوسیلة چراغ پرفروغ اسلام بر کنار شده بود قدر و ارزش او را نشناختند و از روی نادانی گوهر وجود او را با خرمهره ها مقایسه می کردند و گاه ترجیح می دادند امروزه هم با وجود این همه ژرف اندیش و روشن بین همچنان ناشناخته باقی مانده است .
پس از غروب شعاع نبوت ، علی (ع) همچونان ناخدای کشتی نوپای اسلام ، آن را در برابر امواج خروشان و وحشی عصبیتهای قومی و قبیلگی و جهل و نادانی مردم حفظ نمود و به خدا اگر وجود نازنینش در زمان خلافت اولی دومی و سومی نبود بند بند معرفت اسلام پاره پاره می شد . در این چندین سال که به قول خودشان علی بن ابی طالب را خانه نشین و مهر سکوت را بر لبانش موم کرده بودند با سیاست و پایبندی عمیق به اصول و ارزشهای اخلاقی تنها به اجرای صحیح و پایدار تعلیمات و دستورات اسلامی می اندیشید . و از زمان رحلت رسول (ص) تا پایان عمر گرانمایه اش با جریانات مختلفی که همه آنها مخالف وی بودند مواجه بود اما آن حضرت بر مبنای مکتب تحلیلی خود با هر کدام به روش خاصی برخورد کرده و در مقاطع مختلف برخوردهای مختلفی نشان داد و این موضوع اشاره دارد به سخن آن حضرت که فرمود : لولا التقی لکنت ادهی الناس.
اگر تقوی الهی نبود بی شک زیرک ترین افراد بشر بودم.