چهل حديث، سيره حسنى

[گل مريم]

نام كتاب: چهل حديث، سيره حسنى
نام نويسنده: سيد حسين زينالى تيلى

امام سجاد (عليه السلام) فرمود:
الا و ان ابغض الناس الى الله من يقتدى بسنة امام و لا يقتدى بأعماله.


هشدار كه منفورترين مردم نزد پروردگار، كسى است كه شيوه امامى را پيروى كند ولى از سيره عملى او پيروى ننمايد.



( الكافى، 8: 234، ح 312)

[گل مريم]

شناخت اجمالی امام (عليه السلام)

حضرت امام حسن مجتبى (عليه السلام) دومين امام شيعيان و يكى از سروان بهشت مى باشد كه از دو نور الهى مولاى متقيان اميرمؤ منان (عليه السلام) و حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا (عليه السلام) در نيمه رمضان سال دوم يا سوم هجرى متولد شد.

و مدت عمر وى 48 يا 49 سال بود كه 8 سال در محضر رسول گرامى اسلامى (عليه السلام) و 38 سال از محضر پدر گراميش حضرت على (عليه السلام) را درك كرد و در جنگهاى آن حضرت، حضور داشته است و بعد از پدر 10 سال امامت امت و هدايت مردم را بر عهده داشت. در اين مدت امامت با معاويه به مبارزه و جنگ برخاست ولى عاقبت بخاطر سستى و خيانت يارانش براى حفظ تشيع آتش بس را قبول كرد.

سرانجام در 28 صفر سال 50 هجرى سالروز شهادت جد بزرگوارش به سبب سمى كه همسرش (جعده) داده بود به شهادت رسيد.

[گل مريم]

10: دوست داشتن خرما


عن الرضا (عليه السلام):
كان الحسن (عليه السلام) تمريا و كان ابو عبد الله الحسين (عليه السلام) تمريا.


امام رضا (عليه السلام) فرمود:
امام حسن (عليه السلام) و امام حسين (عليه السلام) خرما را دوست مى داشتند.


كافى، ج 6 ص 345 ح 6، وسائل الشيعه، ج 17 ص 73 ح 105

[گل مريم]

20: قرائت قرآن موقع خواب

عن ام موسى قالت:
كان الحسن بن على (عليه السلام) اذا آوى الى فراشه بالليل اتى بلوح منقوش فيه سورة الكهف فيقرأها.

ام موسى گويد:
امام حسن (عليه السلام) وقتى به رختخواب خود مى رفت
لوح منقوش ‍ مى آورد كه سوره كهف در آن نوشته شده بود و آن را مى خواند.



تاريخ ابن عساكر (ترجمه امام حسن) ص 144، 242

[گل مريم]

28: يادآورى مرگ


عن على بن الحسن (عليه السلام) قال:
ان الحسن (عليه السلام) كان اذا ذكر الموت بكى و اذا ذكر القبر بكى.


امام سجاد (عليه السلام) فرمود:
امام حسن (عليه السلام) وقتى مرگ را به ياد مى آورد، مى گريست،
و هرگاه به ياد قبر مى افتاد، مى گريست.


امالى صدوق، ص 150، بحار الانوار ج 43، ص 331

[گل مريم]

فصل اول: ويژگيهاى شخصى امام (عليه السلام)

1: چهره امام

عن احمد بن محمد المغيرى قال:
كان الحسن بن على (عليه السلام) جعد الشعر، حسن البدن، كث اللحية.

مغيرى گويد:
امام حسن بن على (عليه السلام) موهاى فرفرى،
بدنى زيبا و ريشى پرپشت داشت.

كشف الغمة، ج 1 ص 548

[گل مريم]

11: احترام امام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله


عبد الله بن الزبير:
ان الحسن بن على (عليه السلام) كان يجى ء و النبى صلى الله عليه و آله راكع فيفرج له بين رجليه حتى يخرج من الجانب الاخر.


عبد الله بن زبير گويد:
امام حسن بن على (عليه السلام) زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در ركوع بود مى آمد
و پيامبر صلى الله عليه و آله پاهايش را باز مى كرد تا حسن (عليه السلام) از طرفى به طرف ديگر مى رفت.



انساب الاشراف، ص 19 ج 22

[گل مريم]

فصل سوم: اخلاق امام (عليه السلام)

21: طبيب كلام

عن عمير بن اسحاق قال:
ما تكلم عندى احد احب الى اذا تكلم ان لا يسكت من الحسن بن على (عليه السلام) و ما سمعت منه كلمة فحش قط.

عمير بن اسحاق گويد:
كسى نزد من (نيكو گفتارتر) از امام حسن (عليه السلام) نبود تا آنجا كه هرگاه سخن مى گفت:
دوست داشتم سخنش بپايان نرسد و سكوت نكند و هرگز كلمه زشتى از او نشنيده ام.


نظم درر السمطين: 201

[گل مريم]

29: يادآورى بعث و نشر

قال السجاد (عليه السلام):
ان الحسن (عليه السلام) كان اذا ذكر البعث و النشور بكى و اذا ذكر الممر على الصراط بكى.


امام چهارم (عليه السلام) مى فرمايد:
امام مجتبى (عليه السلام) وقتى برانگيخته شدن و حشر و نشر قيامت و گذشتن از پل صراط را به ياد مى آورد گريه مى كرد.


امالى صدوق ص 150

[گل مريم]

2: سيماى انبيا

قال و اصل بن عطأ:
كان الحسن بن على (عليه السلام) عليه سيمأ الانبيأ و بهأ الملوك

و اصل بن عطأ گويد:
در امام حسن (عليه السلام) سيماى انبيا و شكوه و جلوه پادشاهان جمع بود.


مناقب، ج 4 ص 9